Að bjarga börunum

Ég ætlaði mér að vera í helgarfríi frá galeiðunni og bjórþambi, svona í eitt skipti. Kom samt heim um kl. 7.00 bæði á laugardags- og sunnudagsmorgun. Þetta var þó eiginlega samfélagsvinna því einhver þarf að sjá um að barirnir fari ekki á hausinn á meðan þið hin eruð í prófum (við Tyrfingur erum sjálfskipaðir formenn í klúbbnum "Björgum börunum í prófatíð"). Helgin var samt stórgóð og vel það. Hitti Thorlacius á Næsta Bar á föstudagskvöldið. Ég hef aldrei áður komið á Næsta Bar. Góður bar. Þar sat feitur, mjög karlmannlegur maður á endanum á barnum. Hann var að drekka bjór með röri. Ég sætti mig við þá staðreynd að fyrst að ég væri farin að fara á Næsta Bar og finnast það voðalega huggulegt eitthvað, þá væri ég orðin fullorðin. Allavega að einhverju leiti.

Á Ölstofunni hittum við Thorlacius tvo sem voru í alvöru í helgarfríi, frá Deildinni þ.e.a.s., og ákváðu því að halda uppá það með því að fara á galeiðuna. Annar þeirra sat bara við barinn og horfði á okkur, agndofa. Hann hafði væntanlega ekki séð konur í mörg ár. Hinn leit út eins og þessi önd. Grínlaust. Nema hann var í svakalegum eitís leðurjakka (að sjálfsögðu með herðapúðum), gráum stuttermabol með afmáðu merki einhverjar löngu útbrunnnar rokkhljómsveitar, í bláum næntís gallabuxum, girtum langt yfir löglega hæð og í alveg svakalegum spaðagír. Og hann var sko sannarlega kominn á barinn til að ná sér í kvensu! Ég veit ekki hvernig þetta er á Deildinni, en hann vissi greinilega ekkert hvernig þetta er gert. Hann stóð akkúrat fyrir aftan Thorlacius svo ég gat með engu móti látið hann fram hjá mér fara. Fyrst fór hann að blikka mig eins og enginn væri morgundagurinn. Ég hélt að hann væri með fjörfisk. Svo fór hann að senda mér svakalega grínsvipi í gríð og erg. Þá hélt ég að hann væri að fá flog. Þegar Ungfrú Toll skrapp frá vatt hann sér upp að mér og átti stórfurðulegar samræður við mig þar sem helst bar uppúr að hann bauð mér að vera vinkona mín (mín takið eftir, ekki sín. Hann vildi vera vinkona). Eitthvað hefur þessu slegið saman hjá honum. Seinna um kvöldið hélt einhver maður því statt og stöðugt fram að Thorlacius væri Silvía Night. Við vorum greinilega í logum þetta ágæta föstudagskvöld.

Ég stækkaði svo klúbbinn á laugardagskvöldið. Hjólaði með bjór í körfunni (Köben-stæl), sem ég stal frá húsmóðurinni á Leifsgötu, á grínkvöld-vínkvöld með Þremenningasambandinu og fylgifiskum á Hringbraut. Krumpuðum á hælum og svona basic. Héldum svo að sjálfsögðu í samfélagsþjónustumissjón á barnum. Ég slammaði svo svakalega að ég bæði sleit hálsmen og get ekki enn litið til hægri né vinstri. Átti mjög fyndið kvöld á KB með öðrum klúbbi sem ég er í. Sá klúbbur er reyndar töluvert stór og óopinber og meðlimirnir vita ekki allir af hver öðrum. Mér skilst að verið sé að plana suprise-partý á þeim bæ (höfustöðvum klúbbsins þ.e.a.s.). Að loknum nokkrum skyldu-trúnóum og ástarjátningum, að vanda, hjólaði ég svo heim og mætti blaðberanum og konu sem var að viðra hundinn sinn.

Allt þetta segir mér bara eitt. Það er að koma sumar sem er ekkert nema stórgott og frábært og yndislegt. Skál fyrir því.

Rót vandans

Það hefur verið mér löngum ljóst að ástæða þess að ég endist aldrei af neinu viti í nokkurskonar sambandi, sem gæti talist til einhvers meira en bara smá gríns, er móðir mín. Ekki það að móðir mín sé ekki yndisleg kona. Þvert á móti. Mamma er ein skemmtilegasta kona sem ég þekki. Við deilum mjög svörtum húmor og höfum oft nánast grætt einhverja fína frú í sturtuklefunum á Nesinu og út í Hagkaup. Allavega höfum við í sameiningu misboðið í það minnsta helmingi allra íbúa og starfsmanna á Seltjarnarnesi.

Mamma hóf markvisst að bægja mér frá karlmönnum um 12 ára aldurinn. Hún byrjaði að dæsa, andvarpa og pósa dramatískt yfir soðnu ýsunni á meðan hún bræddi smjör og sagði mér hryllingssögur. Sögur sem voru þó aldrei um stúlkur sem áttu kærasta heldur var aðahetjan (og aðalfórnarlambið í þessu tilviki) nánast undantekningarlaust Dröfn, besta vinkona mömmu sem bjó á Akureyri. Dröfn og maðurinn hennar Óskar, átti þónokkrar stelpur sem voru og eru allar mjög myndarlegar, ljúfar og skemmtilegar. Þær urðu allar fljótt eftirsóttar af akureyskum og jú, örugglega öllum norðlenskum piltum. Svo áttu þær kærasta sem varði þó kannski ekki lengur en í smá grín.

Og þar hófst sorgarsaga Drafnar og Óskars. Aumingja Dröfn og Óskar (Andvarpað og dæst). Þarna höfðu hjónin verið kynnt fyrir ungum, frambærilegum dreng sem var enn fremur kurteis, myndarlegur, góður við börn, dýr og gamalmenni og snyrtilegur. Pilturinn fékk stundum að borða kvöldmat með fjölskyldunni, ræddi þá e.t.v. um bílamál við Óskar og listir við Dröfn og fékk stundum að gista eina og eina nótt. Svo slitnaði uppúr sambandinu, eins og gengur og gerist. (Hér skiptir móðir mín yfirleitt um dramatíska pósu, setur upp svip eins og hún ætli að tilkynna mér að líf mitt sé búið, andarpar þungt, horfir sorgmædd út um gluggann (helst í átt til sjávar, því það er mun dramatískara) og lítur á mig, tárvotum augum)
Svo virðist sem hver og einn einasti piltur, án undantekningar, hafi verið handvissum að ein af þessum töfradætrum hjónanna hafi verið eina konan í þeirra lífi. Svo virðist einnig (samkvæmt sögu móður minnar) að allir hafi þeir farið að hágráta yfir frosnum rækjum á gangi 4 í KEA þegar þeir rákust á Dröfn og Óskar. Niðurbrotnir, ósofnir og búnar að horast um átta kíló á viku sökum ástarsorgar. Aumingja Dröfn og Óskar (þung áherla og mikið andvarp) þurftu að hugga þá alla, þarna í frystideildinni, og reyna að skilja hvað það var sem dóttirin sá ekki við vonbiðilinn. Og ekki varð ástandið betra þegar drengirnir fundust grátandi og vitstola á útidyrahurðinni, viti sínu fjær af ást og þrá. Aumingja Dröfn og Óskar (hér sést tár á hvarmi). Þau áttu víst alltaf lager af mjólkurkexi og kakói til að geta boðið drengjunum inn og hughreyst þá.

Aldrei í sögum móður minnar gat það verið mögulegt að vonbiðilinn væri kannski leiðinlegur? Eða lélegur í sleik? Eða alltof væminn? Eða karlremba? Nei, það voru aumingja Dröfn og Óskar sem þurftu að þjást. Afhverju var verið að kynna þau fyrir öllum þessum drengjum? Afhverju að leyfa foreldrum sínum að fylgjast með hvað væri að gerast í lífi dætranna?
Þetta var dæmisagan sem átti að kenna mér að ég á aldrei að kynna móður mína fyrir neinum sem ég er að slá mér upp með. Ef ég hef kannski stungið uppá því að hún ætti að hitta þann og þann dreng (það er þó ekki eins og listinn sé stórkostlega langur) þá fussar hún og er fljót að segja, svona afskaplega kæruleysislega, eins og hún sé að dusta ryk af öxlunum "Æ nei, er þetta nokkuð alvarlegt? Viltu mjólk?" og gera þar með lítið úr þessu öllu. Örfáu sinnum hef ég gert uppreisn og mætt með piltinn heim án vitundar móður minnar, svona til að kynna hana nú fyrir honum. Þá verður mamma yfirleitt mjög stíf og oft upptekin. Það þarf jú að endurraða öllum matardiskunum og færa glösin yfir á hina hliðina.

Seinna, þegar grey pilturinn hefur hunskast á braut, því ekki vil ég hann og hvað þá heldur móðir mín sem tengdason, segir hún mér aðrar hryllingssögur af vinkonum sínum sem héldu útí heim á vit ævintýranna. Þessi ævintýri stefndu alltaf í að verða það stórkostlegasta í þeirra lífi (samkvæmt sögum móður minnar). Það varði þó aldrei lengi því eitthvert ástsjúkt grey vældi í símann nú eða elti hana uppi til að fá hana heim. "Það er ekki hægt að fara út úr húsi með svona sjúkan mann á eftir sér. Alveg agalegt ástand ha? Fyrst á maður að finna ævintýrin og svo ástina. Annað er bara vitleysa" segir mamma og gefur mér bráðið smjör yfir soðnu ýsuna.

Við mæðgurnar höfum því ákveðið að mömmu verði ekki boðið í brúðkaupið mitt (já, ef við gefum okkur það að af því muni kannski verða einn daginn). Ég gæti kannski endað á að skilja við manninn og mamma nennir sko ekki að eiga lager af einhverju helvítis matarkexi og standa í því að hita kakó fyrir einhvern grenjandi, ástsjúkan aumingja.

Plús og mínus
Back to basics. Það er klárlega langbest að blogga í listum

Plús

+ Space Disco. Ég er sjúk í það. Stefni á Space Disco kvöld þó að ég hugsi að það myndi stúta ferlinum. Þar af leiðandi plús fyrir...
+ .. YouTube.
+ Eilífur meðvindur. Ég hjóla eins og enginn sé morgundagurinn
+ Kreppa með jákvæðu hugarfari. Ég er að gera góða hluti í kreppunni. Fór í klippingu og litun í gegnum krókaleiðir og borgaði 2800 kr. Keypti mér fjóra kjóla á 2500 kr. Búin að túra Koló og gera stórkaup á ýmsum sviðum.
+ Sushi. Kemst ekki í gengum laugardaga nema að fá sushi. Það er að setja mig á hausinn. OK, ég dreg það til baka að ég sé að gera góða hluti í kreppunni.
+ "Take two: Bóndadagur" Síðasta miðvikudagskvöld með Bó, Binns og Tobbster. Það er oftast best að subba bara heima langt fram undir morgun.
+ Að vera edrú um helgar. Það er alveg hægt og bara frekar næs stundum (þó ekki fram úr hófi).
+ Mini Halló Akureyri fyrir um viku síðan. Ég tók Pálma að sjálfsögðu á melódíkuna og klámskáldið Guddu og í staðinn lenti ég á megaséns með 67 ára kempu. Skál fyrir mér! Það er enn von
+ Smack the Pony. Vignir fann gamlar VHS spólur (formuni!) heima í Hafnafirði. Fokk sjitt það er fyndið. Ógeðslega fyndið.
+ Framtakssemi. Ég fór t.d. á fund með bæjarstjóranum um daginn að mínu frumkvæði. Ég þurfti aðeins að leggja honum línurnar. Ég var að vona að hann myndi bjóða mér í flokkinn. Það gerðist nú ekki en ég var samt fáránlega töff.

Mínus

- PC tölvur og Windows. Brenniði í helvíti fokking drasl!

Can't touch this

Stundum kemur upp í mér smá manía. Þegar ég var yngri átti ég t.d. mjög erfitt með að leyfa fólki að fá sopa hjá mér. Alveg sama hver það var. Mér fannst bara stundum svo ógeðslegt að einhver væri með sína slepju á mínum drykk. Oft ef ég er að hlusta á útvarpið og heyri eitthvað sérstakt þá verð ég að endurtaka það upphátt. Sem er fáránlegt.

Þulur: "Nú verða sagðar veðurfréttir"
Ragnheiður: "Nú verða sagðar veðurfréttir" heldur áfram að gera eitthvað allt annað

Um daginn komst ég að nýrri maníu. Ég á mjög erfitt með fólk oft á tíðum. Svona nett fólksfælni. Þetta virðist verða meira vandamál með tímanum (enn og aftur tengist þetta lífsdilemmanu "Ég eldist"). Ég get alveg verið í mannmergð, ég uni mér t.d. mjög vel í stórborgum, en hérna á Íslandi þá vil ég helst ekki vera í kringum mikið af fólki, allavega ekki í mikilli snertingu við það. Ég verð afskaplega pirruð ef ég er í strætó og hann er yfirfullur og fólk kemur við mig. Sem er jú óhjákvæmilegt því að ef að strætó er yfirfullur þá hlýtur einhver að koma við þig. Þá stirðna ég öll upp og verð mjög meðvituð um alla í strætó og hvernig þeir eru að hreyfa sig. Stundum finnst mér m.a.s. óþægilegt að sitja við hliðiná einhverjum sem ég þekki, sérstaklega ef það er þröngt á þingi og sessunautur minn snertir mig örlítið með tjah, olboganum. Ég á stundum mjög erfitt með að vera á tónleikum, eins og mér finnst það þó gaman. En þar er oft alltof mikið af fólki og mjög skyndilega ákveð ég að fara og verð viðþolslaus þangað til ég er komin út. Ég vil ekki fara á listaopnanir. Mikið af fólki í litlu rými, sumir í svakalegum "bla bla - búbbl búbbl - glúgg glúgg" gír og aðrir að rýna í list í rólegheitum. Þá fríka ég og verð svolítið eins og stuðningsbarn með förunauti mínum. Stend alltaf fyrir aftan hann, segi ekkert og speisa út.

Þetta er þó næstum ekki eins alvarlegt og það hljómar. Þetta háir mér alls ekki en á til að skjóta upp kollinum á undarlegustu tímum. Kannski er þetta hluti af þessum netta tourett sem ég hugsa að ég þjáist af. Þegar mig langar að sparka í bíl eða segja fokkjú við einhver að ástæðulausu. Eða kannski er ég bara að missa það.

Af ungdómnum

Ég sit inni á skrifstofu með tveimur aðaltöffurunum. Þó að þeir séu svolitlir kjánar þá eru þeir tveir af mínum uppáhalds unglingum. Ég er eitthvað að reyna að siða þá til með ræðu um fyrirgefningu syndanna, hjúkra þjáðum og hjálpa náunganum endurgjaldslaust (þó ekki í neinu kristilegu samhengi, meira svona "in the ghetto" dæmi). Báðir eru þeir mjög upptjúnaðir af hórmónum og gelgju og eru búnir að ákveða að vera á móti öllu sem ég segi, bara vegna þess að þeir eru unglingar og ekki ég. Allt í einu er ég alveg dottin út úr umræðunni og þeir fara að metast um hvor sé duglegri að hjálpa til heima hjá sér, hvor sé dekraðri, hvor sé betri í sundi og að lesa (ekki spyrja mig, þetta eru unglingar), hvor sé betri á gítar og á píanó og skyndilega stendur annar upp, mjög sár, (og gleymið ekki, við erum að tala upp svona alvöru töffara-ungling) strunsar út, snýr sér við í dyragættinni og hreitir í hinn:

"Þú veist að þetta er ekki satt. Ég er sko margoft búin að reyna að kenna þér Total Eclipse of the Heart á píanó og þú bara vilt ekki læra það! Bara syngja með!"

Ég meig næstum á mig af hlátri.

Elegans, milljón manns


Eins og hef hefur verið fyrir í áraraðir hefur árshátíð Hamrahlíðarkóranna ætíð verið haldin við mikla gleði um þetta leiti. Í ár var engin undantekning á og fór hún fram á Korpúlfstöðum þarsíðasta laugardag. Við eldri maddömmur Hamrahlíðarkórsins tókum að okkur skipulag og eins og sönnum dömum sæmir þótti okkur ekkert verkefni of stórt til að takast á við. Salinn leigðum við tóman. Þá þurfti að redda, tjah.. öllu öðru. Og fyrst að við fengum ekki gott tilboð í veislumat, nú þá elduðum við hann bara sjálfar. Forréttir, 15 lambalæri og meððí fyrir rúmlega hundrað manns? Pís of keik (í desert). Eins og gefur að skilja þótti okkur stöllunum heldur ekki leiðinlegt að sitja löngum stundum að ræða mismunandi krydd, marineringu og kartöflur (án gríns, okkur þótti það ekki leiðinlegt). Enn fremur vorum við líka þar með búnar að redda fáránlega góðu skemmtiatriði fyrir allan eldri sópraninn. Ég er ekki frá því að Magnús Hallur hafi haft rétt fyrir sér þegar hann kynnti okkur á svið. Ekki erum við bara fallegastar og fágaðastar, heldur líka besta röddin í kórnum. Og andskotinn hafi það, djöfull var þetta fab. Við Thorlacius horfðum tárvotar yfir salinn tveim tímum fyrir árshátíð, allt í þemanu "heimagert og krúttlegt", og samþykktum heilshugar og svona elegans hefði ekki sést í háa herrans tíð.


En nóg af yndisþokka eldri sórpana. Guðmundur Kristján, sá mæti maður, tók að sjálfsögðu að sér að vera hægri hönd okkar sem og sjá um hvers konar karlmennsku sem við þurftum á að halda (er einhver sem nokkur tíman gæti leyst það jafn vel af hendi?). Hann vildi þó ekki taka að sér dans. Árgerðin '90 og '91 tók að sér ofurölvun hvers konar og get ég svarið fyrir það að þau leystu verkefnið einstaklega vel af hendi. Yngri kórinn tók líka að sér hvers konar sleik, hvort sem hann færi fram inní kompum eða væri allt að því dýrslegur. Yngri sópraninn ákvað að grenja, allt kvöldið, yfir öllu. Yngri bassar tóku ofurölvunina mjög alvarlega og ákváðu helst að vera erfiðir og í sneiki. Þetta kombó, yngri sópran og yngri bassi, varð því nánast að mannfræðirannsókn þegar þau mættust í sleikhlutverkinu, annað grenjandi og hitt í ástandi. Einhverjir héldu víst að glösin væru úr sykri og þeim mætti því grýta hingað og þangað um salinn. Sami leikhópur hélt uppi stanslausu skemmtiatriði með tilheyrandi fokki og barsmíðum og ákváðu svo að leika senu úr Börnum náttúrunnar, hlaupandi út um móa og mosa. Spes. G.Einar tók Ómar Ragnarson að sér og Högni forláta leðurtösku þegar allar busastelpurnar höfðu fallið í yfirlið eftir einn dans við hann. Valdís blastaði líka Einn dans við mig og Pálma við góðar undirtektir. Stórkostlegir voru madrósadrengirnir þrír í yngri kórnum sem héldu uppi herramennsku piltunga. Andri Egilsson sá um gítarleik seint og síðar meir og Tobbi ákvað að spila með hljómsveitinni, þó alltaf lagið sem hún hafði verið að spila á undan.


Vissulega fór þetta allt fram með undarlegasta móti. Ekki trúi ég að það hafði verið aldursmunurinn. Harla. Kannski tunglstöðurnar? Varla. Allavega hefur ný kynslóð gefið mér aðra og nýja sýn á orðið smánun. En þrátt fyrir að við maddömmuteymið hefðum á tímabili endað hálfskælandi í pinnum, sparikjól og gulum gúmmíhönskum, vaðandi í skolpvatni og ælu inná klósetti að skamma fellow choirmembers, þá var þetta stórkostlegt. Enda kórárshátíð. Og þó að elegansinn hafi nú eitthvað farið forgörðum þarna um miðbik kvölds þá er bara alltaf eitthvað við þetta. Kannski skálin fyrir ástinni. Hún stendur alltaf fyrir sínu.

Bing dao camera?

Hér má sjá hvernig maður kaupir myndavél í Kína, í boði Yrsu.

Fékk Skriðuveikina. Búin að vera heima að drekka eplasafa og horfa á Fóstbræður (Mikið elska ég Benedikt Erlingsson). Þess vegna eru myndirnar frá margumræddri Páskahelgi hér.

Málsháttur
Eða svona semimálsháttur..

Ástin er eins konar geðtruflun, sem nær tökum á manni vegna ofmats á annari persónu.

Frá Bolungarvík og til baka

Já hún virðist alltaf ætla að vera voðalega indæl, páskahelgin. Þrátt fyrir þá staðreynd að foreldrar mínir hafi ákveðið að afneita mér alfarið yfir heilaga páska. Ég hef ekki fengið páskaegg í hátt í áratug (sem er jú, eins og öll jesúbörn vita, hinn eiginlegi tilgangur páskanna). Mamma ætlaði eitt árið að sleppa steikinni og var mjög hissa þegar ég spurði, með tárin í augunum, hvort að ekkert yrði páskalambið. Jú, hún gæti nú s.s. alveg staðið í því veseni ef það myndi láta mér líða eitthvað betur. Síðan hafa þau oftast verið erlendis, foreldar mínir. Undanfarin ár hef ég því sjálf alltaf flúið erlendis, í von um ást og umhyggju.

Í ár flúði ég vestur, að sælukotinu Skriðu í eigu Gumma Kri. og fjölskyldu. Söfnuðurinn samanstóð af valinkunnum kempum. Fyrir utan húsbóndann og einn besta gestgjafa Vestfjarða, Guðmund sjálfan, voru þarna stödd ástkær unnusta hans, Ísa frægðarfrón, tvíburasystur hennar Saló Kastljós, Hrabba Sport og heitmaður, Ronni Steinn, MaHa í Melabúðinni, Catman, partýdýrið Harpa og Stikulás, sem kom eingöngu til að ljúga að okkur og sjá hversu ódýr og góður sopinn var. Jú og prumpa framan í Saló.

Samanlagt komum við öll með áfengismagn sem drepið hefði heila hesthjörð. Bíllinn var svo fullur af öli á leiðinni vestur að hefðum við lent í slysi þá hefðum við Hrabba drukknað í aftursætinu og látist áfengisdauða. Þar að auki mátti þarna m.a. finna landa, kampavín, romm, vodka, viskí og gin. Ennfremur var bíllinn, sem og bústaðurinn, fullur af nánast hvaða mat sem hugsast gæti. Við höfðum því um fátt annað að velja en að leggjast á beit og setjast að smá subbi. Og þá helst allt í bland. Fá okkur hafragraut og kampavín í morgunmat, hnallþóru og öl í hádegismat og tortilla og landa í kvöldmat. MaHa kom með slátur og blóðmör frá ömmu sinni. Það var soðið ásamt rófum og kartöflum í væna stöppu eitt kvöldið, í anda hinnar íslensku húsfreyju. Hrabba koma með grafinn lax, heimatilbúna graflaxsósu, gúrmei súkkulaði, páskaegg og annan munað frá mömmu sinni, sem hafði ákveðið að ganga okkur öllum í móðurstað yfir þessa helgi og hringdi oft til að athuga líðan og aðstöðu. Annað en móðir mín, sem hringdi aldrei. Á páskadag elduðum við páskalamb, kartöflur, salat, brownie og annað nammigott, sem við náðum ekki einu sinni að klára sökum ofáts.

Auk þess að eta og drekka horfðum við á stórkostlegar bíómyndir þó helst ef þær hétu eitthvað númer tvö og ef Kate Hudson lék aðalhlutverkið. Það kemur að sjálfsöðgu engin á Skriðu nema að fara í saunu til að leysa heimsvandann og ræða pólitík. Og þó, enginn vildi rífast við Guðmund Kristján fyrr en Harpa og Saló létu sjá sig. Þá var Guðmundur sáttari, enda finnst honum fátt jafn gott og smá vesen. Og fátt jafn slæmt og þetta bévítans agaleysi á ungdómnum. Við fórum líka í sund á Bolungarvík, "Nýjasta rennibraut landsins krakkar mínir" tilkynnti húsbóndinn stoltur. Svo reyndum við að spila, en Stikulás svindlaði svo mikið að við gáfumst upp á því. Nema strákarnir á Ólsen Ólsen.

Hersingin hélt auðvitað á tónleika á Aldrei fór ég suður. Það er stórkostlega gaman, enda hálfgerður hápunktur helgarinnar. Hjaltalín var yndisleg að vanda, Megas fullur að vanda, Dísa fokking geðveik og tryllt, Rottweiler í partýstuði og Fóstbræðrakórinn og Óttar Proppé gott grín. Allir voru í útilegugallanum í frystihúsinu sáttir við útikamrana og ódýran bjór og plokkfisk, börnin fremst á sviðinu ásamt tómum bjórdósum og kempur Ísafjarðar á blekuðum skalla að dansa samkvæmisdansa við rappið. Partýin vörðu að sjálfsögðu langt fram eftir nóttu. Annaðhvort á Skriðu þar sem helmingur gesta vildi hlusta á Fósbræðradiskinn en hinn helmingurinn alls ekki, sem endaði með því að helmingurinn sem var á móti hóf að syngja grín-hetjutenór með lögunum, öllum öðrum til mikillar reiði (á endanum "hvarf" diskurinn víst), nú eða þá á Ísafirði þar sem ólíklegasta fólk dróg upp sleggjur til að henda óvelkomnum úr partý og annað fólk gekk um með umferðarkeilur á hausnum að syngja Elvis. Sjálf átti ég stórkostlega spretti og hef því útnefnt yðar einlæga (já, stolið frá Moses Hightower) sem atvinnuhelgaralkahólista Leifsgötu 10. Ég stend víst fyllilega undir þeim titli.

Ég lofa myndum bráðlega, enda helgin yndisleg með enn betra fólki um borð. Guðmundur hefur víst rétt fyrir sér í gestabókinni á Skriðu, en þar skrifar hann ávallt "Hér er best að vera".

Af kennslu

Mamma er í útlöndum og ég er að kenna börnunum hennar í staðinn. Tímarnir mínir eru einhvern vegin svona:

Í náttúrufræði

Ragnheiður: ".. og þess vegna eru 17 rafeindir á ysta rafeindahvelinu"
Barn: "Afhverju?"
Ragnheiður: "Uuu.. hérna. Af því bara..?"

-------------

Ragnheiður: ".. og þeir heita þá jarðalkalímálmar. Eða nei. Eða jú. Nei djók. Jú bíddu. Já. Það er rétt. Eða.. jú. Það er rétt. Held ég."


Í kristnifræði
Í tilefni páskanna erum við að horfa á Jesus Christ Superstar

Barn: "Hver er þetta?"
Ragnheiður: "Já, hérna... Þetta er hann þarna.. vondi kallinn."

Töff. Annars var páskahelgin stórkostleg. Meira af henni og atvinnugleðimennsku seinna. Fyrst þarf ég að vera kennari.

Aldrei fór ég suður

Aldrei fór ég vestur. Einhver tíman er allt fyrst.
Bless

Af gömlu fólki

Tvo morgna í viku koma hér nokkrir eldri menn og spila billiard. Þeir hata mig. Í alvöru. Í haust fór ég til læknis einn morguninn og kom þess vegna í vinnuna seinna en venjulega, þó ekki of seint, og mætti einum þeirra í hurðinni. Hann er þessi stundvísa týpa sem er mættur a.m.k. 10 min. á undan öllum öðrum. Síðan þá hefur hann alltaf sagt eitthvað á þessa leið:

"Hva' bara harkan sex? Mín mætt í vinnuna?"
"Já væna, þú hefur bara ákveðið að drífa þig á lappir í morgun og kíkja á okkur? Flott hjá þér!"
"Nú, mátti prinsessan fara út í morgun?"
"Hvað, er eitthvað sérstakt tilefni?

Alltaf. Hvern einasta morgun. Í allan vetur. Alveg sama klukkan hvað ég er mætt.

Ég helli alltaf uppá kaffi fyrir þá. Það verður að vera komið inná borð í síðasta lagi 10 min. yfir 10. Annars riðlast öll dagskráin hjá þeim og það þarf að endursetja gangráðinn og gefa þeim hjartapillurnar. Um daginn var ekki til mjólk og var reyndar ekki búin að vera til í viku (því að við eigum aldrei neitt í ísskápnum vegna þess að við borðum aldrei hérna). Þetta var mjög erfitt tímabil fyrir gömlu mennina. Í fyrsta skiptið sagði ég þeim að það væri því miður ekki til mjólk í kaffið. Samt fóru þrír inní ísskáp að leita. Í annað skiptið sagðist ég ætla að fara fá lánað mjólk og einn hreytti í mig "Já, þó minna væri. Hún ætti nú auðvitað bara að vera til!". Þegar ég kom svo með mjólkina sagði sá hinn sami, mjög móðgaður "Afhverju ertu að stand í þessu bölvaða veseni fyrir okkur?". Svo fussaði hann og sveiaði. Og fékk sér mjólk í kaffið. Undanfarið hef ég bara komið með mjólk að heiman. Í pela. Já, ég veit. Það er mjög skrítið.

Þeir eru líka mjög duglegir við að láta mig vita þegar eitthvað er að. Dúkurinn er lélegur, battinn er glataður, vasinn er ónýtur, kaffið er ekki tilbúið, endabrettið er drasl, mjólkin er búin, hækjan er týnd, hækjan er ljót, hækjan er biluð o.s.frv. Þessi blessaða hækja var næstum búin að koma í veg fyrir hátíðlegt jólahald á sumum heimilum býst ég við. Hækjan sjálf (hækja er svona "hjálpartæki" í billiard) hafði dottið af kjuðanum og týnst. Ég fann hana í jólahreingerningunni á bak við ofn. Þá þurfti að laga hana. Venjulegt lím dugði ekki. Það þurfti trélím. Við stöllurna höfðum ekki komist í að kaupa trélím og einn morguninn spyr einn sá gamli, mjög góðlátlega "Á ég ekki bara að taka hækjuna með mér og laga hana?" "Ha, nei nei, það er nú algjör óþarfi. Við verðum búanr að laga þetta fyrir fimmtudaginn" svara ég. "Ja það er nú ekkert mál" segir hann, í hlýlegum afatóni. "Já þú mátt það gjarna ef þú vilt". Þá verður sá gamli skyndilega mjög önugur og hreytir í mig "Ja, ég myndi nú helst vilja sleppa því, ef ég gæti komist hjá því! Ha!"

Þetta hlýtur bara að vera partur af því að eldast. Nei, samt ekki. Þeir eru alltaf mjög indælir og afalegir. Þetta er frekar hluti af því að vera á gelgjunni. Ég er bara þreytt, veik, í fýlu og bitur á mánudagsmorgni. Húsmóðir á Leifsgötu fór í heimsreisu til Köben, Amsterdam og Barcelona, við Clooney fórum að sjá hryllingsmynd og ég sá afmynduð börn í hverju horni og óhreina diska og nærbuxur út um allt. Þau liggja bara svo vel við höggi, gamalmennin.

Fyrir ykkur sem vitið ekki hver Vignir, hér er hann, mjög fabjúlöss í París.

Þakkir dagsins

Partýstuð-róninn sem er svo svakalega sáttur við tónlistina mína að hann dansar eins og villtur partýstuð-róni hér gjörsamlega aleinn á dansgólfinu. Núna er hann t.d. að þykjast vera á surfbretti. Og núna er hann að líklega að taka reyna að taka "tjernóbíl-barnið". Ég þori bara ekki alveg að fara með það.

Fésbók sendir mér stöðugt e-mail til að minna mig á hvað ég sé mikill aumingi og ómenningarlega sinnuð.

"Ragnheidur, you've been reading "The Wind-Up Bird Chronicle" for over a month now. Is this correct?"

"Ragnheidur, one of you're friends finished reading "The Wind-Up Bird Chronicle". Are you still reading it?"

"Ragnheidur, five people have reviewed "The Wind-Up Bird Chronicle". Have you finished reading it yet?"

Ég fæ alltaf jafn trylltan sammara yfir því að horfa á DVD á kvöldin, lesa blöðin í strætó, hlusta á tónlist og syngja með hástöfum, skoða tímarit á Te og Kaffi, fara í leikhús og á listasýningar í stað þess að eyða tíma með Murakami. Spurning um að eyða kannski minni tíma á Fésbók og meira tíma með góðri bók..

Plús

+ Ívanov í Þjóðleikhúsinu. Með því besta sem ég hef séð í lengri tíma
+ Nothing from nothing með Billy Preston
+ "Þremenningasambandið - live" í fyrsta skipti í íslenskri tónlistarsögu á Q-bar síðasta fimmtudagskvöld. Raggi þeytti skífum. Bráðum bætist hávaxnasti bassaleikari landsins við bandið og við stefnum á heimsfrægð.
+ Takeshi's Castle og Human Tetris. Þessir Japanir.
+ Sódavatn, trönuberjasafi, frosin hindber, klaki, rör og sítróna til skreytinga. Hinn daglegi kokteill hjá Leifi
+ Hommar
+ Skór og kaffi, að vanda
+ Bleikur varalitur
+ Sushibarinn - klárlega sá besti í bænum

Mínus

- "Brotin loforð.. dúdúúúdúdúú"
- Íslenskt pakk. Já pakk segi ég, andskotans pakk!
- Sólarferð á stóra sviði Þjóðleikhússins. Kannski er það grín að hafa þetta svona lélegt. Ekki fara. Nema að þið séuð fávitar

Af Leifsgötu

Það er fæstum frétt að ég og Leifur höfum loks hafið langþráða og hamingjusama sambúð, enda hafa flestir komið þangað í kaffi eða til að skála í rautt, hvítt, bjór og Comso við Leif. Og þó, ég er væntanlega sú eina sem hef skálað við Leif. Á Gamlárskvöld gekk ég um og skálaði við veggi, ískáp, stóla og annað í eintómri gleðivímu.

En sambúðin er sæt þó svo að Leifur líti ennþá svolítið út eins og íbúð í Viðarrimanum árið 1994, fokheld, en tilbúin til notkunar. Ég á heldur ekki svo margt, sex mublur og fjóra lampa, þá að frátöldu eldhúsinu sem er jú hjarta og sál Leifs og undurfagurt. Það er reyndar yfirfullt af hinum ýmsu gerðum af glösum. Ég vil engin fleiri svoleiðis takk. Það er þó planið að fá mér gardínur á komandi mánuðum. Og kannski hurðahúna líka. Eða bara skilti á klósettið "Upptekið"/"Laust".

Mér til mikillar gleði hefur elskulegur Vignir líka flutt inn til okkar Leifs. Hann kom með sjónvarp, síma, Paulu Abdul, þessa sænsku poppdívu þarna, Lenu og mikið af þverflautugríni. Það er allt svo velkomið og þá sérstkalega hann sjálfur. Við grínum í kompunni (í alvöru), ræðum óbærilegan léttleika tilverunnar, förum í synchronized fötum á galeiðuna og skipuleggjum svo mikið af þemapartýum að bráðum verður leikið við Leif á hverjum einasta hátíðs- sem og virkum degi.

Skúbídú

Þegar ég var lítil hlustaði ég oft á Bítlana með pabba mínum. Skiljanlega var ég ekki mjög fær í ensku og söng því bara allskonar bullorð sem hljómuðu eins og textinn. Ég uppgötaði þetta um svipað leiti og ég sá Grease aftur og áttaði mig á því að söngtextinn þýddi í alvöru eitthvað en væru ekki bara orð sem hljómuðu vel í mjúsíkútgáfu. Í gær var ég að hlusta á If I fell með Bítlunum og hlustaði í fyrsta skipti á textann. Þeir syngja víst "If I fell in love with you / would you promise to be true / and help me understand.." en ekki "If I fell in love with you / would you buy me scoobedoo / and help be understand" eins og ég hafði alltaf sungið það. Merkilegt.

Í nótt dreymdi mig að ég væri að taka þátt í Ungfrú Ísland og allar hinar stelpurnar öfunduðu mig svo því að ég gat fléttað hárin á löppunum á mér.

Einn lítill greiði

Vegna yfirvofandi kjarabaráttu vantar mig hjálp frá ykkur sem hafið komið og dansað hjá mér um helgar. Mig vantar umsögn um hversu skemmtilegt er á Kofanum þegar ég er að spila. Ef þú gætir hjálpað mér með þetta sendu mér endilega stutta klausu í kommentum eða á maisol[punktur]sings[hjá]gmail[punktur]com ásamt fullu nafni og símanúmeri.

Mað fyrirfram hjartanlega mikilli þökk!

Update

Er i elskulegri Kongsins. Einhvern vegin minnti mig ad hjer ætti jeg bara u.t.b. thrja pappakassa og eina tøsku en thad var mjøg rangt. Thad var kannski einn thridji af øllu. Er einhver i Kongsins sem vill fa allskonar frikeypis dot, nytsamlegt, onytsamlegt og skemmtilegt?

Annars er hun fyndin, hun Reykjavik.

Best of the Worst
Þá í pikkup-línum, ekki tónlist

"Þú ert jafn fögur og humarinn minn" er klárlega með verri pikkup-línum sem ég hef fengið. En það er alltaf hægt að gera betur..

Maður: "Jæja, ætlar þú ekki að ríða í kvöld?"
Ragnheiður: "Nei takk. Ég er góð"
Maður: "Hey bíddu, lékst þú ekki í Dalalíf?"

Af gælunöfnum

Margir hafa haft orð á því, fyrir framan bak og aftan, hvað sé eigilega málið með þetta nafn, Maísól. Mér finnst þó skemmtilegt þegar fólk spyr í hæðnistóni hvort að við vinkonurnar séum að reyna að taka upp listamannsnöfn og vera öðruvísi með því að kalla hvor aðra Kakó, Maísól, Lólu eða Clooney. Svo er þó ekki. Mér er samt slétt sama hvað fólki finnst enda þykir mér óskaplega vænt um nafnið og þegar fólk kallar mig Maísól. Og afhverju ég er kölluð Maísól er löng saga en upphaflega átti ég að heita Maísól. Svo í stað þess að gleyma nafninu alveg hefur þetta verið sparinafn sem mamma og pabbi hafa kallað mig.

Í gegnum tíðina hef ég verið kölluð eitt og annað. Þó oftast bara Ragnheiður, enda liggur blátt bann við því að kalla mig Röggu. Það er sökum móður minnar, en hún vildi aldrei nokkur tíman að ég yrði kölluð Ragga og predikaði svo heitt yfir mér í barnæsku, að það er skorið í stein í hausnum á mér. Ég sé rautt þegar fólk slysast til þess að kalla mig Röggu.

Frá 9 ára aldri og fram að jólum á fyrsta árinu mínu í MH var ég stundum kölluð Adda eða Adda Padda. Sumarið þegar ég var 9 ára var ég í sumarbúðum á Úlfljótsvatni og einn leiðbeinandinn byrjaði að kalla mig Öddu, því hvert sem ég fór fylgdi mér ein Öddubók. Jafnvel þegar við fórum í heilsdagsgöngu og vatnasafarí. Tveimur árum síðar fór ég í sumarbúðir í Finnlandi (já, ég var nördabarn sem fór oft í sumarbúðir). Þar uppgötaði ég að enginn í heiminum gæti sagt Ragnheiður væri hann ekki Íslendingur. Og þarna stóð ég, í miðjum nafnahring með u.þ.b. 70 börn, starandi á mig í dauðaþögn og þurfti á öfráum sekúndum að finna mér gælunafn. Það eina sem mér datt í hug var Adda. Ekki man ég tilurð þess að skyndilega voru flest allir farnir að kalla mig Öddu. En líkt og Öddunafnið festist skyndilega við mig, skipti ég á einni nóttu um skoðun. Væntanlega hefur hlaupið í mig gelgja en engu að síður daginn mætti ég í skólann einn morguninn og var þá hætt að vera Adda og tók því mjög illa ef einhver, sem ekki vissi af þessari skyndilegu nafnabreytingum, kallaði mig í sakleysi sínu Öddu. Ég heiti Ragnheiður og þess vegna átti bara að kalla mig Ragnheiði. Öddunafnið var þó ekki með öllu horfið, en í Brasilíu var ég alltaf kölluð Ada (og Ada Tyler, þyrfti ég að heita fullu nafni. Þá var ég oftast að þyjkast vera systir Liv Tyler.. sem gekk alltaf).

Í frumsýningarpartýi LFMH 2002 bættist Ragga Plögg svo við. Ég og Skúli, sem var bassaleikari í hljómsveitinni, vorum að sækja okkur mjöð í poka undir stiga og Skúli sagði "Já, þú ert þessi Ragga Plögg". Svo lék hann kló og rafmagnstengi með puttunum. Og síðan var ég kölluð Ragga Plögg (Það var leyfilegt að kalla mig Röggu Plögg því að þá stóð Röggu nafnið ekki eitt. Og það semi-stuðlaði svo skemmtilega). Þá var ég líka "the woman with the connections" svo að það hæfði mér s.s. vel.

Í vinnunni er ég stundum kölluð Rannsý eða Rannsína Rúsína. Ég kann því þó engin skil en held að Lalli hafi töfrað það fram í sumar. Unglingarnir vita þó betur en svo að kalla mig Röggu fyrir framan mig eða móður mína. Og þar sem unglingar eru svo gjarnir á gælunöfn (bara því að þeir eru svo latir og nenna ekki að segja allt nafnið) þá þykir mér Rannsý skárra en Ragga.

Eftir að ég flutti til Kóngsins hef ég verið kölluð Maísól að staðaldri af mörgum mætum. Það hefði væntanlega verið rökréttast frá upphafi að kalla mig Maísól en ekki Öddu, Röggu Plögg eða Rannsý, því frá því ég man eftir mér var ég alltaf bitur yfir því að mamma og pabbi hafi hætt við á síðustu stundu að skíra mig Maísól. Ég hef líka alltaf ætlað að taka Maísól upp sem millinafn, en líkt og fleirum gengur mér eitthvað illa að eiga í samskiptum við þessa blessuðu tölvu Mannanafnanefndar. En sama hvað Mannanafnanefnd, vegabréfið mitt eða einhver annar segir, þá er ég Maísól, þó svo að ég sé líka Ragnheiður. Og Adda og Ragga Plögg í fortíðinni. Og Rannsína Rúsína á tíðum. Skál fyrir því.

Í strætó

Unglingur eitt: "Ég var sko einu sinni í geðveikri rokkhljómsveit. En síðan voru vinir mínir bara of lélegir til að spila með mér"
Unglingur tvö: "Já ok. Töff. Vinir mínir voru í rokkhljómsveit og eitt sumarið þá voru þeir ekkert að vinna í unglingavinnunni heldur voru bara í einhverjum skúr að spila allt sumarið. Síðan var allt í einu farin að koma rosa reykelsislykt og eitthvað."
Unglingur eitt: "Reykelsis? Sko ef maður ætlar að vera í rokkhljómsveit þá verður maður að reykja gras. Eða þúst, allavega þykjast gera það!"

Já, jólin. Til hamingju með þau. Og þarna, æ þetta 2008 dæmi.

Regla númer eitt
Þó ekki í neinni sérstakri röð

Ekki vera í sleik fyrir framan skífuþeytinn. Eða uppvið bakið á honum. Það er bara svo glatað. Fyrir alla aðila.

Jólafílingur

Einhver undarleg, óútskýranleg heift hefur flögrað um í maganum á mér undanfarna daga og skotið upp kollinum öðru hverju. Það grípur mig löngun að segja "Fokkaðu þér" við einhverja bláókunnunga konu á förnum vegi, skrifa "Skíttu í píkuna á þér aumingi" á bloggið mitt (sem ég er jú búin að núna) eða jafnvel stórum stöfum á einhvern vegg og skyrpa á bíl. Af því bara. Kannski er þetta einhver jólaheift. Allavega er nokkuð víst að þetta er ekki jólaandinn. Allavega ætla ég rétt að vona að svo sé ekki. Og ég hef ekki grænan né rauðan jólagrun um hvaðan þessi heift er uppsprottin. Kannski eru einhverjar niðurbældar minningar um endalausar mandarínur frá jólasveininum eða kartöfluna sem ég fékk þegar ég var 3 ára að gerjast án þess að ég geri mér grein fyrir því. Heftin er s.s. ágæt því sjálfri finnst mér þetta afskaplega fyndið og skelli oftast uppúr þegar það grípur mig skyndilega löngun til að sparka í hurð úti á götu. Tourett?

Já, þessi blessuðu jól, sem allir tryllast yfir því það er ekki búið að þvo sokkana sem engin hefur notað síðan síðustu jól og þrífa beðin. Hjá okkur fjölskyldunni er jólandirbúningur enginn. Það verða engin jólakort frá mér í ár, jólapakkarnir eru sparslaðir inn og sprautulakkaðir með jólamynstri og svo er rafmagnsvír vafið utan um, til skreytinga. Jólaskrautið er hvít sparslryk og rauðar lakkslettur hér og þar, þó aðallega á mér. Stórt vinnuljós táknar Betlehem stjörnuna og jólatréið er búið að endurvinna í pappa og vefja utan um hitt og þetta frá Ikea. Og pabbi er að breytast í jólasvein því að við höfum ekki tíma til að fara í bað og pabbi því ekki búin að raka sig í marga daga. Hvorugt okkar veit hvaða viku- né mánaðardagur er og hvort að Jesú eigi afmæli í dag eða eftir viku. Þver öfugt við þessi jól, þegar ég vældi eins og lítið barn vegna skorts á jólaanda móður minnar, er mér slétt sama í ár. Mín vegna mætti hún skrifa "fokkiði ykkur" undir jólakveðjuna á jólakortunum. Engin jól hafa verið jafn mikil fjölskyldujól og þessi í ár. Ég held að þau stefni jafnvel á topp 3 listann.

Á Leifsgötu byggðu feðgini sér hús..

Ég hef komist að því að til þess að byggja hús þarf maður eingöngu sparsl, kannski tvær, þrjár gerðir, eina málingarsprautu, smá dreitil af málingu og smá sandpappír. Já, og kannski eins og eitt sporjárn, miðlungs að stærð. Og einn pabba sem kann allt og getur allt.

Á förnum vegi

".. og heyrðu! Þá var hann bara svona sjúklega obsessed af því að skjóta kommúnista! Haha! Og ég hélt hann væri bara að djóka!"

Hið eina sanna jólalag?

Fríkeypis blöðin

Í nýjasta tölublaði Grapvine er viðtalið við "hugsjónamannin" á torrent.is (eins og einhver góður grínari kallaði hann). Stórskemmtileg þvæla alveg hreint. Hann segir m.a. að hann borgi sjálfum sér 342.000 kr. í laun á mánuði, einungis því að það séu lágmarkslaun samkvæmt ráðleggingum endurskoðandans hans og hann myndi sko alveg borga sér minna, ef hann bara hefði möguleikann á því (ef þið tókuð ekki eftir því fyrir þá bendi ég á að hann borgar sér sjálfur laun). Og svo segir hann að tónlistarmenn geri oft þau mistök að reyna að lifa af tónlistinni. Það sé bara argasta bull! Fólk á ekki að gera mjúsík til að græða á því, það eigi bara að gera þetta af passjón. Þið vitið, ekki láta drauma sína rætast en vinna frekar við eitthvað sem borgar pening, þó að þér finnist það alveg ömurlega leiðinlegt og allt annað en þig langar að gera. Ég veit ekki, mér fannst þetta bara alveg ótrúlega fyndið.

Las síðan Monitor á heimleiðinni og skemmti mér enn betur yfir fáránlega sundurleitum viðtölum og fullkomnu ósamræmi í öllu blaðinu. Mr. Silla og Mongoose fengu t.d. 25% í plötudómum, við hliðiná Luxor, sem fékk 50%. Ég er svosem enginn prófessor í svona skríbentamálum, en þetta er alveg stórkoslega lélegt.

Góð skrif eru öllu betri (mér finnst Grapevine alls ekki lélegt). Þó svo að þær séu fáheyrðar, færslurnar hjá Steina tík og Kakó minni, þá eru þær frábærar. Ég mæli með þeim, svona í jólageðveikinni.

Um síðustu jól missti ég mig í jólaskapinu. Það skrifast væntanlega á Lólu, því hún er jólabarn jólanna (það er eitthvað óviðeigandi við að segja jólabarn dauðans). Um miðjan maí er venjulega farið að búa til piparkökudeig og setja í frysta heima hjá henni og í júní eru jólaseríurnar yfirfarnar. Mamma mín og pabbi skreyta hins vegar ekki fyrr en á Þorlák og baka eina sort sem gæti jafnvel verið bökuð úr tilbúnu degi frá bakaríinu, bara svona til að, þú veist, vera memm. Mér þótti þetta kerfi fínt. En eftir síðustu jól er ég ekki frá því að ég hafi smitast af jólaandanum og þess vegna ligg ég andvaka á næturnar yfir fáránlegustu hlutum. Ég get t.d. ekki hugsað mér að halda jól nema að við vinkonurnar séum búnar að baka klámpiparkökur með hvítum glassúr (já, ég vil ekki halda hátíðleg jól með gleði of kærleik í hjarta fyrr en ég er búin að baka mikið af typpa- og brjóstakökum - í anda jólanna). Hvar á ég að hengja upp Tuborg-jólaseríuna mína (sem er mjög jólaleg og sæt, þó hún sé frá ölframleiðanda)? Einhver fáránlega góð og solid hugmynd að grínjólakortum, sem toppa jólakort síðustu tveggja ára, virðist ekki ætla að fæðast. Og síðast en ekki síst, hvernig jólapappír á ég að pakka gjöfunum inní?

Hmm. Núna þegar ég les yfir þennan pistil þá sé ég að ég hef e.t.v. misskilið jólaandann örlítið. Kannski að ég baki bara piparkökukalla og sendi engin jólakort..

Af því að slefa yfir einhverjum

Ég hef aldrei lent í því áður að hafa að hafa einhvern bókstaflega slefandi yfir mér. Líffræðilega slefandi yfir mig og sig sjálfan af aðdáun á mér. Og ekki bara einn heldur fjóra.

Ég segi það ekki nógu oft, þó svo að ég segi það oft. Mikið er kaffi gott.

Svona eitthvað um það að eldast

Ég, skófríkið sjálft, er hætt að hugsa hversu mikinn pening ég á og hvað það þýði mörg skópör þann mánuðinn en horfi í staðin löngunaraugum til vínglasa, bókaskápa og hnífapara og reikna út stöðu bankareikningsins samkvæmt því. En það er þó væntanlega eðlilegur fylgifiskur þess að kaupa sér íbúð og eyða ómældum, óþolandi og óbærilega löngum tíma í að taka hana í gegn.

Ég er orðin mjög spennt fyrir því að kaupa mér mitt eigið jólatré. Mjög mjög spennt.

Það er gengið yfir, gullaldartímabilið þegar ég stíg danspor á öldurhúsum bæjararins langt fram undir morgun, sef í tvo tíma, mæti eiturhress í vinnuna og endurtek svo leikinn næsta kvöld, bara eins og drekka vatn (tjah, eða bjór í þessu tilfelli). Nú finnst mér huggulegt að leigja vídjó með Karól á föstudagsdagskvöldum, leysa SuDoku yfir kaffibolla á laugardagsmorgnum, fara á listasýningar og á tónleika. Fara í sund á sunnudagsmorgnum og taka til. Og lesa. Og hlusta á Billie.

Öll spjót beinast að ellinni. Nei, samt ekki. Áðurgreind helgi hefur einungis gerst einu sinni, í morgun mætti ég eiturhress á kóræfingu kl.12 þó að ég hafi komið heim kl.7. Og í dag keypti ég mér skópar.

Af skífuþeytingum

Stundum er mjög fyndið að vera skífuþeytir (eða lagavalameistari.. hvað sem þú vilt kalla það).

Ég er að spila Don't stop me now með Queen.
Gaur að dansa: "Don't stop me now, I'm having such a good time I'm having a boy"

Klárlega uppáhalds óskalagaafsökunin mín
"Ég er hérna með mjög stórum hópi sem erum á reunioni / í fótboltaliði / úr Breiðholtinu / í saumklúbb / í vísindaferð / á fjölskyldumóti / í steggjapartý / ótrúlega töff / stór vinahópur.. os.frv. og okkur langar svo að heyra.."

Drukkin pía: "Heyðu, getuðu spiað hadna laið hadna úú óió íí me Víser hadna þúst hadna lagið"
Maísól: "Nei, ég á það ekki"
Drukkin pía: "Jaa, altæ."

Hún sendir kærastann, vinkonuna og einhvern mann sem hún þekkir ekki til að biðja um sama lag. "Þarna lagið Úú íí óó" með Weezer. Sem ég á ekki. Kemur aftur klukkutíma seinna.

Drukkin pía "Heu, ge spilah hadna húst hadna úúóóuuíí me vísr?"
Maísól: "Nei ég á það ekki"

10 min seinna

Drukking pía: "Gespilaúúúóóííímvírs?"
Maísól: "Nei, því miður. ég á það ekki.

Spurning um að gera bara eins og Atli Viðar sagði, að spila bara alltaf Hey Ya með Outkast.

Af Mola og margbreytileika tilverunnar



Ég var 7 ára og Ásta Sóley 12 og það hafði víst bortist til tals á lúðrasveitaræfingu að ein klarinettustelpan ætti kött sem væri nýbúin að eignast kettlinga. Við systurnar settum upp hvolpaaugun, héldum á fund foreldra okkar og lofuðum að sjá alfarið um að hugsa um kisu. Í kjallara, bakdyramegin í hvítu og grænu bárujárnshúsi völdum við svo lítinn, svartan og kafloðinn kettling. Gott ef það var ekki rigning þetta ágæta kvöld og ég í gulum stígvélum. Kolamoli hét hann svo, skírður eftir naggrís frá Hafnafirði, en þó alltaf kallaður Moli.

Eftir að hafa eytt viku undir ískápnum eða inní pottaskáp fór hann að þora að koma fram. Og fljótlega hætti hann að passa undir ískápinn og hvað þá inní pottaskáp því þvert á öll fögur loforð okkar systranna var það alfarið í höndum mömmu og pabba að gefa Mola að borða. Það dugði að sjálfsögðu ekkert annað en sérstakur Molafiskur, heimagerður kattamatur, sem sá til þess að Moli stækkaði og stækkaði og varð svo stór að fólk hélt stundum að hann væri hundur. Við kölluðum hann bara heimilisljón.

Moli var svo að segja örverpið á heimilinu og eftir því mesta frekjan. Hann fék sérpantaða, segulstýrða kattalúgu úr þýskum katalóg, sem þá var algjört nýbreytni á Íslandi. Þó með tímanum hætti hann að nota lúguna og vældi fyrir utan þar til einhver kom og opnaði útidyrahurðina fyrir honum. Jafnvel um miðja nótt. Hann varð sármóðgaður ef ekki var til fiskur og ætlast var til þess að hann borðaði Whiskas í eitt og eitt skipti. Hann átti sérstól og á seinni árum m.a.s. sérherbergi. Svo var auðvitað slegist um að fá að knúsa hann og kjamsa og grátið sáran yfir því að hann mætti ekki gista til fóta.

Hið stórundarlega gerðist að þegar fólkið á efri hæðinni flutti inn kom annar köttur, Maríus, í húsið. Hann var alveg eins og Moli. Stór, svartur og loðinn. Svo kom í ljós að þeir væru bræður. Fólk rak oft upp stór augu þegar það hafði mætt Maríusi úti á tröppum og hitti svo Mola, sem var alveg eins, inni í stofu örfáum sekúndum seinna. Og þess vegna einkenndi það alltaf Valhúsbraut 33, heimilisljónin tvö í tröppunum. Annar tignarlegur og hugrakkur (það var að sjálfsögðu Moli) og hinn skræfa með grátt í makkanum.

Og mikið skipti hann þó miklu máli. Í nokkur ár þjónaði hann tilgangi vekjaraklukku. Á morgnanna, þegar ég hafði slökkt á klukkunni, kom hann uppí og beit mig í tærnar þar til ég fór fram úr. Hann gafst reyndar uppá því, enda örugglega eitt vanþakklátasta starf heimilisins. Án minnar vitundar fylgi hann mér alltaf til Karólar á yngri árum og sat og beið svo í nálægð við húsið svo hann gæti fylgt mér aftur heim. Oft skældi ég líka á hinum stórkostlegu dramatísku unglingsárum með Mola í fanginu, skilingsríkari en allt. Og þegar ég var alein heima var hann algjörlega ómissandi sem varðköttur.

En svo varð hann gamall og blindur, enda orðin 18 ára. Hann hætti að vera stór og feitur, varð lítill og renglulegur og mátti ekki lengur fá Molafisk heldur var settur á sérfæði. Hann svaf allan daginn og vældi með sjálfum sér eins og gamla fólkið gerir. Stundum varð ég m.a.s. að lyfta honum uppí sófa, því hann gat ekki stokkið þangað sjálfur.
Svo fór ég til Kína og þá dó Moli minn. Mikið er það undarlegt, heimilislífið, án hans. Það er skrítið að hitta Maríus fyrir utan. Ósjálfrátt skil ég útidyrahurðina eftir opna því ég býst við því að Moli fylgi í humátt á eftir mér inn. Stundum verð ég hissa þegar ég finn hann hvorki inní í herberginu sínu né frammi í stól. Það er þó verst að vera ein heima, því nú er ég alveg alein heima. Ef ég horfi t.d. á of mikið af sakamálaþáttum um blóðug morð og hrottalegar nauðganir verð ég vænusjúk og viss um að fyrir utan leynist einhver sem hefur einsett sér að drepa mig, sér til yndisauka. Vanalega, undir slíkum kringumstæðum, hefði ég læst mig inní herbergi með Mola til fóta og fylgst vel með, hvort hann tæki eftir einhverju. En nú ligg ég alveg ein með sængina uppað nefi og hver vindkviða vekur hjá mér ugg um að nú komu hann, vondi kallinn. Og þegar mamma og pabbi voru í Danmörku um daginn var það ekki fyrr en ég var búin að keyra alla leið að Eiðistorgi frá Leifi í málingargallanum, að ég uppgötaði að ég þyrfti ekkert að fara heim að gefa Mola.

Aldrei mun nokkur kisa fylla í skarð heimilisljónsins.

OK skiluru!

Einhvern vegin hafa öll tækjamál endað á mér í vinnunni undanfarna mánuði. Kannski vegna þess að ég kunni þessa basic hluti; XLR snúra, rca snúra, Jack snúra, input/output, treble.. Svo ég vílaði það ekki fyrir mér að læra á risa 16 rása mixer með allavega 107 mismunandi tökkum og græja söngkeppnina með hljóðfærum og öllu tilheyrandi. Það gekk svona, allavega klikkaði ekkert og hljóðið var s.s allt í lagi, svona allavega fyrir byrjanda. Svo kepptum við í undankeppni söngkeppni Samfés í gær og allt fór í fokk. Það heyrðist ekkert í Korgnum, tölvan hljómaði eins og úr dós, söngurinn var of lágt stilltur, gítarinn of hár og allt alveg ömurlegt. Svo mínir menn (sem eru algjör krútt og í fáránlega töff elektróbandi sem er bound to be famous) fengu að spila aftur í lok kvölds, í þetta skiptið tengdi ég tölvuna og sagði svitalyktinni, sem hafði tekið á sig form hljóðmanns, að hækka í þessu og lækka í hinu. Svo byrjaði að ískra í gítarnum "Þú verður að lækka í gain-inu" segi ég, "Gaininu? OK". Svitahljóðmaðurinn byrjar að fikta í einhverjum tökkum. "Nei, ekki í bassanum, í gain-inu" "Já einmitt" svarar hann og heldur áfram að snúa hinum og þessum tökkum, þó aðallega á öðrum rásum. "Gain-ið er sko hér" segi ég og bendi honum á takkann. "Ha. Já. Ok." Ég fann hvernig ég er að breytast hægt og smátt í sveittan mann í kakhi buxum, bol merktum Landsbankahlaupinu 1998, íþróttaskóm úr Hagkaup, með gleraugu, fitugt hár, farsímann í beltinu og byrgðir af tómum kókfloskum í aftursætinu á bílnum.

Djöfull er ég með fine krakka sem eru sjúklega skemmtileg. Hugsa að ég gefi bara þetta 24 ára rugl uppá bátinn og gangi aftur í 9. bekk. Ég er kannski ekki besti starfsmaður í heimi. Ég espi þau upp í gamnislag, borða allt nammið þeirra og stundum tala ég alls ekki fallega við þau. Það var t.d. hreystikeppni á laugardagsmorguninn og þau vildu ekki út að styðja við sína keppendur og voru öll með væluna. Ég var að fara á fund og nennti ekki þessu rugli "Ef þið drullið ykkur ekki út núna og öskrið úr ykkur lungun til að styðja strákana, þá fokking drep ég ykkur!" Þau unnu að sjálfsögðu bikar fyrir að vera besta stuðningsliðið!

Og Kaffibarinn my ass, þegar maður getur eytt laugardagskvöldi á balli með DJ Óla Geir og Andra Ramirez sem spila LoveGuru og allt heimsins versta teknó í sínu eigin fáránlega remixi (mér þó til mikillar skemmtunar). Ég var að reyna standa fyrir því að allir myndi öskra "Óli Geir, úr að ofan! Óli Geir, úr að ofan!" Ég var greinilega ein um þann áhuga.

Af sjálfs síns heimsku - taka tvö

Ekki veit ég hvort að það sé vegna þess að ég hef mikið að gera. Ég skipulegg gleðigill. Ég fer á kóræfingar. Ég mála Leif og flyt sem betur fer til hans bráðlega. Ég vinn. Alltaf. Alla daga. Og nætur. Og kvöld. Og helgar. S.s. ég er alveg eins og hinn hefðbundni íslendingur sem labbar Bankastrætið með kaffi í röltbolla, talar í farsímann, með fullar hendur af pappírum og heilsar öðrum hverjum manni á götunni. En engu að síður held ég að ég sé endanlega orðin óviti.

Og hverjar eru ástæðurnar? Jú sjáiði til. Ég lagði af stað í vinnuna um daginn og áttaði mig á því, í tröppunum fyrir utan húsið mitt, að ég var í einum skó. Það var rigining. Þegar ég var komin langleiðina í vinnuna snéri ég við þegar ég uppgötaði að ég var brjóstahaldaralaus (fyrir ykkur sem eruð kunnug þrumutúttunum mínum þá er ekkert grín ef ég fer óafvitandi brjóstahaldaralaus út úr húsi). Nú, þegar ég komst svo loks í vinnuna, í öllum þeim flíkum sem ég átti að vera í, vildi ég að sjálfsögðu fara úr jakkanum. Það reyndist strembið og ég reyndi hvað eftir annað að draga mig úr annari erminni. "Ég skil þetta ekki! Ég kemst ekki úr jakkanum, í alvöru. Hann er bara fastur!" sagði ég við Nillu, samstarfskonu mína. Svo byrjaði ég að roðna og skammast mín. Jakkinn var renndur upp í háls og öllum 10 smellunum á hettupeysunni, sem ég var í innan undir, var kyrfilega smellt aftur.

Kannski ætti ég bara að hætta að klæða mig yfir höfuð (þetta er fyndin tvíræðni)?

Af draumförum, ekki samförum

Það hefur komið fyrir þónokkuð oft undanfarið að þegar ég vakna [og er ekki að hugsa um hvað mig langar að gefa styttu af Jesús high-five] þá er ég óstjórnlega pirruð út í þýska konu. Kona þessi býr fyrir ofan mig í draumaþáttaröð sem mig dreymir þessa dagana. Aðalpersónur í henni erum við Þremenningasambandið sem búum saman í úthverfi í Hollywood á Spáni í pínulítilli íbúð sem hefur verið innréttuð af mikilli natni í stórkostlega ljótum seventies stíl. Í hverjum draumi erum við að skipuleggja eitthvað ótrúlegt, syngja á tónleikum með Leoncie og Ringo Starr, spila landsleik með ungverska fótboltaliðinu á Maracaná í Rio, fara í tökur á raunveruleikaþættinum okkar sem fjallar um bandarískar húsmæður sem giftast eþópískum þrælum og flytja til Kóreu o.s.frv.

En það bregst ekki að þegar við erum á leið á atburðinn sjálfan, erum tilbúnar í synchronized ofurhetjugöllunum okkar [sem ég hef ekki enn skilið hvernig okkur tekst alltaf að fá Kakó til að fara í], stöndum í hurðinni og bíðum eftir þyrlunni þá mætir nágranninn. "Maisol, you take ze baby now ja? Und ze dog ja? Very gut". Og ég fer inn, úr gallanum og upp að passa. Ég veit ekki hvort að þessi kona er einhvers konar landlord, en ég segi allavega aldrei annað en "Yes Catarina". Stundum lofar hún að vera komin í tæka tíð, svo ég ná ég nái nú á stórviðburðinn, en alltaf sit ég með barnið grenjandi í fanginu og helvítis smáhundinn geltandi að horfa á Lólu, Kakó, Ringo Starr og Leoncie í sjónvarpinu. Eða alveg þar til ég vakna, sjóðandi ill út í Catarinu, barnið og smáhundinn.

Löngun og lystisemdir

Stundum fæ ég einhverja óstjórnlega, óútskýranlega löngun í eitthvað. Nú er ég ekki að tala um hluti eins og súkkulaði, kók eða kaffi. Um daginn var ég að keyra og skyndilega langaði mig í ekkert annað en egg. Ég sá fyrir mér í hyllingum hvítt, fagurlaga egg og varð ekki rórri fyrr en ég hafði skottast út í búð, keypt mér eggjabakka og fengið mér harðsoðið egg.
Það er jú kannski alveg eðlilegt að við mannfólkið fáum löngun í einhvers konar mat. En sjáiði til, ég er ekki trúuð og að því sem ég best veit við frekar góða geðheilsu. Það er mér því með öllu óskiljanlegt afhverju ég vankaði í gærmorgun með brjálaða löngun, sem magnast bara með tímanum, í að gefa styttu af Jesús fimmu!

Ég og Mokki erum DJ Mary & Molly Goodnight.

Nokkrar Guilty Pleasure Power Ballöður

Against all Odds - Phil Collins
I Will Always Love you - Whitney Huston
Careless Whisper - George Micheal
I Don't Want to Miss a Thing - Aerosmith
Always - Bon Jovi

Practical fun in the now..?

Mér finnst svo leiðinlegt að fólk sé með öllu hætt að hrekkja hvort annað. Ég er ekki að meina einhver ljót prakkarastrik þar sem fólk endar allt útbíað í hveiti, heldur vel úthugsuð og skipulögð prakkarstrik. Síðustu ár hef ég strengt það áramótaheit að á komandi ári ætli ég að gera fleiri prakkarastrik, sem ég hef aldrei komið í verk, enda ekki með neitt ákveðið fórnarlamb í huga né viss um hvað ég vilji gera. Og hversu rótæk vil ég vera? Ekki fer ég að feta í fótspor vinahópsins sem málaði hús vinar síns bleikt með tölustöfunum 40 máluðu að framan í mjög skærum appelsínugulum lit, í tilefni að fertugsafmæli húseiganda. Eða á það að vera sms-grín eins og strákar sem unnu með mér í sumar voru að stunda? Vinur þeirra tapaði veðmáli gegn þeim og fékk því á hverjum degi sms sem í stóð "Þetta er sms 1 af 450" eða "Þetta er sms 325 af 450". Eða jafnvel svona grín eins og Tyrfingur og Sigurður Unnar stunduðu í Vín. Að senda hitt og þetta í Velvakanda, sjálfri mér til skemmtunar. Eða smávægilegt ljótt grín eins og að losa tappana af salt- og piparstaukunum á veitingarhúsum, setja plastfilmu yfir klósett, setja matarlit í mjólkina hjá fólki svo að hún sé skyndilega græn eða bara það gamla góða, símaat.

Ég veit það s.s. ekki, en hef ákveðið að á komandi vikum muni ég leggjast yfir þetta og framkvæma eitthvað mjög gott og útpælt prakkarstrik, einhverjum vini mínum til gleði og ama. Og svo verða þau fleiri og fleiri og fleiri..

Af sjálfs síns heimsku

Þegar ég keyrði framhjá sundlauginni varð ég skyndilega sannfærð um að ég hefði gleymt bíllyklunum á afgreiðsluborðinu í búðinni sem ég hafði verið í. Ég fór í ofvæni að leita í töskunni minni allt þar til að ég áttaði mig á því að þeir væri að sjálfsögðu í startinu, fyrst að bílinn væri á ferð. Sem er álíka heimskulegt og að leita að gleraugunum sínum með þau á nefinu. Þó ekki jafn heimskulegt og þegar ég sat í metróinu í Kaupmannahöfn, horfði á stóru, löngu rúllustigana og velti því fyrir mér hvernig fólk ætti eiginlega að komast úr metróinu af allt yrði rafmagnslaust, því að einu leiðirnar upp væru rafknúnar. Rúllustigar og lyftur. Svo áttaði ég mig fljótlega á því að það væri hægt að ganga upp rúllustigana, jafnvel þó að þeir væru rafknúnir.

The Best of the Worst

Ég er sjúk í slæma one-hit-wondera. Ég skil eiginlega ekki afhverju ég vanrækti þennan frábæra blogglið. Og þar sem ég hef verið dugleg að grafa upp einshittara er tími til að starta þessu að nýju.



Árið 1992 var frægðarár hins unga og upprennandi Jordy Lemoine. Frægðarsól hans skein þó ekki skærast sökum ótrúlegra tónlistarhæfileika heldur vegna þess að Jordy var einungis 4 ára þegar lagið hans Dur dur d'être bébé náði fyrsta sæti á vinsældarlistum út um allan heim. Jordy var skjúklega krúttlegur í gallabuxnafötum frá toppi til táar, vatnsgreiddur og með rauðan tóbaksklút. Sjálf átti ég ekki plötuna hans, Suprise Package, en fór í ófáar heimsóknir til þriggja systra, sem bjuggu við hliðiná mér, í þeim eina tilgangi að hlusta á plötuna þeirra.
Um sex ára aldurinn (æ þið vitið, poppstjörnualdurinn) bannaði franska ríkistjórnin Jordy að koma fram því þeim fannst foreldrar hans vera að nota hann eingöngu til að græða á honum. Jordy lág í dvala í allt þar til dagsins í dag, væntalega að að klára grunnskóla, fara í mútur, fá punghár og vera á gelgjunni. Í dag er hann hinsvegar að reyna að vera rokkstjarna. Það er þó að mínu mati klárlega skref afturábak aðallega vegna þess að hann er alls ekkert krúttlegur lengur. Ég mæli með þessum þremur vidjóum:

Vídjóið við Dur dur d'être bébé. Jordy er á bleyju, ekki í gallafatadressinu og í barnastól því eins og segir í laginu "It's Tough to be a Baby"

Alison, hitt fræga lagið hans Jordy. Frekar fönní vídjó í semi teiknimyndastíl og hér er Jordy í margumræddu galladressi!

Jordy flytur Dur dur d'être bébé fyrir Hollywood. Hann er ekki alveg með það á hreinu hvernig á að mæma í mírkafón eða hvernig á að halda á míkrafóni yfir höfuð. Jordy er í barnasmóking með langleggja, hávaxnar módelpíur að dansa fyrir aftansig og Whitney HUston og fleiri hlægja að honum. Eða með honum? Dæmiði sjálf.

Það er enginn fabjúlöss dama nema að hún eigi walk-in closet. Næst á dagskrá er bara hundur.

Ljúfmenni á Leifi

Heift föstudagskvöldsins hefur sem betur fer haldið á brott. Ykkur sem komuð að kasta á mig kveðju bið ég afsökunar. Kvartanir berist til ölvuðu fávitna. Næst verð ég grimmari í að láta henda út (þá væntanlega ekki fólkinu sem kemur til að kasta á mig kveðju heldur fólkinu sem kemur til að kasta í mig skít).

Post-China er fínt. Líkt og allir aðrir Kínafarar hef ég nóg að gera, þó sem betur fer ekki í bókalestri. Ég vinn og sinni Leifi. Það er gott og ég hlusta á Bítlana með foreldrum mínum. Við Karól rifum síðasta gólflagið af þremur í holinu og uppgötuðum allmarga ljóta liti undir margmáluðu veggfóðrinu. Sinnepsgulan, lillabrúnfjólubláan, dökkbrúnan og niðurgangsbarnabrúnan svo eitthvað sé nefnt. Allt mjög smekklegir litir síns tíma. En það gengur vel með Leifi og verður öllum sem vilja bráðlega boðið í málningarpartý. Ég sé um grímur, galla, bjór, málningu og pennsla. Þið sjáið um að mála.

Annars mun Kínakórinn halda tónleika í Háteigskirkju í kvöld kl. 20. Við syngjum stórverk og verðum temmilega laus við innanborðsbrandarana.

Þessi frétt birtist örugglega líka á morgun

Þjóðarsorg

"Ein ástæslasta stúlka þjóðarinnar stökk í sjóinn í nótt eftir að hafa fjötrað sjálfa sig með svörtum ruslapokum við þriggja tonna stálbút. Á slystað fannst fartölva og ferðahátalarar sem spiluðu Þorparann með Pálma Gunnarssyni endurtekið og bréf sem í stóð að þetta væri búið. Verið er að undirbúa minnigarathafnar um land allt og er fólki bent á hjálparsíma 800-SHIT"

Hugsa að þessi frétt birtist í einhverjum fréttasneplinum á morgun.

Óeirðir í miðbæ Reykjavíkur

"Plötusnúður hárreytti mann á öldurhúsi í miðbænum um eitt leitið í gærnótt. Urðu atvik þannig að plötusnúðurinn réðst á mann sem hafði verið að angra hana í þó nokkurn tíma, hárreyti hann, tók hann hreðjartaki, fjötraði hann með svörtum ruslapokum, krotaði frama í hann orðin "Ég er fáviti og aumingi" og teiknaði ósiðsamlegar myndir á andlit og bringu mannsins. Því næst dró hún manninn á nælonbandi, sem saumað var í litlu tá mannsins, á eftir sér á hesti niður að Austurvelli þar sem hún batt mannin á háhest ofan á styttunni af Jóni Leifs og hellti yfir hann ósköpunum öllum af berneissósu, saur, frönskum kartöflum, eplamauki og avókadói og leyfði mávunum að éta hann lifandi. Plötusnúðurinn er laus allra mála en kæra liggur frami gagnvart manninum sökum dónaskaps og leiðinda."

Ég þrái kaffi. Og Leif. Og enga mannafýlu né óhrein föt. Og rúm til að liggja í og sofa. Ekki sitja og sofa. Og mat sem ég get skilgreint. Og kaffi. Og meira kaffi.

En mikið er fagurt í Kína, þegar Keisarands hallir skína. Og eiginlega alltaf.

Kínamjúsík

The White Stripes - China Pig

"I don't wanna kill
my china pig
I don't wanna kill
my china pig"


Xi Shuashua - The Flowers

疼 啊 疼 嗯 哼 啊 哼 我 的 心 哦 等 啊 我


On a Slow Boat to China - Bette Midler

"I'm gonna get you
on a slow boat to China,
all to myself alone."


Devendra Banhart - Chinese Children

"f I lived in China I'd have some Chinese children
If I lived in China I'd have some Chinese children
Well out of my toes my little black baby grows
And that's my fact"


Living in China - Men Without Hats

"The solution is revolution
For all the little people that are living in China
They got ping pong egg foo yung
All the little people that are living in China"


Jimmy Buffett - Somewhere Over China

"They're all somewhere over China
Shanghai or old Peking
On a plane or a boat in an envelope
Real adventure has its ring"


Björk - I've Seen It All

"What about China? Have you seen the Great Wall?
All walls are great, if the roof doesn't fall!"


The Little Chinese Bells - Nogu Svelo

Lagið er ljótt og textinn er á rússnesku, en hljómsveitin heitir skemmtilegu Kínaskotnu nafni


Janet Jackson - China Love

"So come lay with me
China love
How pleasant life will be
China love
As the sun retires
Our love will transpire
Make love to me
China love"


Phil Collins - Like China
Ég veit að hann er að tala um postlín, það væri bara svo fyndið ef hann væri að tala um Kína!

"I'll be so careful I'll hold you like china
I'll promise not to hurt you I'll hold you like china
You won't feel nothing, I'll hold you like china
'Cos I know it's your first time"

Bless, ég er farin til Kína!

Samtöl síðustu daga

Í pylsuvagninum

Afi: "Já, við ætlum að fá eins pylsu með túmat"
Barnabarn: fer að skæla "Mig langar ekki í tómar afi! Mig langar í tómatsósu!"

****************

Í dúkabúð
Fyrir þá sem elska Tvíhöfða og Suðu-Sigfús

Ragnheiður skoðar teppi og dúka með litlum sem engum áhuga. Hlustar frekar á sölumanninn sem er í símanum

Sölumaður: "Já já, við reddum þessu. Ha? Þetta er auðvitað svona linoleum. Nei nei. En hvað segiru Sigfús minn, vantar þig einhverja suðu á þetta?"

****************

Á kennaraskrifstofunni hjá mömmu

Mamma mín: "Sjáðu Ragnheiður, mig langar í svona peysu eins og hún Anna er í. Ég á æfmæli bráðum. Ha?"
Ragnheiður: "Já, flott peysa. Hvað segiru Anna, hvar fékkstu hana?"
Anna: "Já æ þetta er nú bara frá honum Sævari Karli"
Ragnheiður: "Jaaaáá.. ég hef nú kannski ekki alveg efni á því núna mamma mín. Ég get kannski athugað hvort að ég geti selt í mér nýrað"
Mamma mín: "Nei, geturu ekki bara selt úr þér egg? Maður fær a.m.k. alveg 50.000 krónur fyrir eggin. Bara ekki segja mér hvernig þú fjármagnaðir peysuna."
Ragnheiður: "Uuu.. tjah.."

Af tímaeyðslu, mikilvægri og ómikilvægri

Ég eyði tíma á kóræfingum. Það er gott því á þriðjudaginn förum við til Kína. Klósettpappír? Einhver? Matreiðslubók? Dagatal?

Ég eyði tíma í að innrétta Leif í huganum og nú styttist í að við förum að leika (sem, fyrir ykkur allmörgu sem ekki vitið, verður setning vetrarins "Að leika við Leif"). Þar af leiðandi eyði ég líka tíma í að lesa mér til um hvernig á að ná veggfóðri af veggjum, gólfidúki af gólfi, eldhúsinnréttingu úr eldhúsi, rífa niður veggi og annað í þeim dúr.

Ég eyði tíma í Góða Hirðinum, gólfefnabúðum og að skoða rúm. Annað hvort það eða Leifur verður ansi illa dressaður í vetur.

Ég eyði tíma í röðinni á Kaffibarnum sem er væntanlega það heimskulegasta sem hægt er að eyða tíma í. Hnuss!

Ég eyði tíma í að grína í elskulegum unglingunum, dusta af billiardhæfileikunum sem eru óðum að snúa til mín aftur, suða um að einhver leiki við mig í SingStar, vinna Twister, taka til, búa til auglýsingar, ganga í bekki, kenna á græjur og annað sem fylgir vinnunni minni.

Ég eyði tíma í að segja "Sjálfsagt!" aftur og aftur á Humarhúsinu.

Ég eyði tíma í að ná í lög í hinum mikla undraheimi veraldarvefsins. Svo hjóla ég um og hlusta á lögin og syng eða dansa með. Stundum hlusta ég líka á gríntónlist eins og Cosmonaut af Russendisko og hlæ mjög mikið.

Ég eyði tíma í að lesa Harry Potter með hnút í maganum og dreyma aftur og aftur að einhver segi mér hvernig bókin endar. Og nú ætla ég einmitt að fara að eyða tíma með Harry Potter og tei.

Ég ætlaði að skrifa hér blogg en hætti við. Í staðinn fær þessu partýstuð stelpa að stíga villtan dans..




P.S. Stundum dansar hún í takt við Mmmmpop.
P.P.S. Partýstuð er svo gott orð.

Ragnheiður, Karól og Leifur

Það er ágætt að ég hef náð hæstu hæðum hér á Seltjarnesi sem Fjallkona, Seltirningur mánaðarins o.s.frv., því ég er að flytja. Rétt í þessu fjárfesti ég í íbúð á Leifsgötu og er því orðin stór. Þar ætlum við Karól að búa, því það er nauðsynlegt, þegar maður leggst í framkvæmdir, að hafa arkitekt sér við hlið. Ég er búin að dansa eintóman gleðidans síðustu mínúturnar og get vart beðið eftir að komast heim og skoða nýja IKEA bæklinginn. Á Leifi verða vöfflur á sunnudögum, rautt á föstudögum og gleði alla daga. Þið eruð velkomin í heimsókn. Oft! Húrra fyrir föstudegi og tilefnis til fagnaðar! Húrra fyrir Leifi!

Ágæti heimur

Ég er ekki hægrisinnuð. Ég hef aldrei verið í Gróttu. Ég hef aldrei verið í Lúðrasveitinni. Ég á ekki fastan slúðurhóp í pottinum. Ég hef samt verið Fjallkona Seltjarnarnesbæjar og í gær náði ég nýjum hæðum



Ég rakst á Seltirning á bar og hann sagði að ég skapaði von fyrir hina í minnihlutahópnum. Ég stefni á bæjarstýru.

Kaldhæðni dagsins

Maðurinn sem sat í glugganum á Sævari Karli, beint undir "Sævar Karl - fremstur í tísku á Íslandi" með svakalega mikinn, loðinn plömmer.

Örlítið um Jackson

Ég er sjúk í Michael Jackson. Ég er nú ekki homzuhækja fyrir ekki neitt. Ég hef aldrei séð mann eiga sviðið jafn ótrúlega og Hr. Jackson í þessu live myndbandi þó að ég skilji ekki þessa vetrarlúffu sem hann er með. En fabulous er hann að öllu öðru leiti. Og ég elska Thriller stuttmyndina með zombie-freestyle dönsunum.

Þess vegna þykir mér indverska útgáfan af Thriller mjög fönní. Lengi lifi Bollywood.

Segjum sem svo að ég yrði alveg vonlaus og svartsýn og færi að brjóta af mér í gríð og erg. Ég myndi stela, kannski belju, bíl eða húsgögnum, berja einhvern, e.t.v. pólitíkusa eða fræga fólkið, svindla á kerfinu, borga ekki í eftirlaunsjóð eða draga að mér milljónir. Þá myndi ég fara í fangelsi. Ef svo lægi við þá myndi ég þvertaka fyrir að fara í nokkuð annað fangelsi en CPDRC á Filippseyjum. Þar reyna fangarnir að slá heimsmet og dansa við Queen, Black Eyed Peas og jú, síðast en ekki síst Thriller.

Ég er svo sjúk í fangaútgáfuna af Thriller þessa dagana að það liggur við að ég reyni að smygla eiturlyfjum inn til Filippseyja. Ég læt það reyndar vera í augnablikinu. Ég myndi kannski berja mann og annan fyrir dillandi hæfileika Jackson, fyrir utan þann stórgóða hæfileika að fara í lýtó og vera snargeðveikur..

Nokkrar ósamhengislausar hugsanir á rafvænu formi

Ég ætla í sund á eftir. Það besta sem ég geri þegar ég fer í sund er að sitja í gufubaði í nokkuð langan tíma, fara í mjög heita sturtu og stinga mér svo djúpu laugina. Þá grípur kuldinn í húðina og maður verður alveg dofinn í smá stund. Þá get ég ímyndað mér að ég sé í bíómynd, á ljósmynd eða barnið framan á Nirvanaplötunni.

Ég sakna þess heil ósköp að tala ekki dönsku. Ég er að lesa bók á dönsku sem ég les alltaf uphátt, ef aðstæður leyfa. Mig dreymir líka stundum á dönsku t.d. í nótt. Þá verð ég mjög rugluð þegar ég vakna og byrjaði t.d. að tala við mömmu mína á dönsku í morgun.

Einhvern ágætur finni sagði eitt sinn að strákum væri ekki treystandi, ekki einu sinni í miðri viku. Það er víst rétt.

Ég skrifa skýrslu

Við Himbrimi samstarfsmaður minn (sem heitir alls ekkert Himbrimi heldur Himmi. Og reyndar heitir hann alls ekkert Himmi heldur Hilmar) sitjum nú í sitthvoru herberginu og þykjust skrifa skýrslu. Þetta höfum við gert saman og í sitthvoru lagi undanfarna daga að frátöldum partýdögunum tveimur, laugardegi og sunnudegi. Skýrslan gengur afar hægt en uppgötvun á nýrri tónlist á Myspace gengur mjög vel. Sem og að finna geðveik vídjó á YouTube. YouTube blogg seinna. Ég er líka búin að gera lista yfir nokkra veraldlega hluti sem mig vantar.

- Lítið barn að lesa fyrir. Alls ekki mitt eigið þó.
- Íbúð með herbergi fyrir mig og herbergi fyrir Karól. Alls ekki á milljón kall á mánuði þó.
- Sólarströnd. Alls ekki Ibiza, Mallorca eða álíka.
- Dömukjóla. Alls ekki frá áttunda áratugnum.
- Miða á Gus Gus tónleikana eða pening fyrir miða á Gus Gus tónleikana. Alls ekki óyfirstíganlegt þó (ég geri jú allt fyrir Gus Gus).
- Nýtt rúm. Alls ekki minna en 120 cm.

Það að engum finnist neitt um Fófó í neu rave hér að neðan segir mér aðeins eitt. Neu rave er ekki í tísku.

Fófó í neu rave



Og ég ætla líka að vera svona hress á Kofanum í kvöld!

Og þá rís ég uppúr ládeyðu!

Sökum anna undanfarið hefur blogg verið í undanhaldi. Ég hef verið að sinna listinni, hugsað um elskulega köttinn minn, unnið og unnið, tekið ákvarðanir um framtíðina og því fylgjandi staðið í hinum ýmsu reddingum því ég hef jú ákveðið að vera á landi ísa, kulda og óeðlilegra langra biðraða á komandi ári. Skiljanlega er margt sem ég þarf að gera.
Í fyrsta lagi á ég hjól og örlitla búslóð í Kóngsins sem þarf að huga að (hjólið er á leiðinni heim, búslóðin er á pásu). Í öðru lagi þarf ég að finna mér samastað, vinnu og vini á landi ísa og kulda (ok, kannski ekki vini, það hljómar samt svo stórvægilegt). Í þriðja lagi hefur öll fjölskylda mín haldið til Kóngsins í heimsókn svo ég er ein að hugsa um lífið og tilveruna. Þau misskildu þetta eitthvað og héldu að ég væri ennþá úti. Eða kannski finnst þeim ég bara svona hryllilega leiðinleg..? Í fjórða lagi hef ég staðið í eilífum e-mail skrifum sökum þess að ég sé ekki að snúa aftur til Kóngsins. Ég hélt að ég hefði ekki myndað svo strekar rætur í Kóngsins en annað hefur komið á daginn. Fyrir utan auðvitað að láta Möggu Drollu vita að vikulegum miðvikudags-ölfundum sé aflýst þar til að ári liðnu hef ég þurft að skrifa hinum og þessum til að láta þá vita að ég muni ekki koma til að leika (þá eins og í Dimmalimm, ekki í leikhúsi), vinna, syngja, spila, leika (þá eins og í leikhúsi) o.s.frv.

En hvað sem því líður. Ég ætla mér að eiga stórkostlegt ár. Og þér, kæri lesandi, er boðið. En nú ætla ég að fá bjór og spila tónlist. Þér er líka boðið. Og þú mátt jafnvel bjóða mér uppá bjór!

Það er merkilegt að vera DJ. Ég myndi nú reyndar ekki kalla þetta að vera DJ, frekar að vera lagavalameistari eða hitplayer. Einu skiptin sem mér finnst ég vera DJ er þegar ég segi nei við öllum óskalögunum og spila bara það sem ég vil hlusta á. Ég spila Þorparann minnst þrisvar á kvöldi. Og fólk segir við mig: "Þú er KEPPNIS!!!" Það er fyndið. En fólk er merkilegt. Hér eru dæmi.

Dansgólfið er fullt, keðjan er fyrir hurðinni og það er biðröð inn

Full kona: "Geturu ekki spilað eitthvað með Bubba? Þetta er alveg glatað sem þú ert að spila. Það fílar þetta enginn!"
[innskot - ég er að spila rockabilly-syrpu við mjög góðar undirtektir með hrópum og klappi eftir hvert lag]
Maísól: "Jah, mér sýnist fólk nú vera í partýstuði"
Full kona: "Nei elskan mín. Þau eru bara að sýna lit!"


Stelpa: "Áttu Don't stop me now með Queen?"
Maísól: "Nei, því miður"
Stelpa: "En eitthvað annað lag?"
Maísól: "Með Queen?"
Stelpa: "Nei nei, bara eitthvað annað lag"
Maísól: "Uuu.. já.."


Strákur: "Áttu Í svörtum fötum?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Á móti sól?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Skítamóral?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Sóldögg?"
Maísól: "Nei, ég er því miður ekki sveitaballahljómsveit"

En nú er ég á leið á Seyðisfjörð á hina stórkostlegu listahátið L.ung.A. Ég ætla að njóta sveitasælunnar í lopapeysu og gúmmítúttum, fara á sirkusnámskeið, dansa í grasinu með Braulio og Ernesto og njóta Íslands. Allar sms kveðjur næstu klukkutímana eru vel þegnar. Ég mun vera ein í partýstuði með kaffi og kleinur á kantinum og Þorparann í botni.

Þau byrja öll og enda alveg eins,
líkt og milli sleggju og steins.
Með ógna brimöldu á aðra hönd
og sjoppu út við gráa strönd.

Í gær var vinnupartý. Gleðisveitin Hrókar alls fagnaðar rokkaði fimm manna áhorfendaskarann svo svakalega að löggan mætti á svæðið.

Í kvöld er partý á Round Ave. Mikið er alltaf gott á Round Ave. Ég sötra bjór og er öll í hundahárum. Mugison er á svölunum að segja frá sýrutrippsíbúð með plastsófa, upplásnum af helíumi. Siggi er að segja frá því þegar hann synti í kúkavatni og svo fara hann og frænka Steina Roses að tala um hvað það sé mun betra að skola á sér rassinn frekar en að skeina sér.

Ef þér leiðist komdu þá á Kofann í kvöld. Ég ætla að spila oldies lög, rockabilly, surf, soul og halda uppi almennri gleði.

Einhvern veginn finnst mér eins og bloggið mitt sé að verða súrara og súrara sem á líður..

Plantai - plasma!

Lestarnar í Póllandi eru skrjóðar frá lokum fyrri heimstyrjaldarinnar sem skrölta á lestarteinunum í taktföstum ryþma, alveg eins og í The Dancer in the Dark. Vagnarnir, sem eru eins og í bíómynd (þó ekki eins og í The Dancer in the Dark), eru fullir af strákum sem eru að springa af testosteróni og gömlum mönnum sem selja bjór undir borðið. Yfir öllu liggur lykt af sterkum rakspíra, hlandi, svita og sviðnu grasi.

Í Opole eyðum við Braulio miklum tíma á barnum. Bjórinn kostar jú líka svo hlægilega lítið að það væri synd að fá sér ekki bjór á hverju kvöldi. Og á hverju kvöldi, um leið og við komum á barinn, setur barþjónninn Michael Jackson diskinn sinn á repeat og við dönsum, þó ekki uppá borðum, því það er bannað. Braulio dansar modern contact dans og ég, Peca og ítalarnir fáum okkur ítölsk skot á barnum. Ég vil ekki sjá pólsku skotin, sem samanstanda af trönuberjasafa, tabasco og vodka. Við reynum öll að læra textann við pólska Eurovision lagið og barþjóninn spilar það reglulega inná milli Michael Jackson og pólskra barnalaga um sápu og tannburstun.

Ég eyði hátt í þremur klukkutímum í second hand búð, aðallega að skemmta mér yfir stórkostlega ljótum eitís samfestingum og jökkum. Margt minnir mig á miðbæ Reykjavíkur. Ég kaupi mér ofurhetjubúning, því slíkan eiga allir að eiga, kjóla og ósköpin öll af klútum sem kosta nánast ekki neitt. Í búðinni er líka lítið barn sem gerir ekkert annað en að jarma á mömmu sína, alveg eins og rolla. Það þykir mér skemmtilegt.

Matartíminn fer að mestu leiti í að giska á hvað við séum að borða í það og það skiptið. Við Lóla röppum á íslensku fyrir mannfjöldann og sláum í gegn. Svo svakalega að við erum klappaðar upp tvisvar.
Braulio heldur reglulega neyðarfundi þar sem hann kemur hlaupandi inn til mín og segir "Maísól - now!". Þá fer ég inn til hans og skemmti mér yfir stórkostlega, dramatískum mónológum sem hann býr til á staðnum því hann er jú ekki bara samkynhneigður heldur afbragðs dramadrottning líka.

Mér finnst Pólland hvorki skítugt né óaðlaðandi, eins og svo margir vilja halda að það sé. Þvert á móti þykir mér heillandi þó ég hafi séð afskaplega lítið af því. Ólíkt Braulio þykir mér reyndar ekkert heillandi við pólskan karlpening, en það er önnur saga. En sama hvað ég reyni þá get ég ekki lært hvernig á að segja takk á pólsku né nokkuð annað nema nei og já. Ég verð hugsanlega að geyma það þangað til ég fer næst til Póllands til að kaupa mér meiri ofurhetjubúninga og ódýran bjór.

Já mikið lifandi, skelfingar, ósköp þykir mér lífið skemmtilegt. Ég tek nýjar ákvarðanir um mína nánustu framtíð á hverjum einasta degi. Ég er svo random þið vitið. Ég er í stórkostlegri vinnu með stórkostlegum samstarfsfélögum sem ættu að fá orðu fyrir að vera.. tjah.. stórkostlegir. Við sýnum brúðuleikhús og sinnum listinni. Svo treð ég upp sem DJ Maísól á Kofanum um helgar. Þar verður þönderpartý í sumar með þemakvöldum, því ég er jú, eins og alheimur veit, svo sjúk í það. Svo treð ég líka upp sem bakradda- og frontsöngkona, ásláttarpía og luftpíanisti með Gleðisveitinni Hrókar alls fagnaðar í brúðkaupum. Það er besti bransi í heimi, brullupsbransinn. Allir eru svo glaðir, með harðsperrur í kinnunum og þurrir í tárakirtlunum því þetta er jú allt svo fallegt og ástfangið. Hljómsveitin dansar með brullupshjónunum og heldur uppi partýstuði. Á morgun held ég svo til Póllands á listahátíð með elskulegum skólafélögum mínum. Þar verður væntanlega meira partýstuð og mikið um að sinna listinni.

Þetta er allt svo stórfenglegt.

17. júní

Við Lóla hengjum okkur á Eiðistorgi í boði Seltjararnesbæjar og á næsta ári ætla ég mér að vera í risastórum kúkabúningi í lítilli barnaplastlaug, vonandi í boði Seltjarnarnesbæjar enn á ný, þriðja árið í röð. Svo fer ég niðrí bæ til að athuga hvort ég geti skotið mig í löppina eða drekkt sorgum mínum. Einhver maður biður mig að byrja með sér, því honum finnst ég með svo falleg augu. Hann er fullur. Annar maður geltir eins og hundur til að fá athygli íslensks fjárhunds. Svo sargar hann á fiðlu eins og óður maður við hliðiná okkur Karól. Hann er líka fullur. Svo snýr hann sér að Karól og segir "Where are you from?" með þykkum íslenskum rónahreim og reynir að horfa framan í hana en bjórinn vill bara horfa á stéttina. "Ég er frá Íslandi" segir Karól og maðurinn verður hissa og segir að það geti ekki verið "Þú ert svo skrýtin!". Svo tautar hann með sjálfum sér hvað Karól sé skrýtin. Ég fel bjór í erminni minni á Arnarhóli því ég vil ekki að börnin sjái mig. Ó hve glöð er vort æska orti víst einhvern. Ó guðs vors Maísól sötrar bjór fyrir framan MR og hittir vora glöðu æsku. Svo stíg ég dans með eldri manni. Hann er fullur og glaður. Raggi Bjarnason syngur Nanananaaaaa og ég er hætt við að skjóta mig í fótinn. Í bili. Í staðinn ætla ég að fara að finna þennan blessaða kúkabúning. Maður þarf jú að hugsa um framtíðina.

Mikið er gott að vera komin heim. Ég tek mest eftir því hvað húsin á Seltjarnarnesi eru ótrúlega, ógeðslega ljót, allir keyra um á dýrum, fínum jeppum sem eru alltaf nýbónaðir og ég heilsa meira en annari hverri manneskju sem ég mæti út á götu. Það er gott og gaman.

[BLOGG 3/3]
Maísól er væmin

Og þá fer þessu öllu að ljúka. Skólinn klárast á morgun með því að skólastjórinn, sem ég elska, ætlar að elda brjálæðislega mikinn mat handa okkur og kynna okkur fyrir hundinum sínum. Í dag kom maður og kenndi okkur að jöggla með hatta. Kakó og Clooney fluttu í dag og ég fékk illt í hjartað af söknuði. Ég elska þær ofsalega mikið. Við Lóla þrifum íbúðina og á laugardaginn lýkur sambúð okkar í bili. Það er agalegt. Við höfum deilt rúmi, fötum, glösum, tannburstum, tilfinningum, áhyggjum, gleði og ást síðan í byrjun september. Merkilegt með hana Lólu. Hún er alveg stórkostleg. Krakkarnir í skókanum héldu að við hefðum þekkst frá fæðingu. Og fólkið í kórnum hélt við værum systur, sem er algengur misskilningur. Við erum jú eins og eitt. Það er gott. Og mikið elska ég Karól. Hún er yndislegust af öllum.
Þó að ég hafi ekki náð öllum takmörkum sem ég hafi sett mér á þessu ári þá er ég sátt og glöð. Þetta hefur verið undursamlegt. Þremmeningasambandið, Karól og Guðný hafa án alls efa átt mikinn þátt í því. Sem og skólinn. Og Kóngsins. Og ástin. Og vinirnir. Og lífið. Það er gott þetta líf. Nú hlakka ég bara til að kyssa ykkur mín kæru, sem eruð heima á Íslandi. Gott að vera væminn. Það er stórkostlegt. Margt er að elska. Margs er að sakna. Gaman að hlakka til. Gaman að vera glaður. Og nú lýkur þessari vænmi.

[BLOGG 2/3]
Maísól er í Kóngsins

Ekki veit ég hvert allur þessi blessaði tími fór í maí, en maí er greinilega búin. Og vel það. Þrátt fyrir ýmislegt misjafnt og leiðinlegt þá hefur maí engu að síður verið stórgóður. Sumarið er komið svo Kakó og Clooney eru farnar að vera á brókinni til að lífga upp á annars gráan hversdagsleika flutningabílstjóra og vina þeirra. Kakó og Clooney eru líka fluttar til okkar tímabundið, svona alveg eins og fyrstu mánuðina okkar í slottinu. Enn fremur kom Vígþór Sjafnar (bróðir Lólu) til okkar um helgina og vaskaði upp á ameríska tenóraháttinn. Og bjó til kaffi. Dóra Björt kom úr menningunni í Noregi og keypti klósettpappír, því það gera þeir víst í Noregi. Ég stal pappírnum svo, til að við náum að halda út leigutímabilið án þess að kaupa svo mikið sem eina rúllu. Steinþór stal líka þónokkrum rúllum í öllum sínum þúsund lestarferðum til og frá Kastrup. Hetja. Gus Gus voru stórkostleg. Ætli ég segi það ekki einu sinni enn, bara svona uppá prinsippið, ég elska Gus Gus.

En nú er hefur Steinþór loksins komist heim til Íslands, eins og ég mun gera á laugardaginn. Þangað til hef ég þúsund hluti að ganga frá og er því mjög gott að ég sé búin að sitja á Laundromat í tvo tíma, teikna og stara út um gluggann. Þannig ákorka ég mestu. Og nú ætlum við Kakó (sem ég elska mun mun mun meira en Gus Gus) að ræða framtíðina og væla pínulítið. Því það er líka svo nauðsynlegt.

[BLOGG 1/3]
Maísól fer til Íslands

Eftir viku verð ég heima á Íslandi. Vonandi sit ég um þetta leiti á svefherbergisgólfinu mínu að drekka Egils Appelsín með lakkrísröri að hlusta á vínylplötu og horfa á skónna mína. Svo kemur mamma og spyr hvort að ég sé með eitthvað svart sem þarf að þvo. Eða hvort ég vilji ekki koma með henni í sund. Eða fá mér vatn. Eða jógúrt. Eða hvort ég vilji fara í inniskó. Eða hvort ég nenni að ryksuga. Eða hvort ég hafi sé gleraugun hennar. Eða hvort ég geti hjálpað henni að kveikja á tölvunni. Svo kemur kannski Tobbi og við fáum okkur kaffi. Svo byrja ég að vinna með 9 strákum í Listahóp Seltjarnarness og sem DJ Maísól á Kofanum aðra hverja helgi. Á kvöldin fer ég oft að labba við sjóinn af því það er svo mannbætandi. Og hlusta á fulgana. Fæ mér bjór og labba heim í nætursólinni. Svo fer ég til Póllands á listahátið og á L.ung.A. Og verð með vinum mínum sem eru svo frábærir og fabjúlöss. En sakna Kakó og Clooney. Og hjólsins míns. Og djús á flösku. Og Tuborg (á viðráðanlegu verði).

Örlítið af afmæli, trúðum, Steinþóri og Kakó

Að eiga afmæli á trúðafestivali er mjög góð hugmynd. Þá er spilað fyrir mann á pínulitla munnhörpu, manni er komið á óvart með kampavínspartýi á kirkjutröppum, manni er gefin lítill falleg harmónikka, kysstur í bak og fyrir og hygger sig. Og að vera á trúðafesitvali er mjög áhugavert. Gömlu trúðarnir eru kannski búnir að vinna sem trúðar í 26 ár og eru kempur. Og allir eru í risastórum skóm og með hatt með blómi.

Elskulegur Steinþór hefur nú heiðrað Þremenningasambandið með nærveru sinni. Hann neitar að tala dönsku og talar íslensku við alla. Sem er skemmtilegt því allir skilja hann. Svo subbum við saman í bjór í boði mömmu hans (skál fyrir því) og erum fabjúlöss. Ahh, ég elska Steinþór.

Kakó á afmæli á föstudaginn. Elsku barnið. Þá er líka trúðasýning hjá okkur. Og Gus Gus tónleikar. Æ já. Dejligt þetta líf.

Slitrur

Björg er farin, ég sakna hennar. Árni er farinn, ég sakna hans. Eurovision er búið. Sátt með Eurovision. Ríkistjórnin er fallin og það er gott. Sumarið er komið. Ég er að fara á trúðafestival á morgun með gömlum kemputrúðum sem reykja sígarettur á meðan þeir mála sig. Og drekka bjór. Og öðrum sem reykja ekki sígarettur. Né drekka bjór. Svo kemur Steinþór og þá verður gaman. Svo verðum við með trúðasýningu og förum á GusGus tónleika. Hallelúja!

Á föstudaginn á ég afmæli. Þá verð ég 24 ára. Er ekki einhver búin að tala við drottinguna og skipuleggja gill með henni fyrir mig? Ég er búin að fá undurfagra uppþvottagrind og kaffibolla í afæmlisgjöf. Ég er orðin fullorðin. Ég fékk líka suprise-kökuboð í gær. Með brjóstaköku. Ég elska Lólu og Kakó út fyrir endamörk alheimsins! Tvær fallegustu konur heims. Hallelúja!

Kossar og knús og allt það!

Elskuleg Björg er í heimsókn stopp það er fabulous stopp í kvöld erum við að fara í homma-eurovisionpartý stopp er til betri blanda? stopp það er þönder stopp á morgun verður það brunch, þynnka og afslappelsi stopp það er gott stopp

I am a very stylish girl

Internetið í slottinu hefur nú endanlega yfirgefið okkur. Það er s.s. bara ágætt. Í staðinn skipulegg ég tímann minn á internetinu mjög vel og farin að nota gömlu aðferðina mun meira, þ.e.a.s. þetta þarna með blað og penna. Þetta blogg skrifaði ég t.d. á póstkort í vinnunni um daginn. Ég veit, penni eða takki, það skiptir höfuðmáli.

Mér er svo hjartanlega mikið í mun að vera fabulous. Ég þarf ekki að vera kúl né töff, ég vil bara vera fabulous (og ef ég var töff eða kúl fyrir þá missti ég það alveg núna með því að blogga um það). Það er eiginlega orðið pínulítið sorglegt. Stundum hugsa ég að ég sé eins og unglingarnir í Danmörku sem eru öll í Cheap Monday gulrótarbuxum, Wood Wood peysum, með palestínuklút, ógreitt hár, risagleraugu og ofsalega melankólískt eitthvað. Nema ég er bara svona eins og ljósrituð útgáfa af einhverri gamallri kvikmyndastjörnu. Ég vona samt ekki.

Til að vera fabulous þá eru nokkrir hlutir sem mér finnst alveg nauðsynlegt að eiga. Það er t.d. ekki hægt að vera fabulous nema að maður geti labbað á fallegum háum hælum. Ég get það og á nóg af þeim. Maður verður að eiga og nota rauðan varalit (tjékk), rautt naglalakk (tjékk), rauðan kinnalit (tjékk) og ýmsa rauða fylgihluti (tjékk) af því að rauður er svo fabulous. Maður þarf að eiga eitthvað frá Chanel (tjékk). Svo þarf maður að eiga marga kjóla (tjékk), hálsklúta (tjékk) og perlueyrnalokka (tjékk). Það er ýmislegt annað sem ég á sem er fabulous og ég ætla ekki að telja upp hér. Það sem ég ætla hins vegar að telja upp er það sem ég á ekki og finnst ég alveg nauðsynlega þurfa að eignast. Og ég minni ykkur á að bráðum á ég afmæli. Fabulous afmæli.

- Mig vantar hinn fullkomna little black dress



- Ég þarf mjög nauðsynlega að eignast ilmvatnsflösku með svona pústdúski.



- Rauðir leðurhanskar



- Svart, lítið lakkveski
- Eitt stykki gamlan, fallegan bíl



- Kærasta með stíl, helst Gene Kelly uppá sitt besta



Fabulous! Fabulous! Fabulous!