Kínamjúsík

The White Stripes - China Pig

"I don't wanna kill
my china pig
I don't wanna kill
my china pig"


Xi Shuashua - The Flowers

疼 啊 疼 嗯 哼 啊 哼 我 的 心 哦 等 啊 我


On a Slow Boat to China - Bette Midler

"I'm gonna get you
on a slow boat to China,
all to myself alone."


Devendra Banhart - Chinese Children

"f I lived in China I'd have some Chinese children
If I lived in China I'd have some Chinese children
Well out of my toes my little black baby grows
And that's my fact"


Living in China - Men Without Hats

"The solution is revolution
For all the little people that are living in China
They got ping pong egg foo yung
All the little people that are living in China"


Jimmy Buffett - Somewhere Over China

"They're all somewhere over China
Shanghai or old Peking
On a plane or a boat in an envelope
Real adventure has its ring"


Björk - I've Seen It All

"What about China? Have you seen the Great Wall?
All walls are great, if the roof doesn't fall!"


The Little Chinese Bells - Nogu Svelo

Lagið er ljótt og textinn er á rússnesku, en hljómsveitin heitir skemmtilegu Kínaskotnu nafni


Janet Jackson - China Love

"So come lay with me
China love
How pleasant life will be
China love
As the sun retires
Our love will transpire
Make love to me
China love"


Phil Collins - Like China
Ég veit að hann er að tala um postlín, það væri bara svo fyndið ef hann væri að tala um Kína!

"I'll be so careful I'll hold you like china
I'll promise not to hurt you I'll hold you like china
You won't feel nothing, I'll hold you like china
'Cos I know it's your first time"

Bless, ég er farin til Kína!

Samtöl síðustu daga

Í pylsuvagninum

Afi: "Já, við ætlum að fá eins pylsu með túmat"
Barnabarn: fer að skæla "Mig langar ekki í tómar afi! Mig langar í tómatsósu!"

****************

Í dúkabúð
Fyrir þá sem elska Tvíhöfða og Suðu-Sigfús

Ragnheiður skoðar teppi og dúka með litlum sem engum áhuga. Hlustar frekar á sölumanninn sem er í símanum

Sölumaður: "Já já, við reddum þessu. Ha? Þetta er auðvitað svona linoleum. Nei nei. En hvað segiru Sigfús minn, vantar þig einhverja suðu á þetta?"

****************

Á kennaraskrifstofunni hjá mömmu

Mamma mín: "Sjáðu Ragnheiður, mig langar í svona peysu eins og hún Anna er í. Ég á æfmæli bráðum. Ha?"
Ragnheiður: "Já, flott peysa. Hvað segiru Anna, hvar fékkstu hana?"
Anna: "Já æ þetta er nú bara frá honum Sævari Karli"
Ragnheiður: "Jaaaáá.. ég hef nú kannski ekki alveg efni á því núna mamma mín. Ég get kannski athugað hvort að ég geti selt í mér nýrað"
Mamma mín: "Nei, geturu ekki bara selt úr þér egg? Maður fær a.m.k. alveg 50.000 krónur fyrir eggin. Bara ekki segja mér hvernig þú fjármagnaðir peysuna."
Ragnheiður: "Uuu.. tjah.."

Af tímaeyðslu, mikilvægri og ómikilvægri

Ég eyði tíma á kóræfingum. Það er gott því á þriðjudaginn förum við til Kína. Klósettpappír? Einhver? Matreiðslubók? Dagatal?

Ég eyði tíma í að innrétta Leif í huganum og nú styttist í að við förum að leika (sem, fyrir ykkur allmörgu sem ekki vitið, verður setning vetrarins "Að leika við Leif"). Þar af leiðandi eyði ég líka tíma í að lesa mér til um hvernig á að ná veggfóðri af veggjum, gólfidúki af gólfi, eldhúsinnréttingu úr eldhúsi, rífa niður veggi og annað í þeim dúr.

Ég eyði tíma í Góða Hirðinum, gólfefnabúðum og að skoða rúm. Annað hvort það eða Leifur verður ansi illa dressaður í vetur.

Ég eyði tíma í röðinni á Kaffibarnum sem er væntanlega það heimskulegasta sem hægt er að eyða tíma í. Hnuss!

Ég eyði tíma í að grína í elskulegum unglingunum, dusta af billiardhæfileikunum sem eru óðum að snúa til mín aftur, suða um að einhver leiki við mig í SingStar, vinna Twister, taka til, búa til auglýsingar, ganga í bekki, kenna á græjur og annað sem fylgir vinnunni minni.

Ég eyði tíma í að segja "Sjálfsagt!" aftur og aftur á Humarhúsinu.

Ég eyði tíma í að ná í lög í hinum mikla undraheimi veraldarvefsins. Svo hjóla ég um og hlusta á lögin og syng eða dansa með. Stundum hlusta ég líka á gríntónlist eins og Cosmonaut af Russendisko og hlæ mjög mikið.

Ég eyði tíma í að lesa Harry Potter með hnút í maganum og dreyma aftur og aftur að einhver segi mér hvernig bókin endar. Og nú ætla ég einmitt að fara að eyða tíma með Harry Potter og tei.

Ég ætlaði að skrifa hér blogg en hætti við. Í staðinn fær þessu partýstuð stelpa að stíga villtan dans..




P.S. Stundum dansar hún í takt við Mmmmpop.
P.P.S. Partýstuð er svo gott orð.

Ragnheiður, Karól og Leifur

Það er ágætt að ég hef náð hæstu hæðum hér á Seltjarnesi sem Fjallkona, Seltirningur mánaðarins o.s.frv., því ég er að flytja. Rétt í þessu fjárfesti ég í íbúð á Leifsgötu og er því orðin stór. Þar ætlum við Karól að búa, því það er nauðsynlegt, þegar maður leggst í framkvæmdir, að hafa arkitekt sér við hlið. Ég er búin að dansa eintóman gleðidans síðustu mínúturnar og get vart beðið eftir að komast heim og skoða nýja IKEA bæklinginn. Á Leifi verða vöfflur á sunnudögum, rautt á föstudögum og gleði alla daga. Þið eruð velkomin í heimsókn. Oft! Húrra fyrir föstudegi og tilefnis til fagnaðar! Húrra fyrir Leifi!

Ágæti heimur

Ég er ekki hægrisinnuð. Ég hef aldrei verið í Gróttu. Ég hef aldrei verið í Lúðrasveitinni. Ég á ekki fastan slúðurhóp í pottinum. Ég hef samt verið Fjallkona Seltjarnarnesbæjar og í gær náði ég nýjum hæðum



Ég rakst á Seltirning á bar og hann sagði að ég skapaði von fyrir hina í minnihlutahópnum. Ég stefni á bæjarstýru.

Kaldhæðni dagsins

Maðurinn sem sat í glugganum á Sævari Karli, beint undir "Sævar Karl - fremstur í tísku á Íslandi" með svakalega mikinn, loðinn plömmer.

Örlítið um Jackson

Ég er sjúk í Michael Jackson. Ég er nú ekki homzuhækja fyrir ekki neitt. Ég hef aldrei séð mann eiga sviðið jafn ótrúlega og Hr. Jackson í þessu live myndbandi þó að ég skilji ekki þessa vetrarlúffu sem hann er með. En fabulous er hann að öllu öðru leiti. Og ég elska Thriller stuttmyndina með zombie-freestyle dönsunum.

Þess vegna þykir mér indverska útgáfan af Thriller mjög fönní. Lengi lifi Bollywood.

Segjum sem svo að ég yrði alveg vonlaus og svartsýn og færi að brjóta af mér í gríð og erg. Ég myndi stela, kannski belju, bíl eða húsgögnum, berja einhvern, e.t.v. pólitíkusa eða fræga fólkið, svindla á kerfinu, borga ekki í eftirlaunsjóð eða draga að mér milljónir. Þá myndi ég fara í fangelsi. Ef svo lægi við þá myndi ég þvertaka fyrir að fara í nokkuð annað fangelsi en CPDRC á Filippseyjum. Þar reyna fangarnir að slá heimsmet og dansa við Queen, Black Eyed Peas og jú, síðast en ekki síst Thriller.

Ég er svo sjúk í fangaútgáfuna af Thriller þessa dagana að það liggur við að ég reyni að smygla eiturlyfjum inn til Filippseyja. Ég læt það reyndar vera í augnablikinu. Ég myndi kannski berja mann og annan fyrir dillandi hæfileika Jackson, fyrir utan þann stórgóða hæfileika að fara í lýtó og vera snargeðveikur..

Nokkrar ósamhengislausar hugsanir á rafvænu formi

Ég ætla í sund á eftir. Það besta sem ég geri þegar ég fer í sund er að sitja í gufubaði í nokkuð langan tíma, fara í mjög heita sturtu og stinga mér svo djúpu laugina. Þá grípur kuldinn í húðina og maður verður alveg dofinn í smá stund. Þá get ég ímyndað mér að ég sé í bíómynd, á ljósmynd eða barnið framan á Nirvanaplötunni.

Ég sakna þess heil ósköp að tala ekki dönsku. Ég er að lesa bók á dönsku sem ég les alltaf uphátt, ef aðstæður leyfa. Mig dreymir líka stundum á dönsku t.d. í nótt. Þá verð ég mjög rugluð þegar ég vakna og byrjaði t.d. að tala við mömmu mína á dönsku í morgun.

Einhvern ágætur finni sagði eitt sinn að strákum væri ekki treystandi, ekki einu sinni í miðri viku. Það er víst rétt.

Ég skrifa skýrslu

Við Himbrimi samstarfsmaður minn (sem heitir alls ekkert Himbrimi heldur Himmi. Og reyndar heitir hann alls ekkert Himmi heldur Hilmar) sitjum nú í sitthvoru herberginu og þykjust skrifa skýrslu. Þetta höfum við gert saman og í sitthvoru lagi undanfarna daga að frátöldum partýdögunum tveimur, laugardegi og sunnudegi. Skýrslan gengur afar hægt en uppgötvun á nýrri tónlist á Myspace gengur mjög vel. Sem og að finna geðveik vídjó á YouTube. YouTube blogg seinna. Ég er líka búin að gera lista yfir nokkra veraldlega hluti sem mig vantar.

- Lítið barn að lesa fyrir. Alls ekki mitt eigið þó.
- Íbúð með herbergi fyrir mig og herbergi fyrir Karól. Alls ekki á milljón kall á mánuði þó.
- Sólarströnd. Alls ekki Ibiza, Mallorca eða álíka.
- Dömukjóla. Alls ekki frá áttunda áratugnum.
- Miða á Gus Gus tónleikana eða pening fyrir miða á Gus Gus tónleikana. Alls ekki óyfirstíganlegt þó (ég geri jú allt fyrir Gus Gus).
- Nýtt rúm. Alls ekki minna en 120 cm.

Það að engum finnist neitt um Fófó í neu rave hér að neðan segir mér aðeins eitt. Neu rave er ekki í tísku.

Fófó í neu rave



Og ég ætla líka að vera svona hress á Kofanum í kvöld!

Og þá rís ég uppúr ládeyðu!

Sökum anna undanfarið hefur blogg verið í undanhaldi. Ég hef verið að sinna listinni, hugsað um elskulega köttinn minn, unnið og unnið, tekið ákvarðanir um framtíðina og því fylgjandi staðið í hinum ýmsu reddingum því ég hef jú ákveðið að vera á landi ísa, kulda og óeðlilegra langra biðraða á komandi ári. Skiljanlega er margt sem ég þarf að gera.
Í fyrsta lagi á ég hjól og örlitla búslóð í Kóngsins sem þarf að huga að (hjólið er á leiðinni heim, búslóðin er á pásu). Í öðru lagi þarf ég að finna mér samastað, vinnu og vini á landi ísa og kulda (ok, kannski ekki vini, það hljómar samt svo stórvægilegt). Í þriðja lagi hefur öll fjölskylda mín haldið til Kóngsins í heimsókn svo ég er ein að hugsa um lífið og tilveruna. Þau misskildu þetta eitthvað og héldu að ég væri ennþá úti. Eða kannski finnst þeim ég bara svona hryllilega leiðinleg..? Í fjórða lagi hef ég staðið í eilífum e-mail skrifum sökum þess að ég sé ekki að snúa aftur til Kóngsins. Ég hélt að ég hefði ekki myndað svo strekar rætur í Kóngsins en annað hefur komið á daginn. Fyrir utan auðvitað að láta Möggu Drollu vita að vikulegum miðvikudags-ölfundum sé aflýst þar til að ári liðnu hef ég þurft að skrifa hinum og þessum til að láta þá vita að ég muni ekki koma til að leika (þá eins og í Dimmalimm, ekki í leikhúsi), vinna, syngja, spila, leika (þá eins og í leikhúsi) o.s.frv.

En hvað sem því líður. Ég ætla mér að eiga stórkostlegt ár. Og þér, kæri lesandi, er boðið. En nú ætla ég að fá bjór og spila tónlist. Þér er líka boðið. Og þú mátt jafnvel bjóða mér uppá bjór!

Það er merkilegt að vera DJ. Ég myndi nú reyndar ekki kalla þetta að vera DJ, frekar að vera lagavalameistari eða hitplayer. Einu skiptin sem mér finnst ég vera DJ er þegar ég segi nei við öllum óskalögunum og spila bara það sem ég vil hlusta á. Ég spila Þorparann minnst þrisvar á kvöldi. Og fólk segir við mig: "Þú er KEPPNIS!!!" Það er fyndið. En fólk er merkilegt. Hér eru dæmi.

Dansgólfið er fullt, keðjan er fyrir hurðinni og það er biðröð inn

Full kona: "Geturu ekki spilað eitthvað með Bubba? Þetta er alveg glatað sem þú ert að spila. Það fílar þetta enginn!"
[innskot - ég er að spila rockabilly-syrpu við mjög góðar undirtektir með hrópum og klappi eftir hvert lag]
Maísól: "Jah, mér sýnist fólk nú vera í partýstuði"
Full kona: "Nei elskan mín. Þau eru bara að sýna lit!"


Stelpa: "Áttu Don't stop me now með Queen?"
Maísól: "Nei, því miður"
Stelpa: "En eitthvað annað lag?"
Maísól: "Með Queen?"
Stelpa: "Nei nei, bara eitthvað annað lag"
Maísól: "Uuu.. já.."


Strákur: "Áttu Í svörtum fötum?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Á móti sól?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Skítamóral?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Sóldögg?"
Maísól: "Nei, ég er því miður ekki sveitaballahljómsveit"

En nú er ég á leið á Seyðisfjörð á hina stórkostlegu listahátið L.ung.A. Ég ætla að njóta sveitasælunnar í lopapeysu og gúmmítúttum, fara á sirkusnámskeið, dansa í grasinu með Braulio og Ernesto og njóta Íslands. Allar sms kveðjur næstu klukkutímana eru vel þegnar. Ég mun vera ein í partýstuði með kaffi og kleinur á kantinum og Þorparann í botni.

Þau byrja öll og enda alveg eins,
líkt og milli sleggju og steins.
Með ógna brimöldu á aðra hönd
og sjoppu út við gráa strönd.

Í gær var vinnupartý. Gleðisveitin Hrókar alls fagnaðar rokkaði fimm manna áhorfendaskarann svo svakalega að löggan mætti á svæðið.

Í kvöld er partý á Round Ave. Mikið er alltaf gott á Round Ave. Ég sötra bjór og er öll í hundahárum. Mugison er á svölunum að segja frá sýrutrippsíbúð með plastsófa, upplásnum af helíumi. Siggi er að segja frá því þegar hann synti í kúkavatni og svo fara hann og frænka Steina Roses að tala um hvað það sé mun betra að skola á sér rassinn frekar en að skeina sér.

Ef þér leiðist komdu þá á Kofann í kvöld. Ég ætla að spila oldies lög, rockabilly, surf, soul og halda uppi almennri gleði.

Einhvern veginn finnst mér eins og bloggið mitt sé að verða súrara og súrara sem á líður..

Plantai - plasma!

Lestarnar í Póllandi eru skrjóðar frá lokum fyrri heimstyrjaldarinnar sem skrölta á lestarteinunum í taktföstum ryþma, alveg eins og í The Dancer in the Dark. Vagnarnir, sem eru eins og í bíómynd (þó ekki eins og í The Dancer in the Dark), eru fullir af strákum sem eru að springa af testosteróni og gömlum mönnum sem selja bjór undir borðið. Yfir öllu liggur lykt af sterkum rakspíra, hlandi, svita og sviðnu grasi.

Í Opole eyðum við Braulio miklum tíma á barnum. Bjórinn kostar jú líka svo hlægilega lítið að það væri synd að fá sér ekki bjór á hverju kvöldi. Og á hverju kvöldi, um leið og við komum á barinn, setur barþjónninn Michael Jackson diskinn sinn á repeat og við dönsum, þó ekki uppá borðum, því það er bannað. Braulio dansar modern contact dans og ég, Peca og ítalarnir fáum okkur ítölsk skot á barnum. Ég vil ekki sjá pólsku skotin, sem samanstanda af trönuberjasafa, tabasco og vodka. Við reynum öll að læra textann við pólska Eurovision lagið og barþjóninn spilar það reglulega inná milli Michael Jackson og pólskra barnalaga um sápu og tannburstun.

Ég eyði hátt í þremur klukkutímum í second hand búð, aðallega að skemmta mér yfir stórkostlega ljótum eitís samfestingum og jökkum. Margt minnir mig á miðbæ Reykjavíkur. Ég kaupi mér ofurhetjubúning, því slíkan eiga allir að eiga, kjóla og ósköpin öll af klútum sem kosta nánast ekki neitt. Í búðinni er líka lítið barn sem gerir ekkert annað en að jarma á mömmu sína, alveg eins og rolla. Það þykir mér skemmtilegt.

Matartíminn fer að mestu leiti í að giska á hvað við séum að borða í það og það skiptið. Við Lóla röppum á íslensku fyrir mannfjöldann og sláum í gegn. Svo svakalega að við erum klappaðar upp tvisvar.
Braulio heldur reglulega neyðarfundi þar sem hann kemur hlaupandi inn til mín og segir "Maísól - now!". Þá fer ég inn til hans og skemmti mér yfir stórkostlega, dramatískum mónológum sem hann býr til á staðnum því hann er jú ekki bara samkynhneigður heldur afbragðs dramadrottning líka.

Mér finnst Pólland hvorki skítugt né óaðlaðandi, eins og svo margir vilja halda að það sé. Þvert á móti þykir mér heillandi þó ég hafi séð afskaplega lítið af því. Ólíkt Braulio þykir mér reyndar ekkert heillandi við pólskan karlpening, en það er önnur saga. En sama hvað ég reyni þá get ég ekki lært hvernig á að segja takk á pólsku né nokkuð annað nema nei og já. Ég verð hugsanlega að geyma það þangað til ég fer næst til Póllands til að kaupa mér meiri ofurhetjubúninga og ódýran bjór.

Já mikið lifandi, skelfingar, ósköp þykir mér lífið skemmtilegt. Ég tek nýjar ákvarðanir um mína nánustu framtíð á hverjum einasta degi. Ég er svo random þið vitið. Ég er í stórkostlegri vinnu með stórkostlegum samstarfsfélögum sem ættu að fá orðu fyrir að vera.. tjah.. stórkostlegir. Við sýnum brúðuleikhús og sinnum listinni. Svo treð ég upp sem DJ Maísól á Kofanum um helgar. Þar verður þönderpartý í sumar með þemakvöldum, því ég er jú, eins og alheimur veit, svo sjúk í það. Svo treð ég líka upp sem bakradda- og frontsöngkona, ásláttarpía og luftpíanisti með Gleðisveitinni Hrókar alls fagnaðar í brúðkaupum. Það er besti bransi í heimi, brullupsbransinn. Allir eru svo glaðir, með harðsperrur í kinnunum og þurrir í tárakirtlunum því þetta er jú allt svo fallegt og ástfangið. Hljómsveitin dansar með brullupshjónunum og heldur uppi partýstuði. Á morgun held ég svo til Póllands á listahátíð með elskulegum skólafélögum mínum. Þar verður væntanlega meira partýstuð og mikið um að sinna listinni.

Þetta er allt svo stórfenglegt.

17. júní

Við Lóla hengjum okkur á Eiðistorgi í boði Seltjararnesbæjar og á næsta ári ætla ég mér að vera í risastórum kúkabúningi í lítilli barnaplastlaug, vonandi í boði Seltjarnarnesbæjar enn á ný, þriðja árið í röð. Svo fer ég niðrí bæ til að athuga hvort ég geti skotið mig í löppina eða drekkt sorgum mínum. Einhver maður biður mig að byrja með sér, því honum finnst ég með svo falleg augu. Hann er fullur. Annar maður geltir eins og hundur til að fá athygli íslensks fjárhunds. Svo sargar hann á fiðlu eins og óður maður við hliðiná okkur Karól. Hann er líka fullur. Svo snýr hann sér að Karól og segir "Where are you from?" með þykkum íslenskum rónahreim og reynir að horfa framan í hana en bjórinn vill bara horfa á stéttina. "Ég er frá Íslandi" segir Karól og maðurinn verður hissa og segir að það geti ekki verið "Þú ert svo skrýtin!". Svo tautar hann með sjálfum sér hvað Karól sé skrýtin. Ég fel bjór í erminni minni á Arnarhóli því ég vil ekki að börnin sjái mig. Ó hve glöð er vort æska orti víst einhvern. Ó guðs vors Maísól sötrar bjór fyrir framan MR og hittir vora glöðu æsku. Svo stíg ég dans með eldri manni. Hann er fullur og glaður. Raggi Bjarnason syngur Nanananaaaaa og ég er hætt við að skjóta mig í fótinn. Í bili. Í staðinn ætla ég að fara að finna þennan blessaða kúkabúning. Maður þarf jú að hugsa um framtíðina.

Mikið er gott að vera komin heim. Ég tek mest eftir því hvað húsin á Seltjarnarnesi eru ótrúlega, ógeðslega ljót, allir keyra um á dýrum, fínum jeppum sem eru alltaf nýbónaðir og ég heilsa meira en annari hverri manneskju sem ég mæti út á götu. Það er gott og gaman.

[BLOGG 3/3]
Maísól er væmin

Og þá fer þessu öllu að ljúka. Skólinn klárast á morgun með því að skólastjórinn, sem ég elska, ætlar að elda brjálæðislega mikinn mat handa okkur og kynna okkur fyrir hundinum sínum. Í dag kom maður og kenndi okkur að jöggla með hatta. Kakó og Clooney fluttu í dag og ég fékk illt í hjartað af söknuði. Ég elska þær ofsalega mikið. Við Lóla þrifum íbúðina og á laugardaginn lýkur sambúð okkar í bili. Það er agalegt. Við höfum deilt rúmi, fötum, glösum, tannburstum, tilfinningum, áhyggjum, gleði og ást síðan í byrjun september. Merkilegt með hana Lólu. Hún er alveg stórkostleg. Krakkarnir í skókanum héldu að við hefðum þekkst frá fæðingu. Og fólkið í kórnum hélt við værum systur, sem er algengur misskilningur. Við erum jú eins og eitt. Það er gott. Og mikið elska ég Karól. Hún er yndislegust af öllum.
Þó að ég hafi ekki náð öllum takmörkum sem ég hafi sett mér á þessu ári þá er ég sátt og glöð. Þetta hefur verið undursamlegt. Þremmeningasambandið, Karól og Guðný hafa án alls efa átt mikinn þátt í því. Sem og skólinn. Og Kóngsins. Og ástin. Og vinirnir. Og lífið. Það er gott þetta líf. Nú hlakka ég bara til að kyssa ykkur mín kæru, sem eruð heima á Íslandi. Gott að vera væminn. Það er stórkostlegt. Margt er að elska. Margs er að sakna. Gaman að hlakka til. Gaman að vera glaður. Og nú lýkur þessari vænmi.

[BLOGG 2/3]
Maísól er í Kóngsins

Ekki veit ég hvert allur þessi blessaði tími fór í maí, en maí er greinilega búin. Og vel það. Þrátt fyrir ýmislegt misjafnt og leiðinlegt þá hefur maí engu að síður verið stórgóður. Sumarið er komið svo Kakó og Clooney eru farnar að vera á brókinni til að lífga upp á annars gráan hversdagsleika flutningabílstjóra og vina þeirra. Kakó og Clooney eru líka fluttar til okkar tímabundið, svona alveg eins og fyrstu mánuðina okkar í slottinu. Enn fremur kom Vígþór Sjafnar (bróðir Lólu) til okkar um helgina og vaskaði upp á ameríska tenóraháttinn. Og bjó til kaffi. Dóra Björt kom úr menningunni í Noregi og keypti klósettpappír, því það gera þeir víst í Noregi. Ég stal pappírnum svo, til að við náum að halda út leigutímabilið án þess að kaupa svo mikið sem eina rúllu. Steinþór stal líka þónokkrum rúllum í öllum sínum þúsund lestarferðum til og frá Kastrup. Hetja. Gus Gus voru stórkostleg. Ætli ég segi það ekki einu sinni enn, bara svona uppá prinsippið, ég elska Gus Gus.

En nú er hefur Steinþór loksins komist heim til Íslands, eins og ég mun gera á laugardaginn. Þangað til hef ég þúsund hluti að ganga frá og er því mjög gott að ég sé búin að sitja á Laundromat í tvo tíma, teikna og stara út um gluggann. Þannig ákorka ég mestu. Og nú ætlum við Kakó (sem ég elska mun mun mun meira en Gus Gus) að ræða framtíðina og væla pínulítið. Því það er líka svo nauðsynlegt.

[BLOGG 1/3]
Maísól fer til Íslands

Eftir viku verð ég heima á Íslandi. Vonandi sit ég um þetta leiti á svefherbergisgólfinu mínu að drekka Egils Appelsín með lakkrísröri að hlusta á vínylplötu og horfa á skónna mína. Svo kemur mamma og spyr hvort að ég sé með eitthvað svart sem þarf að þvo. Eða hvort ég vilji ekki koma með henni í sund. Eða fá mér vatn. Eða jógúrt. Eða hvort ég vilji fara í inniskó. Eða hvort ég nenni að ryksuga. Eða hvort ég hafi sé gleraugun hennar. Eða hvort ég geti hjálpað henni að kveikja á tölvunni. Svo kemur kannski Tobbi og við fáum okkur kaffi. Svo byrja ég að vinna með 9 strákum í Listahóp Seltjarnarness og sem DJ Maísól á Kofanum aðra hverja helgi. Á kvöldin fer ég oft að labba við sjóinn af því það er svo mannbætandi. Og hlusta á fulgana. Fæ mér bjór og labba heim í nætursólinni. Svo fer ég til Póllands á listahátið og á L.ung.A. Og verð með vinum mínum sem eru svo frábærir og fabjúlöss. En sakna Kakó og Clooney. Og hjólsins míns. Og djús á flösku. Og Tuborg (á viðráðanlegu verði).

Örlítið af afmæli, trúðum, Steinþóri og Kakó

Að eiga afmæli á trúðafestivali er mjög góð hugmynd. Þá er spilað fyrir mann á pínulitla munnhörpu, manni er komið á óvart með kampavínspartýi á kirkjutröppum, manni er gefin lítill falleg harmónikka, kysstur í bak og fyrir og hygger sig. Og að vera á trúðafesitvali er mjög áhugavert. Gömlu trúðarnir eru kannski búnir að vinna sem trúðar í 26 ár og eru kempur. Og allir eru í risastórum skóm og með hatt með blómi.

Elskulegur Steinþór hefur nú heiðrað Þremenningasambandið með nærveru sinni. Hann neitar að tala dönsku og talar íslensku við alla. Sem er skemmtilegt því allir skilja hann. Svo subbum við saman í bjór í boði mömmu hans (skál fyrir því) og erum fabjúlöss. Ahh, ég elska Steinþór.

Kakó á afmæli á föstudaginn. Elsku barnið. Þá er líka trúðasýning hjá okkur. Og Gus Gus tónleikar. Æ já. Dejligt þetta líf.

Slitrur

Björg er farin, ég sakna hennar. Árni er farinn, ég sakna hans. Eurovision er búið. Sátt með Eurovision. Ríkistjórnin er fallin og það er gott. Sumarið er komið. Ég er að fara á trúðafestival á morgun með gömlum kemputrúðum sem reykja sígarettur á meðan þeir mála sig. Og drekka bjór. Og öðrum sem reykja ekki sígarettur. Né drekka bjór. Svo kemur Steinþór og þá verður gaman. Svo verðum við með trúðasýningu og förum á GusGus tónleika. Hallelúja!

Á föstudaginn á ég afmæli. Þá verð ég 24 ára. Er ekki einhver búin að tala við drottinguna og skipuleggja gill með henni fyrir mig? Ég er búin að fá undurfagra uppþvottagrind og kaffibolla í afæmlisgjöf. Ég er orðin fullorðin. Ég fékk líka suprise-kökuboð í gær. Með brjóstaköku. Ég elska Lólu og Kakó út fyrir endamörk alheimsins! Tvær fallegustu konur heims. Hallelúja!

Kossar og knús og allt það!

Elskuleg Björg er í heimsókn stopp það er fabulous stopp í kvöld erum við að fara í homma-eurovisionpartý stopp er til betri blanda? stopp það er þönder stopp á morgun verður það brunch, þynnka og afslappelsi stopp það er gott stopp

I am a very stylish girl

Internetið í slottinu hefur nú endanlega yfirgefið okkur. Það er s.s. bara ágætt. Í staðinn skipulegg ég tímann minn á internetinu mjög vel og farin að nota gömlu aðferðina mun meira, þ.e.a.s. þetta þarna með blað og penna. Þetta blogg skrifaði ég t.d. á póstkort í vinnunni um daginn. Ég veit, penni eða takki, það skiptir höfuðmáli.

Mér er svo hjartanlega mikið í mun að vera fabulous. Ég þarf ekki að vera kúl né töff, ég vil bara vera fabulous (og ef ég var töff eða kúl fyrir þá missti ég það alveg núna með því að blogga um það). Það er eiginlega orðið pínulítið sorglegt. Stundum hugsa ég að ég sé eins og unglingarnir í Danmörku sem eru öll í Cheap Monday gulrótarbuxum, Wood Wood peysum, með palestínuklút, ógreitt hár, risagleraugu og ofsalega melankólískt eitthvað. Nema ég er bara svona eins og ljósrituð útgáfa af einhverri gamallri kvikmyndastjörnu. Ég vona samt ekki.

Til að vera fabulous þá eru nokkrir hlutir sem mér finnst alveg nauðsynlegt að eiga. Það er t.d. ekki hægt að vera fabulous nema að maður geti labbað á fallegum háum hælum. Ég get það og á nóg af þeim. Maður verður að eiga og nota rauðan varalit (tjékk), rautt naglalakk (tjékk), rauðan kinnalit (tjékk) og ýmsa rauða fylgihluti (tjékk) af því að rauður er svo fabulous. Maður þarf að eiga eitthvað frá Chanel (tjékk). Svo þarf maður að eiga marga kjóla (tjékk), hálsklúta (tjékk) og perlueyrnalokka (tjékk). Það er ýmislegt annað sem ég á sem er fabulous og ég ætla ekki að telja upp hér. Það sem ég ætla hins vegar að telja upp er það sem ég á ekki og finnst ég alveg nauðsynlega þurfa að eignast. Og ég minni ykkur á að bráðum á ég afmæli. Fabulous afmæli.

- Mig vantar hinn fullkomna little black dress



- Ég þarf mjög nauðsynlega að eignast ilmvatnsflösku með svona pústdúski.



- Rauðir leðurhanskar



- Svart, lítið lakkveski
- Eitt stykki gamlan, fallegan bíl



- Kærasta með stíl, helst Gene Kelly uppá sitt besta



Fabulous! Fabulous! Fabulous!

Húrra fyrir pylsugerðarmanninum!

Í tilefni sumars héldum við Lóla stórkostlegt glimmer/sumar/mojitopartý hérna heima á föstudaginn. Við höfðum keypt okkur glimmerhatta í París (sem merkilegt nokk, var ekki stolið frá okkur) og vorum útglimmeraðar. Svo stóðum við á barnum og seldum mojito eða sátum í svefherberginu og usum glimmer yfir gesti. Sem má í dag auðveldlega sjá hvert sem litið er, því allt bókstaflega glitrar hér í íbúðinni. Húrra fyrir glimmeri!

Jón og Clooney eyddu með okkur fyrri hluta laugardags sem fór í subb og afslappelsi. Við horfðum á stórkostlega lélegt sjónvarpsefni (þar var Keanu Reeves að sjálfsögðu fremstur í flokki). Svo horfðum við Lóla á krónprinsinn segja frá nýju prinsessunni. Nú langar mig að fara að höllinni og sjá hana þegar hún verður sýnd almúganum. Maður þarf að nýta sér það að búa í kununglegu landi. Húrra fyrir prinsessunni!

Í gær ætluðum við svo á Feist tónleika. Þeim var að sjálfsögðu aflýst eins og venjan er hér í Kóngsins. Við Kakó eigum líka miða á Joanna Newsome í kvöld. Það er spurning hvar við eigum að eyða kvöldinu að drekka bjór og þykjast vera á tónleikum.. nei bíddu. Þeim er ekki aflýst. Húrra fyrir Joanna Newsome!

Það er líka sjúklega gaman í skólanum þessa dagana. Við erum nýbyrjuð á trúðnum og höfum aldrei verið jafn fyndin, sæt og skemmtileg. Húrra fyrir trúðunum!

Åh, dejligt!
Fyrst að þessi póstur er um Kóngsins ætla ég að slæða inn dönskuslettum, hver finnur flestar?

Snarlega hef ég búið hér í Kóngsins í 10 mánuði og lítur allt út fyrir að ég verði hér um þónokkurt skeið í viðbót þó að sjálfsögðu með mislöngum stoppum á vores ísa kalda landi. Það eru nokkrir sjálfgefnir hlutir sem maður elskar við Kóngsins, eins og t.d. að það sé hægt að sukla hvert sem er, hér fæst öl hvar sem er - hvenær sem er, gömlu húsin og fallegu íbúðirnar.. Hér eru nokkrir hlutir sem ég elska hátt við Kóngsins

- Hér fæst djús á glerflöskum. Það er allt betra á glerflöskum
- Á hverju horni má finna grænmetishandlara. Ég elska þá, þó svo að oft sé sagt að þeir selji ýmislegt annað en grænmeti
- Hér er H&M, nauðsyn námsmannsins
- Kaffihúsin, barirnir og veitingarhúsin eru dreifð um alla borg, ekki einungis á einu svæði í miðborginni. Það er því lítið mál að taka einn kaffi eða bjór.
- Hjólastígurinn sem liggur í gegnum Frederiksberg, einhvern hluta Lyngby og jafnvel Nörrebro, ef mér skjátlast ekki. Hann er eins og bílabrautin í Fjölskyldu- og Húsdýragarðinum.
- Ég elska alla garðana hérna. Hafir hér, hafir þar, hafir allstaðar með kölfóttan dúk, kaffi og söde sager.
- Bodegur eru hornbarir þar sem hinn almenni Dani fer eftir vinnu og fær sér einn öl á tíkall eða svo. Sikkert eitt skemmtilegasta subb í Kóngsins.
- Pizzur á halvtreds.
- Danska.. "Nåh OK!"

Og svo er líka að koma forår og sumar svo að tréin eru að vera græn og bleik. Þið eruð velkomin í heimsókn kære venner!

Fabulous in France

Ég var fabulous í París síðustu daga. Fékk mér hvítvínsglas í hádeginu, þriggja rétta, osta og rauðvín í kvöldmat, rölti um stræti Parísar í svörtu og hvítu með rauðan varalit og Coco Chanel, fékk mér fersk jarðaber og söng í kirkjum Parísar. Ég fór líka á allskonar hommsustaði og dansaði í teknóljósum við sveitta, bera karlmenn. Síðan var ég rænd. Tvisvar. Á fjórum dögum. Í fyrra skiptið í krikju ásamt fleiri saklausum og bænheyrðum kórmeðlimum. Í seinna skiptið missti ég líka varalitinn minn svo að það var ekki mikið um fabulous red lips eftir það. Samt er París fabulous og wonderful. Næst ætla ég bara að fara á brókinni einni saman svo að ég verði örugglega ekki rænd meira.

Á fyrsta degi páska..

Marga hef ég átt þá góða páskadagana, en ekki margir jafnast á við þann sem ég átti síðasta sunnudag (þá í meiningunni páksasunnudagur). Eftir páskaeggja- og lakkríspípuleit okkar Lólu um gjörvalla Kóngsins fórum við að syngja í messu þar sem við hófum daginn á örlitlu messuvíni. Svo var haldið til veislu með Kakó og Karól þar sem á borðum voru hinar ýmsu krásir eins og vorsalatum með bláberjum, jarðaberjum, fetaosti og furuhnetum, hindberja-vinagrette, mozzarella salat, grillaður geitaostur, marineruð og hunangsgljáð kalkúnabringa, innbökuð gourmet kartölfumús í smjördeig, dreggjavín og hamingja. Á eftir var svo meiningin að subba svolítið í hinum ýmsu úrvalsostum en lítið varð úr því sökum mettunar. Og segiði svo að við kunnum ekki að halda matarboð! Að sjálfsögðu enduðum við kvöldið í gleði með hinum stórgóða Danska mjöð, Tuborg.

Í kvöld erum við á fyrsta ári að fara að halda okkar aðra sýningu, núna er það storytelling sýning. Af einhverjum ástæðum eru allir búnir að vera á barmi taugaáfalls fyrir utan eina karlmanninn í hópnum sem hefur tekið að sér það hlutverk að hugga allar konurnar sínar og hugreysta. Hann hefur staðið sig mjög vel. En þetta er engu að síður allt saman að smella saman, sem er gott. Við Lóla myndum heldur ekki þola meira álag því kl. 5.30 verðum við staddar á Kastrup, updressaðar í eitthvað fabjúlöss á leiðinni til París (April in Paris.. ræ ræ ræææ). Og sumarið svo sannarlega komið hingað til Kóngsins. Sem er stórgott. Ennþá betra þó að í París er víst um 25 stiga hiti..

Það eru engin takmörk fyrir því hvað ég elska Pálma Gunn mikið.

Enn af Borella

"Og hvenær áttu svo að fæða?" spurði maðurinn á borði 7 þar sem ég stóð og tók pöntun. "Fæða?" svaraði ég "ömm, ég er ekki ólétt". Skiljanlega fannst mér þetta heldur óþægilegt sérstaklega þar sem ég hafði þjáðst af fitubolluveiki síðustu daga. "Þú hlýtur að vera ólétt. Enginn kona sem er ekki ólétt er með svona maga. Þú berð þig þá bara svona svakalega illa". "Já.. ömm. Takk?" Ég velti því svo heillengi fyrir mér hvort að ég ætti að skyrpa eða pissa í rauðvínis hans. Þetta er nú ekki í fyrsta skipti sem þetta gerist. Ég man vel eftir þessu atviki. Kannski fjáfesti ég mér í lífsstykki..

Stuttu seinna komu þrjár vinkonur sem ég áætla að séu allar giftar dönskum eða hollenskum barónum. Þær voru ofsalega leiðinlegar. En það merkilegast vara að ein var í bleikri Channel dragt (og þegar ég segi bleik þá er ég að meina bleik), í bleikum Channel skóm, mað Dior eyrnalokka og Channel no. 5 ilmvatn, Rolex gullúr, með Dior tösku, Dior veski, Dior sólgelraugu og í Burberry flísponsjó (sem leit út eins og flísteppi). Ég var alveg viss um að svona fólk væri bara í bíómyndunum?

Annars hélt það mér kátri í vinnunni að Laurent hafði ákveðið að halda stand-up fyrir mig eina. Fyrst hafði hann vafið snúrunni á töfrasprotanum um haldfangið á ofninum og bað mig svo um 5 krónur. Þær þóttist hann setja í peningarauf á ofninum og fór svo að syngja karókí. Ekki einu sinni, heldur oft. Svo var hann að velta fyrir sér hvort hann ætti að setja uppþvottalög í uppþvottavélina því þá myndi freyða út um allt, reyndi að setja plastfilmu yfir rauðvínsglas hjá fastakúnna og stóð svo heillengi fyrir utan eftir vinnu og þóttist vera að opna hjólið sitt með fjarstýringu, svona eins og á bílum, og sagði "Blík! Blík!". Ekki ólíkt því að vinna á leikskóla?

Arcade Fire

Og þá er helgi hinnar íslensku drengja yfirstaðin. Það voru heldur mikill vonbrigði að Arcade Fire tónleikunum hefði verið aflýst því það var jú ástæða þess að flokkurinn hélt til Kóngsins. Í staðinn var mikið um söng, bjór og aðra gleði. Vei!

Mikil umræða spannst sökum klósettpappírsleysis heima hjá okkur Lólu sem og heima hjá Kakó og Clooney. Sérstaklega þegar partýið hjá Kakó og Clooney var í fullum gangi og fólk þurfti að skeina sér með nýjasta tölublaði Eurowoman. Klósettpappírinn er ekki rándýr í Danmörku, þvert á það sem margir virðast halda. Það er svo sem skiljanlegt þar sem við kaupum okkur aldrei pappír, en fyrir okkur er þetta einskonar lífsmottó. Afhverju að kaupa klósettpappírinn þegar við getum fengið hann frítt? Og þess vegna vil ég leggja ykkur línurnar í þessum klósettpappírstuldursbransa..

The Five Golden Rules of Stealing Toilet Paper

1. Það er allt í lagi að stela klósettpappír. Flestir opinberir staðir kaupa klósettpappír í magninnkaupum og engan úrvalspappír svo að það er ekki mikið peningatap að ein og ein rúlla hverfi. Ekki vera of gróf í stuldrinum þó, eins og að taka allar rúllurnar sem þið finnið á einum stað.

2. Helst á að stela frá kaffihúsum þar sem þjónustan hefur verið afburðar léleg, skemmtistöðum sem hefur þurft að borga morðfjár inná eða frá stöðum þar sem eingöngu er ljótt fólk, vond lykt eða starfsfólkið á barnum er fullt. Þ.e.a.s. á stöðum sem eiga það skilið.

3. Reynið helst að komast yfir svokallaðar verkamannarúllur, þ.e.a.s. stórar klósettrúllur sem eru í þar til gerðum klósettkössum. Þær endast lengst.

4. Skemmtilegt er að gera þetta að leik. T.d. að fara á ákveðnum kvöldum í klósettpappírsleiðangur á bodegu í nágrenninu, fara á klósettið án tösku og reyna að koma rúllunni aftur að borðinu óséður. T.d. með því að setja rúlluni á milli lappanna sértu í kjól, ofaní sokkabuxurnar, í brjóstahaldarann (búiru að svo góðum barmi) eða þar fram eftir götunum.

5. Þegar þú færð gesti skaltu segja þeim að stela a.m.k. einni rúllu fyrir þig. Svo er hægt að halda keppni hvaða gestur stelur flestum rúllum.

Af mekanisma og öðrum mikilvægum hlutum

Flest allir veraldlegir hlutir sem ég á sem ganga fyrir einhverskonar mekanisma eru í ólagi. Tölvan mín er í gíslingu í Apple-búðinni á Vesterbrogade þar sem viðgerðarmaðurinn hefur átt ömurlegt líf og ákveðið að láta það bitna á viðskiptavinum búðarinnar (án gríns, ég er búin að sálgreina hann).
Hjólið mitt datt í roki og heldur stundum að það sé fugl. Ekki bara einn fugl. Að framan er það þröstur, hjólakeðjan heldur að hún sé önd og afturdekkið heldur að það sé einhver vorfugl. Stundum þegar ég er að hjóla á fuglaflokknum mínum fram hjá Fælledsparken þá byrja allir fuglarnir í trjánum að syngja, mér til samlætis. Það er upplífgandi.
Fyrir jól stal einhver hommi (ég er ekki fordómafull, það var í alvöru hommi) iPóðanum mínum og hef ég því verið meira og minna tónlistarlaus síðan tölvan mín bilaði. Það hefur verið glatað en núna er ég búin að fá nýjan póða beint frá New York. Það er ekki glatað. Það er geðveikt. Megaplús til Karólar.

Á fimmtudaginn kemur helmingur íslenskra karlmanna hingað til Kóngsins til að sjá Arcade Fire. Fremstur í flokki er það hjartkær Þorleifur og verður þessi helgi því tryllingur. Partý, hyggerí, almenn vitleysa, tónleikar og þar fram eftir götunum. Mest hlakka ég þó til að fara á barinn með Tobba og ræða heimsmálin. Eða bara veðrið.

Æ ágæta fólk. Ég biðst afsökunar, ég er búin að gleyma hvernig á að gera þetta. Ég skal koma mér í betra form.

Working 9 to 5

Ég hafði gleymt því hvað það getur verið gaman að vinna á veitingarhúsi. Fastakúnnarnir á Borella, núverandi vinnustað mínum, eru margir hverjir stórskemmtilegar týpur. Hér eru nokkrar:

Listagagnrýnandinn er koma um fertugt sem kemur á hvaða tíma dags og fær sér hvítvínsglas, jafnvel þó klukkan sé 11.00 um morgun. Hún er mjög fabjúlöss, bæði í fasi og útliti, og reykir næstum heilan pakka af einhverjum sérinnfluttum sígarettum sem eiga vel við hana. Stundum kemur hún með köttinn sinn. Það finnst mér skemmtilegast. Ef mjög fáir eða enginn eru á staðnum, þá hleypir hún kettinum, sem heitir víst Morten, úr búrinu. Þegar hún fer byrjar hún svo að tala við köttinn eins og lítið barn "Jæja ástin mín, nú erum við að fara heim. Heyrðu, ekki setja upp svona svip. Við verðum að fara heim núna. Komdu í búrið þitt elskan mín." Þetta dregur skiljanlega örlítið úr fabjúlössleika listagagnrýnandans. Ég veit svo sem ekkert hvað hún starfar við en hef bara ákveðið að hún sé að vinna í listabransanum og sé mjög fær í því fagi.

Sænska konan utanaf landi er mjög skemmtilega halló týpa sem kemur alltaf með manninum sínum, sem er töluvert mikið hallærislegri en hún. Þau eru svona gamlir hippar sem borða mikið af ökólógísku og hugsa um náttúruna. Þau koma alltaf þegar er brjálað að gera, setjast við eitthvað af bestu borðunum og spila backgammon. Og það bregst ekki að í hvert einasta skipti kemur konan og segir okkur að kaffið sé of sterkt / of þunnt / of heitt / of kalt / of brúnt / of svart.. eða hvað sem henni dettur í hug

Bitri maðurinn kemur alltaf þegar hann er búin í eftirmiðdags-göngutúrnum sínum. Fyrst var hann ofsalega pirraður yfir því að ég væri ný. Café Au Lait-ið mitt var svo vont fannst honum. Svo að ég sagði honum að hann þyrfti ekki að borga fyrir það fyrr en ég gerði kaffið rétt. Það tókst í annari heimsókn. Svo hefur hann gert þetta að sérlegu verkefni sínu, að kenna mér að gera kaffi eftir sínu höfði.

Feiti maðurinn er alveg eins og Ríkarður Örn Pálsson, nema hann gengur um í smekkbuxum og er mjög hress. Hann kemur oft á laugardögum og fær nokkra stóra bakka af bökuðu grænmeti, sem ég veit ekkert hvað hann ætlar að gera við. Svo spyr hann alla sem eru að vinna hvort þeir vilji bjór og kaupir umgang á starfsfólkið. Skiljanlega er hann í miklu uppáhaldi hjá okkur, enda snillingur

Laurent er þó hiklaus uppáhaldið mitt. Hann er reyndar ekki fastúnni heldur kokkur. Hann er franskur, talar einhversslags hrogna-dönsk-frönsk-ensku (sem ég hef einsett mér að geta hermt eftir.. það gengur illa) og snarklikkaður. Stundum segir hann eithvað og hlær ofsalega mikið og þá hlægja bara allir með honum því að enginn veit við hvern hann er að tala né hvað hann er að segja. Svo finnst honum ofsalega gaman að standa í eldhúsinu og herma eftir hlátrinum í gestunum, helst þannig að þeir taki eftir því. Alltaf þegar hann fær drikkepengene sína hleypur hann út í kiosku og kaupir sér skafmiða, spilar í spilakassanum eða veðjar á eitthvað (því það er hægt í flest öllum kioskum á Österbro). Kærastan hans flutti til Þýsklands til þess fylgja framanum, en hún er go-go dansari. Í kvöld sýndi hann mér myndir af henni og þá skildi ég að hún var ekki svona pepp-up go-go dansari eins og á Spáni, heldur go-go dansari eins og í klám. Þegar einhver pantar lasagna þá verður hann ofsalega pirraður að fólk sé að koma á veitingarhús til að fá sér lasagna og ef einhver pantar t.d. kanínu þá verður hann ofsalega reiður yfir því að fólk geti ekki bara pantað sér lasagna.

Já, og þú, kæri lesendi er væntanlega að velta því fyrir þér hvort að ég, trúðaneminn sjálfur, tli mér ekki að segja frá einhverju merkilegra en vinnunni? Nei, það ætla ég mér ekki eins og er.. bara svona til að leiðrétta þann misskilning..

Þetta er gaman
Ég er hjartanlega óinspíreruð svo að ég get ekki skrifað neitt skemmtilegt né af viti. Listatími

+ Á föstudaginn var fyrsta sýningin okkar á fyrsta ári, sem gekk mjög vel. Það var gaman og við vorum öll glöð.
+ Í kvöld vorum við Lólu með lítið atriði á Open Stage í fínu íbúðinni / "listrýminu" hans Kurt (trúðurinn sem hangir á hvolfi). Það var líka gaman vegna þess að við erum svo fyndnar.
+ Mamma er búin að dekra mig uppúr skónum. Það er líka gaman. Hún er því miður snúin aftur til Íslands en mamma Lólu ætlar að fylla ískápinn okkar nokkrum sinnum í viðbót fram á þriðjudaginn. Það er gaman.
+ Það er búin að vera svakalegur snjóstormur (les: íslenskt vetrarveður) í Kóngins. Samgöngur eru alveg í rusli, strætó kemur bara þegar hann kemur og lestin gengur lítið sem ekkert. Það er ekki gaman. En öll Kóngins er klædd voðalega fínum snjó og það er gaman.

Nú er Bles

Internetið hérna í slottinu er alveg að s***a uppá bak þessa dagana svo lítið sem ekkert hefur verið um blogg né internetráf. The Best of the Worst vikunnar, sem er stutt og laggott, er væntanlega með þessari kempu þó að það sé nokkuð augljóst að það verður seint og jafnvel aldrei á repeat yfir bjósötri né öðru. Ætli við endum ekki í hinu víðfræga 16 sæti, enda er ég nokkuð viss um að við eigum seint og síðar meir eftir að ná okkur uppúr þessri blessaðri forkeppni. En mikið ofsalega er ég sátt með að Eikar Hauks, sem og dönsku dragdrottninguna. Og ofsalega var ég sátt við heiðursgesti helgarinnar, Ebmlu, Tybba Feita, Sigga Vært, Benna og Kristínu. Slottið var nýtt hið ýtrasta og vetrarfríið sömuleiðis. Heiðursgestir komandi helgar verða þó afar kærkomnir, mæður okkar Lólu sem ætla að umvefja okkur endalusri móðurást og gjafmildi, vona ég. Og svo heppilega vill til að akkúrat á föstudaginn verður fyrsta sýning okkar fyrsta árs nema, svo að ef að einhver á leið um Kóngsins á föstudaginn þá er sá hinn sami hjartanlega velkomin að Præstoegade 17 í bakhúsinu á ókeypis grímusýninguna sem hefst kl. 20.

The Best of the Worst

Lag vikunnar er í flutningu Ertha Kitt. Kitt er frægust fyrir hlutverk sitt sem Catwoman, en hlutverkið gerði hún víst ódauðlegt með einstöku purri sínu, sem engin, fyrr né síðar, hefur getað leikið eftir. Lag vikunnar gaf hún út árið 1984, 57 ára að aldri, eftir þónokkra lægð í bransanum. Lagið náði inná vinsældarlista þó að það hefi setið í neinu hásæti, en á þó í dag, líkt og þá, miklum vinsældum að fagna á meðal homma út um allan heim. Í myndbandinu er Eartha grimm á svip þar sem hún situr og reykir á tígrisdýrafeld, faðmar styttur og eldurspeglast í talnaskífum á símum (mitt persónulega uppáhald). Where is My Man?, laugardagslag vikunnar. Takið sérstaklega eftir því hvað Kitt lítur út fyrir að vera eldri kvennútgáfan af Micheal Jackson..

Því að ég veit að ykkur þyrstir í smáatriði úr lífi mínu..

Jæja, allt er að falla í hversdagslegar skorður, eins hversdagslegar og þær geta orðið (eins og ég hef sagt sirka 40 sinnum; að lífið hérna í Kóngsins virðist alltaf vera ansi langt frá hinum hefðbundna hversdagsleika). Við Lóla vöknum við Somewhere Beyond The Sea með Bobby Darin og fáum okkur kaffi, algjörlega nauðsynlegt þegar maður þarf stundum að mæta kl. 7.30. Í skólanum erum við t.d. að láta okkur falla af píanóinu og vona að samnemendur okkar grípi okkur. Í augnablikinu erum við svo að vinna að sýningu sem verður vonandi í enda febrúar. Ég er byrjuð að synda og á laugardaginn ætla ég að byrja að hlaupa eða allavega standa í svitalyktinni í líkamsræktarstöðinni og ímynda mér að ég sé workin' it down! Ég er líka byrjuð að vinna á krúttlegu kaffihúsi/veitingarhúsi hér í nágrenninu sem er gott, peningalega sem og dönskulega séð. Á morgun byrja ég svo í vetrarfríi. Þá ætla ég að vera dugleg að lesa og drekka kaffi. Svona eins og á myndinni.. alveg sjúk í þetta .gif.

Bless.

The best of the worst
- Sökum tæknilegra örðugleika gat þessi færsla ekki birst í gær -

Laugardagslag vikunnar er með hljómsveitinni Steve Miller Band. Hljómsveitin er ekki, ólíkt mörgum böndum í þessum blogglið, one-hit wonder band. Hún hefur gefið út hátt í 20 misgóðar plötur á 39 ára löngum ferli sínum með lögum á borð við Shu Ba Da Du Ma Ma Ma Ma, Babes in the Wood, Can't You Hear Your Daddy's Heartbeat og Come On In My Kitchen. Lag vikunnar var þriðja og jafnframt síðasta lag hljómsveitarinnar sem náði fyrsta sæti á vinsældarlistum beggja vegna Atlanshafsins sem og fyrsta
tónlistarmyndband Steve Miller Band. Myndbandið er hins vegar stórkostlega lélegt eitís vídjó. Ég mæli með svipuhljóðunum í byrjun lagsins og öllum lélegu vídjótrikkunum sem eiga að vera galdrabrögð. Abracadabra, gjöriði svo vel!

Stutt update

Plús

+ Hlutir sem maður fær fríkeypis, eins og klósettpappír
+ Kakóbarinn



+ Hreyfanlegar .gif myndir
+ Café Pixie, nýfundnalandið mitt hér á Österbro. Ég er fastakúninn með Murakami bókina
+ Murakami. We're like this
+ At hygge sig. Så dejligt!

Núllað

0 Fyrsta atvinnuviðtalið mitt í mörg ár á morgun

Mínus

- Uuu.. Pass?

The best of the worst

Í tilefni af þessum ágæta laugardegi ætla ég að starta nýjum blogglið. Nýja áhugamálið mitt er að safna stórgóðum en þó asskoti lélegum popplögum héðan og þaðan, sem eru svo spiluð trekk í trekk þegar verið er að sötra bjór. Kakó og Lóla byrja alltaf á því að ranghvolfa augunum þegar ég spila fyrir þær lögin í fyrsta skipti en síðan, eftir svona 40-50 spilanir eru þær orðnar gjörsamlega heillaðar . Ég ætlaði mér að gefa út geisladisk með þessum lögum, jafnvel þar sem ég myndi kovera lögin, en ég ætla að byrja á því að birta eitt vídjó á hverjum laugardegi, svo að þið, lesendur góðir, getið líka spilað lögin trekk í trekk. Við byrjum á one-hit slagarun Clouds Across the Moon með Rah Band. Sjálfri finnst mér múmían við hliðiná söngkonunni, oddabrjóstahaldarinn sem svarta konan er í og fyrstihúsastígvélin sem maðurinn er í klárlega best.

Hit me! Hit me!

Af hversdagsleiknum er allt gott að frétta. Í gær snjóaði í Kóngsins. Brasilísku krakkarnir í bekknum mínum höfðu aldrei séð snjó áður og fengu sjokk þegar ég borðaði smá nýfallinn snjó. Þau héldu e.t.v. að ég væri að reyna að drepa mig. Kannski vegna þess að rétt áður höfðum við verið að reyna að drepa hvort annað í stage fighting tíma. Skólastjórinn sló mig nokkrum sinnum utan undir, fólk dróg félaga sinn eftir gólfinu á hárinu, sparkaði í magann honum og þar fram eftir götunum. Góð útrás það.

Enn einn herbergisfélaginn, Guðný, hefur bæst í hópinn þessa dagana og erum við því fjórar í slotinu. Þremmarinn og Guðný gera mest af því að spila, horfa á bíómyndir, lesa Murakami, kjósa og stúdera raunveruleikaþætti. Við erum svo sjúklega menningarlegar þið vitið. Svo borðum við líka hjartalaga spæld egg og amerískar pönnukökur. Einnig drekkum við ógrynnin öll af latte. Aldrei hef ég vitað um heimili sem torgar jafn mikilli mjólk og við. Ég giska á eina 10-15 lítra á viku. Og takið inní reikninginn, ágæta fólk, að ekkert eigum við ungbarnið (ef að við teljum Kakó með samkvæmt raunverulegum aldri). Svo stundum gerum við dyraat og förum í feluleik í Kóngsins.

Kærlig hilsen!

Ágæta fólk

Nú eru tíu dagar síðan ég snéri aftur til Kóngsins. Lífið á Íslandi var gott, það er lífið í Kóngsins líka. Ég og hjólið mitt áttum mikla fagnaðarfundi, enda hef ég saknað þess mikið. Ég og Lóla erum fluttur í aðra geðveika íbúð sem er mun nær skólanum okkar. Í íbúðinni er Kakóbarinn, Pálma-altari, kelerísloft, diskókúla, klósett sem rúmar fjóra til fimm í einu og önnur fabjúlössheit. Það eina sem vantar þessa stundina er internetið. Það kemur með kalda vatninu (sem er reyndar til staðar nú þegar). Kakó býr hjá okkur þessa dagana og Þremenningasambandið, eða Þremmarinn eins og Kakó skrifaði á gluggann, nýtur síðustu daga bestu sambúðar þessa heims með ástarjátningum á minnst 40 min. fresti, kúri, nekt og almennri gleði. Það er að sjáfsögðu fáránlegt hversu gott kombó Þremenningasambandið er, enda erum við allar fáránlega fabjúlöss.

Síðasta föstudag fórum hittum við ágætan Jón og drukkum bjór. Það vona ég að við gerum oftar með honum. Síðan fórum við Kakó í partý. Þið vitið, svona venjulegt partý í heimahúsi þar sem er billiardborð, bar, skemmtistaðagræjur og sundlaug. Er það ekki annars venjan? Því næst vorum við Kakó böstaðar í Metróinu, en snillingurinn Kakó laug okkur út úr öllu saman og á endanum græddum við á því að svindla okkur í metróið því að metróvörðurinn kenndi okkur allt um metróið og gaf okkur ofsalega flott hulstur fyrir stimpilkortin okkar (fyrirgefðu mamma mín ef þú ert að lesa þetta, hér eftir lofa ég að stimpla alltaf). Á laugardaginn héldum við Kombó ársins (sem samanstendur af Kakó, Karól, Lólu og Maísól) fabjúlöss matarboð með fabjúlöss drykkjuleik sem endaði í fabjúlöss vitleysu með gríngleraugum, nekt á svölunum, upptalningu á öllum sleikum heimsins og þar fram eftir götunum. Ég sé fram á að Æbeløgade verði lífleg næstu mánuðina.

Við erum búnar að vera duglegar að dokumentera lífið, en vegna internetsleysis fáið þið ekki að fylgjast með í myndum strax. Enn fremur stefnum við á heimsfrægð á YouTube með nýja sketzþættinum okkar, sem er búin að vera í bígerð í hálft ár og fer í framleiðslu bráðlega.

Jæja, þetta er orðð leiðinlegt hjá mér. Bless.

Og smá update á ársverðlaun Ragnheiðar 2006..

Blogg ársins
Hafði gleymt því þar til seint á áramótanótt / snemma á nýársmorgun. Hér skrifar ágætur Bragi heiðarlegasta og opinskáasta blogg sem ég hef lesið. Hann fær stórkostlegt hrós frá mér því að þetta fékk mig virkilega til að hugsa, ekki endilega um drykkjuna heldur ákvarðanir og að lifa sáttur með sjálfum sér. Hiklaust skyldulesning á tímum áramótaheita og nýrra tíma.

Persónulegur annáll Ragnheiðar árið 2006

Og nú er árið að líða. Stórgott ár þetta 2006. Mér er með öllu ómögulegt að taka saman alla sigurvegara þessa árs, en finnst þó að einhverjir ættu að fá verðlaun.

Meðleigjendur ársins
Hér koma til greina tvö afbragðs dúó, foreldrar mínir og Kakó Feiti og Lóla. Samkeppnin er þó ekki hörð, því þó að foreldrar mínir séu afbragðs fólk þá munu þau aldrei geta slegið stórfengleika Þremenningasambandsins við. Skál fyrir Kakó! Skál fyrir Lólu!



Afrek ársins
Akróbatík. Frekari útskýring er óþörf.

Gleði ársins
Lífið í Kóngsins, sem er eintóm hamingja

Partý ársins
Tryllingshelgi á Howitzvej 65, 4. sal t.h. dagana 9. - 12. september í boði Þremenningasambandsins, Sigga San, Stony the Pony, Hones Jon og fylgifólks.

Maður ársins
Mörg ykkar halda eflaust að leiðir okkar hafi legið saman fyrir löngu, en nei, við kynntumst í byrjun þessa árs og síðan þá hefur líf mitt hlotið nýjan tilgang. Pálmi Gunnarsson. Hann verður e.t.v. maður þessa áratugs.



Slot ársins
Howitzvej 65, 4. sal t.h. Hér fær Henning líka eitt stig.

Nöfn ársins
Tvö nöfn standa uppi sem sigurvegarar í ár. Annars vegar Kakó Feiti, því það er svo gott nafn. Guðný, höfundur Kakó (þá nafnsins, ekki manneskjunnar) má taka við verðlaununum í Kóngsins. Og hitt nafnið er Þremenningasambandið, því það er svo fáránlega töff.

Skópar ársins
Ef rétt telst til þá hafa 16 skópör bæst við glæsilegt og dafnandi safn mitt. Gullskórnir eru þó hiklaust skór ársins. Í gullskónum má dansa, endalaust.



Lag ársins
Þó svo að Young Folks með Peter, Bjorn og John komi sterklega til greina, þá er ótvíræður sigurvegari Þorparinn með Pálma (sem var einmitt að hljóta titilinn Maður ársins í Persónulegum annál Ragnheiðar 2006)

Seleb-hittingur ársins
Stórkostleg afrek hafa átt sér stað í þessum flokki á líðandi ári. Erlend Øye er þó óumdeilanlegur sigurvegari. Heppinn hann að hafa hitt mig!

Fylgihlutur ársins
Annað árið í röð hljóta gríngleraugu sigur, enda hef ég á þessu ári komið mér upp góðu safni af þessum stórskemmtilega hlut.



Orð ársins
Í fyrstu var ég í örlitlum vafa. Mér fannst eins og "at gå amok" ætti að vera orð ársins (þá yrði flokkurinn væntanlega að heita "Þrjú orð ársins"). En síðan áttaði ég mig auðvitað á því að ég væri í ruglinu. Fabjúlöss er að sjálfsögðu orð ársins!

Tónleikar ársins
Ekki endilega í þessari röð.
- Sufjan Stevens - Vega, Kóngsins Köbenhavn
- Hjaltalín og Sigríður Hjaltalín - Á mörgum mörgum stöðum, Reykjavík
- The Whitest Boy Alive - Vega, Kóngsins Köbenhavn
- Jens Lekman - Þjóðleikhúskjallaranum, Reykjavík
- Hot Chip - Vega, Kóngsins Köbenhavn

Kynhneigð ársins
Samkynhneigð, óvenju ríkandi allt um kringum mig þetta árið. Gaman að því.

Vonbrigði ársins
HM, jú jú, Brasilía átti þetta alveg skilið, en mér fannst þetta bara svo glatað!

Mynd ársins
Því mun meira sem ég hugsa um það, því ótrúlegra finnst mér hvað þessi mynd er tryllt. Ég er á nærfötunum að steikja pönnukökur, að baki er þriggja daga fyllerí og eitt í viðbóð í bígerð. Og þessi mynd er geðveiki. Hún birtist líka í Fréttablaðinu. Sjúklegt kredit til Einars fyrir hana.



Fjallkona ársins
Fjallkona Seltjarnarness 2006 og þá er ég að sjálfsögðu að tala um mig sjálfa.

Drykkur ársins
Ölið (ef ekki bara Tuborg) sigrar í ár enda hefur það verið teigað stíft, í gleði og sorg, í flýtum og rólegheitum, inni og úti, uppi og niðri og allt um kring.

Kombó ársins
Þremenningasambandið og Karól. Hiklaust vandaðasta kombó sem völ er á. Tobbi og ég fáum líka kredit fyrir kombó ársins, enda mjög gott súperhetjukombó þar á ferð.

Ég læt við sitja hér, þó svo að ég gæti haldið áfram endalaust. Til hamingju með gamla árið og gleðilegt nýja árið. Það verður án efa fabjúlöss.

Á milli jóla og nýars..

Jesús fór í partý of smánaði sig eins og honum einum er lagið. Skálum fyrir því. Skálum líka fyrir Steina og hans snilldarlegu eldamennsku. Og skálum fyrir stórfenglegu reunioni! En nú skulum við hætta að skála svo að Jesú smáni sig ekki meir.

Af mér er það hins vegar að frétta að ég hef það gott. Ég vinn og þess á milli hef ég það huggulegt með Karól og stórgóðum kvikmyndum á borð við Moving Castle og Spirited Away, sem ég mæli með fyrir alla. Í dag keypti ég mér líka Murakami bækur fyrir restina af árinu og get vart beðið eftir að lesa þær. Á morgun er svo stórvinir mínir og undurfögru elskhugarnir, Skúds og Skördí, að halda brullup. Ég hlakka svakalega til, ég á mjög líklega eftir að skæla smá af hamingju. Hér er mynd af þeim, á morgun ætla ég að taka fleiri myndir af þeim, mun sætari en þessa..


Og að lokum, áður en árið líður í aldanna skaut, hér er Dojstland í máli og myndum. Mývatn bíður næstu áramóta

P.S. Ég varð eiginlega að leyfa uppáhaldsmyndinni minni af Skúds og Skördí fylgja með, þegar Skördí var ekki með neinn haus..

Jesús óskar lesendum öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári!
Aðallega fyrst að hann gerði það ekki í fyrra í rafrænu formi heldur eingöngu á jólakortum

Slíkt hið sama geri ég. Ég vona að þið eigið gleðileg jól með nóg af bókum, súkkulaði, teiknimyndum, spilum og almennum huggulegheitum. Það er í það minnsta mitt fyrsta plan yfir hátíðarnar. Svo fer Jesú í partý.

Þremenningasambandið og Howitzvej - stutt intró

Á sunnudaginn bökuðum við piparkökur. Þær voru í laginu eins og nærbuxur, brjóst, e-pillur, typpi, bjórflöskur, eitt stórt Ísland, kvennlíkami og svo voru nokkrar stjörnur, englar og jólatré inná milli. Og í gær fluttum við úr höllinni á Howitzvej. Sannarlega mun ég sakna eldhúsgólfsins, kompunnar, skápsins með klósettinu, píanósins og annara materíalískra hluta. En mest af öllu mun ég þó sakna elsku hjartans Kakó. Kakó sem er allt í einu; snillingur, barn, fáviti, stórkostleg, Kakó Feiti, Keikó, Kókós (nú segiru "Ég heiti ekki Kókós!"), með fabjúlöss rass og fáránlega sæt. Til að syrgja síðasta kvöld Þremenningasambandsins á Howitzvej og halda uppá stórkostlegustu sambúð á gjörvöllum Norðurlöndunum héldum við partý á mánudagskvöldið með Steina og strákunum í beinni í útvarpinu frá Íslandi. Það er merkilegt, eins og Lóla benti á, að á einhvern hátt hefur öll okkar sambúð einkennst af sambandi við strákana. Og í boða Steina, steig Þremenningasambandið villtan, berrassaðan dans við húslagið "Young Folks".

Ég ætla mér ekki að skrifa langt, sentímental blogg um Þremenningasambandið og stórfengleika þess (enda bókað mál að hvert mannsbarn viti allt um það). Það væri líka svo óviðeignandi því að við erum svo ósentímental. Við erum fyrst og fremst snillingar (nei, ég er ekki að spara hógværðina). Seinna mun ég gera topp lista yfir afrek Bandsins á árinu. En fyrst mun Þremenningasambandið leggja Ísland að fótum sér. Eruð þið í startholunum?

It's that time of year again

Kæru lesendur! Ég hef ákveðið að búa til hefð - jólakortahefð. Ég er að búa til jólakort eins og í fyrra. Og eins og þá er nú er hægt að panta jólakort hér fyrir neðan með því að skilja eftir nafn og heimilsfang. Það mega allir panta jólakort, þeir sem ég þekki, þeir sem ég þekki ekki, þeir sem tala íslensku, þeir sem tala útlensku. Svo endilega, pantið Ragnheiðarjólakortin 2006. Þið getið byrjað að safna!

Áður en lengra er haldið þykri mér rétt að nokkuð komi fram. Fyrir tæpum tveimur mánuðum síðan byrjaði ég í íslenska kammerkórnum Stöku. Kórinn er skemmtilegur og það er gaman. Hér með vil ég þó opinberlega tilkynna að ég syng í altinum. Takk fyrir.

Af sunnudeginum 26. nóvember 2006, þegar Lóla átti afmæli

Hver kannast ekki við að byrja daginn á blinner og ratleik í boði Kakó hf., halda síðan í óvænt ekta danskt afmælisboð með eplaskífum og keitu kakói (þó ekki eins og í manneskjunni Kakó) í íbúð í anda Parísar, ca. 1950, sem tilheyrir trúð að nafninu Kurt? Kurt sem er um sextugs aldurinn, í alltof stórum, glansandi grænum hlaupaskóm, svitahlýrabol, jakkafatajakka, hlaupabuxum, með þverslaufu og hvítvínsglas hvert sem hann fer og fær sér köku á disk, ekki til að borða, bara til að horfa á. Æ þið vitið, þessum Kurt sem að hangir á hvolfi í trapísunni sinni (ég meina, hver á ekki trapísu í stofunni?) og drekkur Diet Kók. Og hver kannast ekki við að læðast upp á þak til þess að sjá stjörnunar og Kóngsins í öllu sínu veldi og líða svona eins og í bíómynd? Svo kemur að sjálfsögðu jólasveininn, sem er 3 metrar á hæð eins og alltaf og lætur alla syngja "Merry Christmas to You" fyrir Lólu, af því að hún er jú einu sinni tvítug í dag. Og það kannast nú allir við þetta klassíska vandamál að vera með ristóra rauða helíumblöðru bundna fasta við hjólið sitt. Og þessi blessaða blaðra, sem er samt svo stórkostlega skemmtileg, krefst töluverðrar athygli, því fyrir utan það að vera mjög áberandi rauð þá kemst hún ekki inn um allar hurðar. Og þið vitið, maður þarf að binda hana fasta við handriðið á stiganginum svo að hún svífi nú ekki burt og vonar bara að Henning eigi ekki eftir að bregða mikið þegar hann sér hana í fyrramálið. Æi svona alveg týpískur sunnudagur, ekki satt?

Tilvitnun vikunnar:

"No, nothing you will learn here will be intellectual. Please do not expect to learn any of that sort. And hopefully, at the end of the first year, you will all be a bunch of happy idiots. If all goes according to my plan"

- Ole Brekke

Uppáhaldssetningin mín síðustu daga er í boði Austfjarða.

"Varstu búin að heyra að Þráinn Prentari skaut köttinn hans Kidda Píku á vídjóleigunni?"

Kiddi Píka er stundum kallaður Kiddi Fluga af því að hann á Vídjófluguna. Hann birti fréttatilkynningu í einu af fréttablöðunum á Austfjörðum um það að hann hafi fengið sér nýjan kött og væri búin að jafna sig. Aumingja Kiddi, sem var að missa mömmu sína. Og Þráinn Prentari er auvitað bara klikk. Hann var einmitt að fljúga heim til Egilstaða í morgunsárið. Ég er hægt og smátt að breytast í Austfirðing, sem er gott og blessað.

Topp 5 listi líðandi stundar

5. Sufjan Stevens yfir grímugerð í skólanum
4. Sufjan Stevens geisladiskarnir mínir
3. Sufjan Stevens í iPóðanum þegar verið er að hjóla
2. Sufjan Stevens á tónleikum síðasta sunnudag - ólýsanlegt (þið sem farið á komandi dögum eigið stórkostlega hluti í vændum. Takið með snýtuklúta fyrir himneska hrifningu)
1. Sufjan Stevens

Í morgunsárið..

.. er oft mjög gaman þegar Kakó er að vakna. Eða öllu heldur ekki að vakna.

Lóla: "Kókós, klukkan er átta"
Kakó: (Sofandi, en engu að síður mjög ákveðin) "Já, ég er mjög meðvituð um það, takk fyrir!"

------

Maísól: "Kakó, klukkan er rúmlega átta"
Kakó: (Metnaðarfull) "Já, ég er sko að gera tilraun. Ég er athuga hvað ég get sofið lengi og farið seint út, en mætt samt á réttum tíma í skólann"

Skólinn minn er stórkostlegur. Um daginn sagði kennarinn minn: "This is suppose to be stupid. If you don't feel stupid, you're definitely not doing it right!" Það líkaði mér vel.

Leikrit - sönn saga
Persónur og leikendur

Hann


Hún



Um borð í flugvél

Hann: "Hvað heitiru?"
Hún: "Ég heiti Maísól"
Hann: "Vá, en fallegt"
Hún: "Takk!"
Hann: Skemmtiru þér vel á Ariwaves?
Hún: "Já, mjög vel! En þú?"
Hann: "Mjög vel. Þetta er ótrúlega skemmtileg hátíð. Þið Íslendingar eruð alveg magnaðir. Hefur farið oft áður?"
Hún: "Já, þetta var fimmta skiptið sem ég fer"
Hann "Er það? Frábært. Hvað fannst þér skemmtilegast í ár?"
Hún: "Laugardagskvöldið á Þjóðleikhúskjallarnum. Patrick Watson, Hjaltalín og Jens Lekman. Hann var alveg ótrúlegur"
Hann: "Já, hann er rosalega klár"
Hún: "Já ég var orðlaus, Ég var því miður ekki komin þegar þú varst að spila, en ég sá þig Í Kaupmannahöfn um daginn. Það var æðislegt. Mér finnst tónlistin þín alveg stórkostleg"
Hann "Finnst þér það? Takk fyrir það"
Hún: "Jæja, þá erum við lent. Takk fyrir spjallið"
Hann: "Já, sömuleiðis. Við sjáumst"
Hún: hugsar "Haha.. einmitt!"

Hugsanir um hið margbrotna líf
Þetta kemur frá hjartanu.

Ég kom heim á fimmtudaginn til þess að kveðja afa minn, sem var jarðaður í dag. Heimsóknin var súrsæt. Það var gott að koma heim en tilefnið var skiljanlega erfitt. Ég fékk miða á Airwaves sem gerði það að verkum að ég hitti vini mína sem koma mér sífellt á óvart með því að vera skemmtilegri, hæfileikaríkar, yndislegri, fallegri og betri en mig minnti. Ég hitti foreldra mína sem eru stórfenglegasta fólk sem ég þekki og fylla mig stolti.

Þegar haustsólin skein inn um kirkjugluggana, lék við liljurnar hans afa og kvaddi hann þar með í síðasta sinn áttaði ég mig á því hvað ég er heppin. Ég stend á tímamótum. Ég er þakklát, einlæg og auðmjúk gangvart lífinu. Í kringum mig er einungis fólk sem mér þykir svo vænt um. Fólk sem hefur gefið mér og kennt mér svo margt og átt hlut í því að gera mig að þeirri manneksju sem ég er. Ég er uppfull af ást og elska svo marga og svo margt. Ég er stolt af mér fyrir að fylgja hjartanu og láta drauma mína rætast. Það er ég sem set reglurnar héðan af. Ég ætla að njóta lífsins, til þess er það. Ég vona að þið gerið það með mér.

Þúsundfaldar þakkir til ykkra sem vitið öll hver þið eruð. Þið skiptið mig máli. Miklu máli. Takk og takk.

Hér eru nokkrir random puntkar sem þurfa að koma fram:
(Það er voðalega gott að vera random)

- Ég er örlítið stressuð fyrst að engum fannst merkilegt að það sé dvergur með mér í skólanum. Ætli ég sé svona fáránlega fordómafull? En dvergurinn er allavega yndislegur og mun ég því eftirleiðis aldrei kalla hana annað en Sigrid. En hún heitir það jú einmitt.

- Ég held að kaldhæðni örlaganna sé ef að maður verður fyrir sjúkrabíl. Hentugt? Já, en afskaplega kaldhæðnislegt.

- Vill einhver senda mér diskinn Séð og heyrt með Pálma Gunnarssyni? Takk.

- Síðasta laugardag var skólapartý. Við þremenningasambandið slógum í gegn enda er bara grín hvað við erum fáránlega fabjúlöss og skemmtilegar.

- Ég er byrjuð í Íslendingakórnum Stöku. Af því tilefni vorum við Lóla að sjá um vöffluboð í Jónshúsi síðasta sunnudag. Ég held að það sé hápunktur Íslendingasamfélagsins í Kóngsins. Nei, hápunkturinn er reyndar að spila reglulega félagsvist í Jónshúsi, þar sem "fyrsti vinningur er glæsilegur, flugmiði fyrir 2, fram og til baka, heim til Íslands!"

- Lífið er glorious, að vanda, hér í Kóngsins

Take me to the circus

Ég er alveg sjúk í að vera lasin hérna í Kóngsins. Ég er venjulega aldrei lasin en núna er ég búin að fá flensu og sit í þessum skrifuðu orðum heim með magapínu. Það er s.s. ekkert til þess að væla yfir enda er komið haust í Kóngsins og úti er rigning og rok. Það er ömurlegt veður til þess að hjóla í, eins og gefur að skilja. Enn fremur þýðir að hérna heima er ekki mjög hlýtt. Ég þarf svo nauðsynlega að komast að því hvenær á að setja hitann aftur á hérna á Howitzvej. Við erum farnar að sofa í meiri fötum en venjulegt er og skjálfa eins og hríslur á morgnanna sem óhjákvæmilega leiðir til þess að enginn vill fram úr og allir verða seinir. Ég þarf líka nauðsynlega að komast að því hvenær á að skipta yfir í vetrartíma, þ.e. hvaða dag klukkan verður tvisvar 18 eða 17. Ég vil ekki gera eins og Karól og Alma sem misstu af vetrartímanum eitt árið og eyddu þessum aukaklukkutíma í að bíða eftir gestum í vöffluboð. Þær ætluðu sér reyndar að geyma þennan klukkutíma og nota hann seinna þegar þær þyrftu á honum að halda.

En aðeins af skólanum. Skólastjórinn heitir Ole. Hann er líka aðalkennarinn okkar, svona nokkurs konar maestro. Ole er eitthvað um 65 ára. Hann gerir lítið annað en að standa á haus, taka afturábak kollhnís í handstöðu, lyfta fólki upp í flugvél og láta það sitja á uppréttum fótunum sínum og ýmsar aðrar listir sem að maður býst ekki við að 65 ára maður fari léttilega með. Enn fremur fer hann svo létt með þetta að á meðan hann tekur afturábak kollhnís í handstöðu þá er hann rólega að útskýra hvernig er tænkilega best fyrir okkur að gera slíkt hið sama. Hann er örugglega skemmtilegast afi sem hægt er að eiga og afskaplega góður kennari.

Í þessari viku byrjuðu krakkarnir á öðru ári. Á öðru ári eru stórkostlegir karakterar. Þó eru reyndar tveir sem standa uppúr. Fyrst er það Braoulio sem er stórkostlega flaming gay. Hann er frá Portúgal, svartur, ca. 190 cm. og yndislega dramatískur. Fátt hef ég séð betra en hann dansa, gjörsamlega flaaaaming. Um daginn vorum við tvö að vinna saman í akróbatík. Hann lenti eitthvað vitlaust á mér þegar ég ætlaði að kasta honum í flugvél og ég held að ég hafi tímabundið gelt hann. Þar upphóft eitt besta dramakast sem ég hef séð. Braoulio var langt í frá reiður út í mig en bara afskapalega "traumatized" eftir atvikið, skiljanlega. "Maybe I should go pee and see if it works?" "Oh my God, everything went black, or maybe white I don't know. I just thought I was going to die" "I am OK now, but I don't think my babies will not be OK"
Braoulio býr með tveimur öðrum krökkum í skólanum, Ernesto og Sigrid. Ernesto er frá Brasilíu, líka eitthvað um 190 cm, sjúklega góður í fimleikum og e.t.v. líka gay (það er óljóst enn). Sigrid hinsvegar er frá Svíþjóð, ljóshærð og bláeygð, alltaf hlægjandi og brosandi, afskaplega yndæl og eitthvað um 90 - 100 cm. á hæð. Já gott fólk, tveir hávaxnir menn og dvergur! Dvergur í sérstökum dvergaskóm og á sérstöku dvergahjóli! Það gerist vart betra.

P.S. Ég var á nærfötunum í Fréttablaðinu síðasta þriðjudag, fyrir þá sem hafa áhuga. Frekar töff.

Ég stefni á ógnarhraða í átt að heimsfrægð. Allavega svona næstu dagana..

Áður en lengra er haldið vil ég byrja á að tilkynna um nafnabreytingu sem fram hefur farið hér á Howitzvej 65, 4. hæð til hægri (sem, að venju, svífur um á bleiku skýi). Katrín verður hér eftir Kakó Feiti (eins og áður hefur komið fram), Kakó eða Keikó, Sigríður verður Lóla Eir, Lóla eða Siggi litli og sjálf er ég Maísól.

Og nú liggur leið okkar Kakó og Lólu í súkkulaðibúð þar sem fæst súkkulaði sem er betra en nokkur matur eða nokkuð sem ég hef nokkru sinni smakkað. Væntanlega súkkulaðið sem maður fær í svona "Welcome to the Community" gjöf frá Lykla-Pétri þegar maður kemur til Himnaríkis. Vaaaaa...

Það er langt síðan ég hef gert lista. Styttra síðan ég hef röflað yfir því að það sé langt síðan ég hafi gert lista. Hér er listi.

Mér finnst...

... gríngleraugun fjögur, sem ég keypti í dag, stórkostleg
... gaman að enduruppgötva Grease. Djí hvað Danny Zuko er heitur!
... avókadó og fetaostur í salati og bakaðar kartöflur fáránlega gott
... Flugdrekahlauparinn ótrúleg. Ég grét en samt er hún undursamlega falleg
... West Side Story stórkostlega léleg, fyrir utan kóreógrafíuna
... diskókúlan okkar í eldhúsinu geðveik. Eldhúspartý?
... að bráðlega sé komin tími á að ég fái mér eitt nýtt skópar
... gaman að syngja keðjusöng með Siggu á meðan ég hjóla
... gott að ég sé hætt að vera lasin (eftirköst megatryllings-helgarinnar?)
... Erlend Øye voðalega kynþokkafullur. Hann crowd-surfar og er með gríngleraugu on daily-basis
... meðleigjendur mínir fáránlega skemmtilegir og að fólk eigi því að gera sér ferð á þessi tvö blogg: Kakó Feiti og Siggi litli

Would you go along with someone like me?

Þetta blogg tók margar tilraunir að skrifa. Það er langt, sentimental og mikil upptalning. En það er skemmtilegt

Að einhverjum laug ég þegar ég hélt því fram að hið daglega líf á Howitsvej væri hafið. Það mun væntanlega aldrei hefjast því hér er ekkert hversdagslegt við hina daglegu rútínu.

Ég þarf að festa þakið aftur á húsið okkar. Það rifnaði af um helgina. Í bókstaflegri merkingu. Íbúðin var einfaldlega fyllt svo mikilli gleði og hamingju að ég held að hér hafi verið slegið heimsmet. Við Þremenningasambandið á Howitsvej fengum stórkostlega gesti. Upphaflega komu í heimsókn og gistingu annað undursamlegt Þremenningasamband sem samanstóð af Stony the Pony, Honest Jon og Sigga-San. Tveir síðari voru að ljúka 13 mánaða för um heiminn og flugu því um á öðru skýi en við hin. Í hópinn bættust líka Karól, Valli og ein kæró, Einar, Vera og tvær danskar stelpur. Allt í allt var þetta væntanlega eitt besta kombó á gjörvöllum Norðurlöndunum. Helgin (sem voru reyndar fjórir dagar) var stórkostleg. Hér var etið, drukkið, eldað og hlegið, dansað, sungið og spilað á öll húshljóðfærin, reykt vatnspípa, flogið um á töfrateppi, kúrað, gillað, svitnað, grátið og svo margt margt fleira. Helgin verður aldrei toppuð. Á tímabili vorum við Þremenningasambandið m.a.s. búnar að ákveða að fá aldrei aðra vini í heimsókn því að þetta væri svo stórkostlegt. Það ber að taka fram að sú hugmynd var ekki samþykkt. Allir eru velkomnir. Ég er knúin til að segja ykkur frá jafnvel þó að það sé langt. Ég segi þó eingöngu frá því helsta.

Föstudagur
Ég stóð á brautarpallinnum og beið eftir strákunum, svona eins og í skáldsögu. Yfir ævintýralegum frásögnum heimsfarana var sötraður bjór. Tónlistin var sett á fóninn og Steini talaði eins og í útvarpinu. Ég og Sigga sýndum fimleika. Fyrsta sýning af mörgum. Bjórinn kláraðist. Steini fór í húsbuxurnar, WoodWood peysuna mína, setti á sig perlufesti og við fórum út í búð. Misstum tvo bjóra. Kjötinu var skellt á pönnuna og á alla eldavélina og gólfið. Ég steig á vatnspípukol, öðrum til mikillar gleði. Strákarnir fóru allir í kjóla og Jón varð ástfanginn að lopahúfunni hennar Kötu. Við vöxuðum á honum lappirnar í staðinn. Hjóluðum í bæinn og Sigga slóg met í að reiða. Steini look-aði manna best á Playmo hjólinu hennar Karólar. Fórum á bar á hóptrúnó. Hamingja. Hjóluðum heim en Steini og Valli hjóluðu aðra leið en við sem var s-laga og löng. Fengum okkur vatnspípu á töfrateppinu.

Laugardagur
Enginn vaknaði þunnur, allir vöknuðu glaðir. Steini vaknaði fyrstur. Stóð á röndóttum nærbuxum á stofugólfinu og dansaði trylltan dans við helgarlagið "Young Folks" með Peter Bjorn & John. Ég hugsaði með mér að þetta væri lífið. Strákarnir fóru beint í bjórinn. Svo í pylsu og 12 tóna. Einar bættist í hópinn. Hjóluðum heim, fylltum á bjórinn og matinn. Bjuggum til góðan mat og fylltum borðstofuna af matargestum. Kúruðum til að melta matinn. Dönsuðum eins og hetjur í stofunni og sungum eins og englar í eldhúsinu. Flugufrelsarinn var fluttur ef hjartans einlægni og stúlkurnar urðu klökkar. Tókum ljótar myndir af fallegu fólki. Allir voru metnaðarfullir fyrir því að komast í sleik, enda sleikdagur. Hjóluðum í bæinn og fórum í saunu á Moose. Skiptum um stað. Spiluðum Yatzi og Mæju. Allir töpuðu nema ég. Hjóluðum í Kristjaníu til að syngja við varðeld. Fundum trampolín. Einhverjir slógu hæðarmet í sleik uppi í tréi. Aðrir pissuðu í lyftara og duttu á brenninetlur. Áttum fallegasta andartak helgarinnar við varðeldinn þar sem allir sungu saman. "When the world is sick, can someone be well? But I dreamt we were so beautiful and strong" Sumir draumar rætast. Það er gott. Allir fóru heima að kúra, enda kúrudagur.

Sunnudagur
Ég og Sigríður fórum í búðarferð enda báðar manna hressastar. Elduðum trylltan blinner (breakfast, lunch and dinner) með pylsum, beikoni, brauði, scramble, jógúrti, pålegg, amerískum pönnukökum og öðru stórkostlegu. Blinnerinn var eldaður á nærfötunum, enda of heitt í eldhúsinu til að vera í fötum. Of mikið búið að dansa við eldamennskuna. Naked chef. Um miðjan dag var kúrupása og gillipása. Við stelpurnar héldum partý í eldhúsinu, sungum eins og aldrei fyrr, spiluðum á eldhúsáhöld, hlógum og dönsuðum á brjóstunum á meðan strákarnir lögðu sig. Piff. Siggi og Steini voru á nærbuxunum allan daginn og neituðu að fara út. Drukku bara bjór. Það var gott. Ég grét af hamingju, enda ástæða til. Jón fór aftur í kjól. Allir fóru í búning, nema Einar (og Siggi og Steini). Fórum að leita að ís. Jón fór einn í göngutúr í kjól. Enduðum í hópkúri aldarinnar við undirspil Sigurrósar. Vorum sammála um að þetta hefði verið þeirra bestu tónleikar hingað til.

Mánudagur
Ég og Sigga fórum í skólann í leikfimitíma. Ég hjólaði heim til að kúra. Íbúðin var tóm sem og allar bjórflöskurnar. Hitti drengina í bænum. Steini leitaði að brúnum Kawasaki skóm. Keypti sér peysu til heiðurs Ástralíu. Keyptum kassa af bjór og settumst í Kongens Have. Náðum í pizzu. Vorum skemmtileg, líkt og ávallt. Hundarnir voru sjúkir í okkur. Sigga datt af hjólinu. Það var stórkostlegt og viljandi. Jón Bjarki lærði kúnstir hjá okkur Siggu. Færðum partýið úr garðinum og heim. Tókum tvær danskar stelpur með. Eldhúspartýið var stórkostleg. Allir sögðu sögur, drauma, þrár og voru glaðir. Kúruðum og gilluðum.

Þriðjudagur
Aktróbatíktími kl. 9.00. Stóð á haus og hélt á fólki, þrátt fyrir afrek síðustu daga. Fékk hetjuorðu frá sjálfri mér fyrir frábæra frammistöðu. Komum heim. Íbúðin tóm og enginn strákur að dansa á nærbuxunum í stofunni. Undarleg karlmannaslykt í íbúðinni. Fallegur miði á eldhúshurðinni. Þrifum á nærfötunum til að halda í hefðina. Söknuðum strákanna og vorum glaðar.

Til að toppa gleðina höfum við undanfarna daga farið í leikhús, í sirkús og séð geitur, kameldýr, fíla, ótrúlegan jögglara, hunda, trapeze listamenn og fimleikafólk og farið á geðveika Hot Chip tónleika. Í dag er stefnan tekin á loppemarkað til að kaupa gríngleraugu enda eru þau það eina sem vantar í íbúðina. Á sunnudaginn er það svo Whitest Boy Alive.

Lífið er stórkostlegt. Ég get varla beðið eftir næstu viku.

Up-side-down

Hið daglega líf er hafið hér á Howitsvej 65 4. sal t.h.(og örugglega á flestum öðrum stöðum á Howitsvej). Ég vakna kl. 7.00 snooze-a til 7.50, fæ mér latte, múslí og jógúrt, smyr nesti og hjóla í skólann. Þá tekur við kennsla af ýmissi sort. Nú, t.d. að standa á haus á milli læranna á Siggu á meðan hún hallar sér örlítið afturábak, hoppa upp á bak hjá öðrum og lenda jafnfætis og standandi, æfa að fara í kollhnýs (hvernig er þetta orð skrifað?) bæði hratt og hægt, standa á haus á annara manna baki, standa á haus og höndum á gólfi, jafnvægisæfingar ýmisskonar, rýmisæfingar ýmisskonar o.fl. Þetta get ég allt. Svo er hjólað heim, stoppað á kaffihúsi og einn kaffi í götumáli tekin með, lært heima (sem felst oftast í ýmiskonar rannsókn á nánasta umhverfi og fólki), farið í sund í Frederiksbergsvömmehalle og í 105 metra vatnsrennibrautina þar á bæ, eldaður dýrindis kvöldmatur og svo afslappesli fram að háttatíma. Allt mjög yndislegt.

Hér er líka mikil gestagangur, sem er gaman, enda er íbúðin okkar sú fegursta í Kóngsins. Védís bjó hér í tæpa viku, Karól í aðra viku og kemur reglulega til að muna hvernig sjónvarp lítur út, Inga og hin slóvenska Lenka (ef mér skjálast ekki) tjölduðu í stofunni í tvær nætur og Tinna Dan koma og hélt fyrirlestur um hægðir í gærkvöldi. Um helgina kemur svo annað Þremmenningasamband, þó karlkyns, hingað í gleðina.
Haustboðinn ljúfi, ég bið að heilsa, þó sérstaklega manninum, með hvíta andlitið og rauða nefið, sem stendur á haus og jögglar.

Og svo tekur alvaran við..

Síðustu dagar hafa verið viðburðaríkir. Skokk í morgunsárið á laugardaginn fram hjá höllinni í Frederiksberghave, táknmálstúlkur í karókí á fimmtudagskvöldið, spjall við pólverja í rigningunni, tequila skrall hjá Þremenningasambandinu, brunch með góðum flokki vespna nokkrum ágætum stúlkum til lítillra gleði (en mér hins vegar til mikillar gleði að fylgjast með viðbrögðunum), partý við undirspil heillrar sinfóníuhljómsveitar, hjólatúrar um alla Kóngsins, Dýragarðspasta og mikið af feta, heimatilbúnar útgáfur af Actionary, kjólamátun, kjólakaup, semi-fatlaða barnið og fleira. En ég fer ekki nánar út í það að svo stöddu (dramatískt fiðluspil hefst hér). Skólinn byrjar á morgun. Ég hef ekki leyft mér að hugsa mikið um það síðustu daga, enda frekar stressuð. Sérstaklega í ljósi þess að ég veit ekki hvað tekur við. Skrýtið að nú sé þetta að ske, eftir að hafa hugsað um það í mörg ár. Ég held þó að ég hlakki mest til. Og nú ætla ég að gera heiðarlega tilraun til þess að sofa.. Eða allavega reyna.

At tale dansk..

Það gengur bara ágætlega að tala dönsku. Stundum væri ég reyndar eins og fáviti ef ekki væri fyrir Karól. En ég get alveg reddað mér sjálf og er eiginlega alveg búin að læra tölurnar. Ég verð líka ofboðslega móðguð ef að fólk byrjar að tala við mig á ensku eða notar útlendingatölur á mig.

Þjónn á bar: "Så, det bliver et-hundrad-og-otte-otta (188)"
Ragnheiður: "Unskyld, sagde du et-hundrad-og-otta-og-firs?"

Þegar ég var að kaupa mér margumrædda og mikið notaða (hóst) hlaupaskó byrjaði maðurinn einmitt að tala við mig á ensku..

Ragnheiður: "Hej, må jeg gærne prøve dem her i ni-og-tredive?"
Afgreiðslumaður: "I'm sorry, which size?"
Ragnheiður: -heldur móðguð- "Ni-og-tredive!"
Afgreiðslumaður: "I'm very sorry, I don't speak danish"

En af öðru er það helst að frétta að Karól fer bráðum að halda til síns heima eftir stórkostlega dvöl hér í höllinni á Howitsvej. Loksins loksins kemur Sigríður litla þó heim og verðum við Þremmeningasambandið því loksins sameinaðar á ný. Ég sé fyrir mér stórkostlega daga..

Allt sem er rautt, rautt, finnst mér vera fallegt, fyrir vin minn, Kóngsins Köbenhavn

Ég keypti mér rautt hjól í gær. Það er fabjúlöss með körfu, keðju- og afturdekkjahlíf, bögglabera, 3 gírum, gullröndum og det hele. Reyndar þurfti ég að reiða það megnið af deginum því Karól var ekki á hjóli (hún á samt hjól, m.a.s. 2). Þegar Karól hljóp inní einhverja búð þá var ég eins og lítið barn og hjólaði í hringi þangað til að Karól kom aftur. Nú vil ég alls ekki taka metróið en vil bara hjóla hvert sem ég fer. Hjólið mitt og ég..

Ég keypti mér rauða hlaupaskó um daginn. Þeir eru ekki alveg jafn fabjúlöss og hjólið, en hafa samt verið notaðir til þess að hlaupa í Frederiksberhave í morgunsárið. Það er reyndar svolítið fabjúlöss. Merkilegt samt hvað það er leiðinlegt að kaupa hlaupaskó, eins og mér finnst gaman að kaupa skó. Hlaupaskór eru bara alltaf svo ljótir. Mínir eru reyndar nokkuð töff, miðað við að vera hlaupaskór.

Já og talandi um að kaupa skó. Það helltist yfir mig smá panikk í gær. Ég hélt að ég væri búin að missa hæfileikann, þ.e. skóhæfileikann. Ég og Karól þræddum allar búðir Kóngsins í leit að svörtum, flatbotna skóm. Nánari skilgreining var það nú ekki. En þeir virtust aldrei ætla að koma í leitirnar og hélt ég því að ég hefði kannski klárað skókvóta lífs míns með hlaupaskónum. En nei, örvæntið ekki kæru lesendur, kvótinn er langt í frá búinn, enda fundust svörtu skórnir að lokum.

Þarf að vekja sambýlingana. Tívolíð bíður okkar, já og auðvitað hjólið mitt.

Vá! Eins gott að ég dásamaði íbúðina svona mikið og hvað mig langaði aldrei í lífinu að fara úr henni. Núna er ég læst inni. Í alvöru. Lásinn situr fastur á sér og ég get með engu móti opnað hurðina þrátt fyrir að hafa reynt síðasta hálftímann!

Af Howitsvej 65

Ég er voðalega fegin að vera ekki úti að hjóla akkúrat núna. Það rignir svo svakalega, ef að rignir er þá rétta orðið. Gullfoss væri kannski betra orð í þessu tilfelli. Reyndar er ég bara oftast voðalega ánægð að vera ekki úti. Ekki það að mér þyki leiðinlegt í Kóngsins. Nei, síður en svo. Ég elska Kóngsins. Voðalega mikið. Málið er bara að ég elska íbúðina okkar svo hjartanlega mikið að stundum vil ég ekki fara út í búð, því að þá þarf ég að fara úr íbúðinni. Svo að undanfarna daga hef ég mest megnis verið heima að koma mér fyrir, photoshoppa, hlusta á Billie Holiday, drekka kaffi eða rauðvín og spila á píanóið. Elska píanóið. Og taflgólfið í eldhúsinu. Og útsýnið. Og gluggana. Og skápana. Og bækurnar. Og þvottavélina. Og sófann. Og rúmið... Og þið vitið, bara allt.
Kata litla lipurtá er komin og byrjuð í skólanum. Við erum aðallega í því að týnast og heilla eldri innflytjendur upp úr skónum. Áttum t.d. gott samtal við afgreiðslumanninn í 7-11 í gær, sem á væntanlega eftir að verða okkar besti vin þegar fram líða stundir (ásamt Henning, nágrannanum).

Katrín: "Mmm, mig langar í pylsu"
Ragnheiður: "Pylsu? Æ, ég held að mig langi ekki í pylsu"
7-11 afgreiðslumaðurinn: "Pelsu..?"
Katrín: "Pølse"
7-11 afgreiðslumaðurinn: "Ja ok. Hvor kommer i piger fra?"
Ragnheiður: "Island"
7-11 afgreiðslumaðurinn: "I taler meged fin dansk!"
Katrín og Ragnheiður: "Tak"

Við erum greinilega á blússandi leið í að verða altalandi eftir viku. Ég meina, 7-11 afgreiðslumaðurinn heyrði hvað við vorum trylltar í dönskunni af tveimur stykkorðum!

Króla kemur á morgun. Stefnan er tekin á svakalega túristadaga með Tívolíi, safnaferðum, piknikk og det hele. Þannig að ég þarf víst að fara út fyrir Howitsvej 65 4. sal th. bráðlega. Það er kannski gott. Jafnvel þó að það sé taflgólf í eldhúsinu

.. þá er ferð aðeins hugtak?

Á eftir flyt ég til Kóngsins. Ég er búin að pakka, búin að kveðja, búin að stíga síðasta dansinn með mömmu minni í stofunni, búin að kyssa Pálma. Það er samt ekki mjög dramatískt að flytja til Kóngsins. Það er svona rétt eins og að flytja til Akureyrar, nema það eru líklegast fleiri sem koma að heimsækja mann. Og ég flyt eingöngu full eftirvæntingar og gleði (kommon! ég verð að fá að vera smá dramatísk). Ekki furða enda bíður mín stórkostleg íbúð, með gítar, píanói, bambusflautu og panflautu (ég og Sigga eigum síðasta tvennt), stórkostlegir meðleigendur, undursamlegt hjól, Dýragarðurinn, Tívolið, marías-sunnudagar Królu og Rannsý á Salonen, að sjálfsögðu skólinn minn sem og allir íbúar Kóngsins, sem ætla víst að fjölmenna á Ráðhústorgið til að fagna komu minni á eftir kl. 23.00 - að dönskum tíma. Það eru þó nokkrir hlutir sem Kóngsins mun aldrei hafa fram yfir litla Ísland. Hér er listi, þó langt í frá ótæmandi.

- Elsku mamma, pabbi, systir, mágur og krakkinn.
- Undursamlegu vinir mínir, þ.e.a.s. þeir örfáu sem ekki eru fluttir til Kóngsins
- Hamrahlíðarkórinn og allir fylgifiskar
- Airwaves
- Appelsín í gleri með lakkrísröri
- Stórkostlegt vínylplötusafn mitt (of þungt til búferlaflutninga)
- Norðurljósinn
- Skórnir mínir sem komast ekki með til Kóngsins
- Seltjarnarnesfjara á sumarnóttu
- Glaumbar.. nei djók!

Elsku vinir

Bless

Oh! Var að taka eftir þessum gaur líka..



Gítar! Þetta gerist bara betra og betra! Úbs.. ég pissaði í mig af spenningi!

Vænt og tímabært

Dojtsland þarf að bíða betri tíma. Það kemur örugglega listi í lok næstu viku. Þangað til er ég bara að flytja til útlanda. Lauk t.d. síðasta vinnudeginum mínum í dag og það með trega. Jafnvel þó að ég hafi staðið í skýrslugerð. Og engri smáræðis skýrslugerð. Skýrslan er hátt í 50 blasíður börnin góð. Segið svo að ég sé barnaleg.
Ég held að árið hafi bara verið mjög gott. Ég hef t.d. aldrei verið jafn góð að spila billiard og nú. Og börnin, elsku elsku börnin (þá meina ég stóru börnin, unglingarnir). Skrítið, en ég mun sakna þeirra óskaplega. Einn gaf mér t.d. undurfagra og ósnerta Pálma Gunn vínylplötu. Ég fór nærrum því að skæla. Önnur gaf mér bréf með myndum af sér, svo að ég myndi aldrei gleyma henni. Yfirkona mín, sem ætti að fá kórónu fyrir að vera sú hressasta og besta, gaf mér rosastóra handbók frá 1942 um framkomu allstaðar. Bókstaflega allstaðar. Í jarðaförum, á krikketvellinum, á dansiballi, úti á götu, í Ameríku.. Hún hafði, sjáiði til, svo miklar áhyggjur af því að ég yrði svo ódönnuð þarna í Kóngsins.

Og talandi um Kóngsins. Við stöllurnar þrjár (sem eigum enn eftir að finna okkur eitthvað þönder-samheiti) héldum húsfund á Babalú um daginn. Ég er handviss um að við séum hressustu íbúar Fredriksbergkommune í það minnsta, ef ekki bara í allri Kóngsins. Þetta verður stókostleg sambúð. Móðir mín elskuleg skellti sér til Kóngsins fyrst að íbúðin okkar stóð laus. Hún hefur aðallega verið að skoða líkamsræktarstöðina þarna í nágrenninu og fara á listasöfn. Ekki minnkaði spennan þegar hún sendi mér myndir í dag. Íbúðin er bjúrí, gólfið í eldhúsinu er eins og taflborð (sem ég vissi reyndar fyrir af mjög nákvæmri teikningu sem að mamma hafði gert), allt er danskt og fallegt og sjá, kæra fólk...



There's a piano! Ég get þá æft fleiri lög fyrir bandið okkar pabba. Við erum nefnilega búin að stofna band sem heitir Fjölskyldu-dúetinn Ópal. Ópal mun troða upp í fyrsta skipti á þriðjudaginn í afmælinu hans afa, sem stofnaði einmitt Ópal. Lífið er bara frekar mikið þönder. I like it.

Laudate Dominum

Ég er komin heim að fögru landi ísa. Dojtsland var stórfenglegt. Það er merkilegt að vera í fimmtu kórferðinni sinni og fá aldrei leið. Sem og finnast þær alltaf skemmtilegastar í heiminum. Nánari skýrslugerð um heimssigur Hamrahlíðarkórsins mun koma síðar, þegar búið er að melta þetta betur. Myndirnar frá Dojtslandi og Mývatni koma væntanlega ekki fyrr en ég verð flutt til Köben. Það er eftir 10 daga svo að ef einhver hefur hug á að kveðja mig áður en ég yfirgef hið fagra land ísa þá skal sá hin sami hafa samband.

Baby baby!

Thetta er skyldu-update. Jeg er lasin og rugla bara adallega og aetla tvhi ekki ad fara hamforum i sogufrasognum en.. Korinn er i Dojtsland. Allt ad gerast. Allir eru ad prumpa vodalega mikid og mismaela sig.

"Vid vorum ad syngja sjodsonginn"
"Hann for i fertugan sleik"
"Aei fyrirgefdu Magnus, jeg helt ad tu vaerir geitungur"

Nanri upplysingar seinna. Skal!

Mig dreymdi Gilzenegger um daginn. Ég veit ekki alveg hvað mér finnst um það. Í draumnum elti hann mig upp rúllustigann í Smáralindinni og spurði mig hvernig mér liði að vera svona "móðurlega vaxinn" eins og hann orðaði það. Svo gaf hann mér nafnspjaldið sitt og rosalega mikið af próteindufti sem að ég gat ekki borið. Þá sagði hann að það væru augljós merki þess að ég væri aumingi. Ef að þetta er undirmeðvitundin í mér að tala, þá er hún fucking rugluð.

Þann 16. ágúst flyt ég til Kaupmannahafnar. Ef ég gæti þá myndi ég flytja í dag.

Í tilefni að Þjóðhátíðardegi Bandaríkjamanna



Ég gleymdi alltaf að segja ykkur frá því, sem ekki vissuð, að ég er nú opinberlega orðinn Seltirningur, þ.e.a.s. alvöru Seltirningur. Stóð í mesta eitís húsi Íslands á 17. júní og flutti "Ísland" eftir Kristján frá Djúpalæk af miklum þokka. Nú verð ég ávallt fjallkona. Mér finnst það frekar töff.

Fjallkonan, hún tyllir sér á stein
fær sér smók og hvílir lúin bein
alein..

Eg trui ekki að þetta hafi gerst. Eg sem hlo að litla straknum a efri hæðinni þegar hann sagði fullur öryggis að Frakkland væri að fara að taka þetta.

Eins og gærdagurinn var storkostlegur þa er dagurinn i dag alveg glataður. Eg þarf væntanlega að eta ansi marga hatta fyrir að hafa verið alltof kokhraust, sem og finna mer nytt lið til þess að halda með. Eg for i alvöru að skæla sma. Palmi Gunn og Brasilia virðast vera þau einu sem eru fær um að græta mig.

Saudade de vc Brasil..