Persónulegur annáll Ragnheiðar árið 2006

Og nú er árið að líða. Stórgott ár þetta 2006. Mér er með öllu ómögulegt að taka saman alla sigurvegara þessa árs, en finnst þó að einhverjir ættu að fá verðlaun.

Meðleigjendur ársins
Hér koma til greina tvö afbragðs dúó, foreldrar mínir og Kakó Feiti og Lóla. Samkeppnin er þó ekki hörð, því þó að foreldrar mínir séu afbragðs fólk þá munu þau aldrei geta slegið stórfengleika Þremenningasambandsins við. Skál fyrir Kakó! Skál fyrir Lólu!



Afrek ársins
Akróbatík. Frekari útskýring er óþörf.

Gleði ársins
Lífið í Kóngsins, sem er eintóm hamingja

Partý ársins
Tryllingshelgi á Howitzvej 65, 4. sal t.h. dagana 9. - 12. september í boði Þremenningasambandsins, Sigga San, Stony the Pony, Hones Jon og fylgifólks.

Maður ársins
Mörg ykkar halda eflaust að leiðir okkar hafi legið saman fyrir löngu, en nei, við kynntumst í byrjun þessa árs og síðan þá hefur líf mitt hlotið nýjan tilgang. Pálmi Gunnarsson. Hann verður e.t.v. maður þessa áratugs.



Slot ársins
Howitzvej 65, 4. sal t.h. Hér fær Henning líka eitt stig.

Nöfn ársins
Tvö nöfn standa uppi sem sigurvegarar í ár. Annars vegar Kakó Feiti, því það er svo gott nafn. Guðný, höfundur Kakó (þá nafnsins, ekki manneskjunnar) má taka við verðlaununum í Kóngsins. Og hitt nafnið er Þremenningasambandið, því það er svo fáránlega töff.

Skópar ársins
Ef rétt telst til þá hafa 16 skópör bæst við glæsilegt og dafnandi safn mitt. Gullskórnir eru þó hiklaust skór ársins. Í gullskónum má dansa, endalaust.



Lag ársins
Þó svo að Young Folks með Peter, Bjorn og John komi sterklega til greina, þá er ótvíræður sigurvegari Þorparinn með Pálma (sem var einmitt að hljóta titilinn Maður ársins í Persónulegum annál Ragnheiðar 2006)

Seleb-hittingur ársins
Stórkostleg afrek hafa átt sér stað í þessum flokki á líðandi ári. Erlend Øye er þó óumdeilanlegur sigurvegari. Heppinn hann að hafa hitt mig!

Fylgihlutur ársins
Annað árið í röð hljóta gríngleraugu sigur, enda hef ég á þessu ári komið mér upp góðu safni af þessum stórskemmtilega hlut.



Orð ársins
Í fyrstu var ég í örlitlum vafa. Mér fannst eins og "at gå amok" ætti að vera orð ársins (þá yrði flokkurinn væntanlega að heita "Þrjú orð ársins"). En síðan áttaði ég mig auðvitað á því að ég væri í ruglinu. Fabjúlöss er að sjálfsögðu orð ársins!

Tónleikar ársins
Ekki endilega í þessari röð.
- Sufjan Stevens - Vega, Kóngsins Köbenhavn
- Hjaltalín og Sigríður Hjaltalín - Á mörgum mörgum stöðum, Reykjavík
- The Whitest Boy Alive - Vega, Kóngsins Köbenhavn
- Jens Lekman - Þjóðleikhúskjallaranum, Reykjavík
- Hot Chip - Vega, Kóngsins Köbenhavn

Kynhneigð ársins
Samkynhneigð, óvenju ríkandi allt um kringum mig þetta árið. Gaman að því.

Vonbrigði ársins
HM, jú jú, Brasilía átti þetta alveg skilið, en mér fannst þetta bara svo glatað!

Mynd ársins
Því mun meira sem ég hugsa um það, því ótrúlegra finnst mér hvað þessi mynd er tryllt. Ég er á nærfötunum að steikja pönnukökur, að baki er þriggja daga fyllerí og eitt í viðbóð í bígerð. Og þessi mynd er geðveiki. Hún birtist líka í Fréttablaðinu. Sjúklegt kredit til Einars fyrir hana.



Fjallkona ársins
Fjallkona Seltjarnarness 2006 og þá er ég að sjálfsögðu að tala um mig sjálfa.

Drykkur ársins
Ölið (ef ekki bara Tuborg) sigrar í ár enda hefur það verið teigað stíft, í gleði og sorg, í flýtum og rólegheitum, inni og úti, uppi og niðri og allt um kring.

Kombó ársins
Þremenningasambandið og Karól. Hiklaust vandaðasta kombó sem völ er á. Tobbi og ég fáum líka kredit fyrir kombó ársins, enda mjög gott súperhetjukombó þar á ferð.

Ég læt við sitja hér, þó svo að ég gæti haldið áfram endalaust. Til hamingju með gamla árið og gleðilegt nýja árið. Það verður án efa fabjúlöss.

Á milli jóla og nýars..

Jesús fór í partý of smánaði sig eins og honum einum er lagið. Skálum fyrir því. Skálum líka fyrir Steina og hans snilldarlegu eldamennsku. Og skálum fyrir stórfenglegu reunioni! En nú skulum við hætta að skála svo að Jesú smáni sig ekki meir.

Af mér er það hins vegar að frétta að ég hef það gott. Ég vinn og þess á milli hef ég það huggulegt með Karól og stórgóðum kvikmyndum á borð við Moving Castle og Spirited Away, sem ég mæli með fyrir alla. Í dag keypti ég mér líka Murakami bækur fyrir restina af árinu og get vart beðið eftir að lesa þær. Á morgun er svo stórvinir mínir og undurfögru elskhugarnir, Skúds og Skördí, að halda brullup. Ég hlakka svakalega til, ég á mjög líklega eftir að skæla smá af hamingju. Hér er mynd af þeim, á morgun ætla ég að taka fleiri myndir af þeim, mun sætari en þessa..


Og að lokum, áður en árið líður í aldanna skaut, hér er Dojstland í máli og myndum. Mývatn bíður næstu áramóta

P.S. Ég varð eiginlega að leyfa uppáhaldsmyndinni minni af Skúds og Skördí fylgja með, þegar Skördí var ekki með neinn haus..

Jesús óskar lesendum öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári!
Aðallega fyrst að hann gerði það ekki í fyrra í rafrænu formi heldur eingöngu á jólakortum

Slíkt hið sama geri ég. Ég vona að þið eigið gleðileg jól með nóg af bókum, súkkulaði, teiknimyndum, spilum og almennum huggulegheitum. Það er í það minnsta mitt fyrsta plan yfir hátíðarnar. Svo fer Jesú í partý.

Þremenningasambandið og Howitzvej - stutt intró

Á sunnudaginn bökuðum við piparkökur. Þær voru í laginu eins og nærbuxur, brjóst, e-pillur, typpi, bjórflöskur, eitt stórt Ísland, kvennlíkami og svo voru nokkrar stjörnur, englar og jólatré inná milli. Og í gær fluttum við úr höllinni á Howitzvej. Sannarlega mun ég sakna eldhúsgólfsins, kompunnar, skápsins með klósettinu, píanósins og annara materíalískra hluta. En mest af öllu mun ég þó sakna elsku hjartans Kakó. Kakó sem er allt í einu; snillingur, barn, fáviti, stórkostleg, Kakó Feiti, Keikó, Kókós (nú segiru "Ég heiti ekki Kókós!"), með fabjúlöss rass og fáránlega sæt. Til að syrgja síðasta kvöld Þremenningasambandsins á Howitzvej og halda uppá stórkostlegustu sambúð á gjörvöllum Norðurlöndunum héldum við partý á mánudagskvöldið með Steina og strákunum í beinni í útvarpinu frá Íslandi. Það er merkilegt, eins og Lóla benti á, að á einhvern hátt hefur öll okkar sambúð einkennst af sambandi við strákana. Og í boða Steina, steig Þremenningasambandið villtan, berrassaðan dans við húslagið "Young Folks".

Ég ætla mér ekki að skrifa langt, sentímental blogg um Þremenningasambandið og stórfengleika þess (enda bókað mál að hvert mannsbarn viti allt um það). Það væri líka svo óviðeignandi því að við erum svo ósentímental. Við erum fyrst og fremst snillingar (nei, ég er ekki að spara hógværðina). Seinna mun ég gera topp lista yfir afrek Bandsins á árinu. En fyrst mun Þremenningasambandið leggja Ísland að fótum sér. Eruð þið í startholunum?

It's that time of year again

Kæru lesendur! Ég hef ákveðið að búa til hefð - jólakortahefð. Ég er að búa til jólakort eins og í fyrra. Og eins og þá er nú er hægt að panta jólakort hér fyrir neðan með því að skilja eftir nafn og heimilsfang. Það mega allir panta jólakort, þeir sem ég þekki, þeir sem ég þekki ekki, þeir sem tala íslensku, þeir sem tala útlensku. Svo endilega, pantið Ragnheiðarjólakortin 2006. Þið getið byrjað að safna!

Áður en lengra er haldið þykri mér rétt að nokkuð komi fram. Fyrir tæpum tveimur mánuðum síðan byrjaði ég í íslenska kammerkórnum Stöku. Kórinn er skemmtilegur og það er gaman. Hér með vil ég þó opinberlega tilkynna að ég syng í altinum. Takk fyrir.

Af sunnudeginum 26. nóvember 2006, þegar Lóla átti afmæli

Hver kannast ekki við að byrja daginn á blinner og ratleik í boði Kakó hf., halda síðan í óvænt ekta danskt afmælisboð með eplaskífum og keitu kakói (þó ekki eins og í manneskjunni Kakó) í íbúð í anda Parísar, ca. 1950, sem tilheyrir trúð að nafninu Kurt? Kurt sem er um sextugs aldurinn, í alltof stórum, glansandi grænum hlaupaskóm, svitahlýrabol, jakkafatajakka, hlaupabuxum, með þverslaufu og hvítvínsglas hvert sem hann fer og fær sér köku á disk, ekki til að borða, bara til að horfa á. Æ þið vitið, þessum Kurt sem að hangir á hvolfi í trapísunni sinni (ég meina, hver á ekki trapísu í stofunni?) og drekkur Diet Kók. Og hver kannast ekki við að læðast upp á þak til þess að sjá stjörnunar og Kóngsins í öllu sínu veldi og líða svona eins og í bíómynd? Svo kemur að sjálfsögðu jólasveininn, sem er 3 metrar á hæð eins og alltaf og lætur alla syngja "Merry Christmas to You" fyrir Lólu, af því að hún er jú einu sinni tvítug í dag. Og það kannast nú allir við þetta klassíska vandamál að vera með ristóra rauða helíumblöðru bundna fasta við hjólið sitt. Og þessi blessaða blaðra, sem er samt svo stórkostlega skemmtileg, krefst töluverðrar athygli, því fyrir utan það að vera mjög áberandi rauð þá kemst hún ekki inn um allar hurðar. Og þið vitið, maður þarf að binda hana fasta við handriðið á stiganginum svo að hún svífi nú ekki burt og vonar bara að Henning eigi ekki eftir að bregða mikið þegar hann sér hana í fyrramálið. Æi svona alveg týpískur sunnudagur, ekki satt?

Tilvitnun vikunnar:

"No, nothing you will learn here will be intellectual. Please do not expect to learn any of that sort. And hopefully, at the end of the first year, you will all be a bunch of happy idiots. If all goes according to my plan"

- Ole Brekke

Uppáhaldssetningin mín síðustu daga er í boði Austfjarða.

"Varstu búin að heyra að Þráinn Prentari skaut köttinn hans Kidda Píku á vídjóleigunni?"

Kiddi Píka er stundum kallaður Kiddi Fluga af því að hann á Vídjófluguna. Hann birti fréttatilkynningu í einu af fréttablöðunum á Austfjörðum um það að hann hafi fengið sér nýjan kött og væri búin að jafna sig. Aumingja Kiddi, sem var að missa mömmu sína. Og Þráinn Prentari er auvitað bara klikk. Hann var einmitt að fljúga heim til Egilstaða í morgunsárið. Ég er hægt og smátt að breytast í Austfirðing, sem er gott og blessað.

Topp 5 listi líðandi stundar

5. Sufjan Stevens yfir grímugerð í skólanum
4. Sufjan Stevens geisladiskarnir mínir
3. Sufjan Stevens í iPóðanum þegar verið er að hjóla
2. Sufjan Stevens á tónleikum síðasta sunnudag - ólýsanlegt (þið sem farið á komandi dögum eigið stórkostlega hluti í vændum. Takið með snýtuklúta fyrir himneska hrifningu)
1. Sufjan Stevens

Í morgunsárið..

.. er oft mjög gaman þegar Kakó er að vakna. Eða öllu heldur ekki að vakna.

Lóla: "Kókós, klukkan er átta"
Kakó: (Sofandi, en engu að síður mjög ákveðin) "Já, ég er mjög meðvituð um það, takk fyrir!"

------

Maísól: "Kakó, klukkan er rúmlega átta"
Kakó: (Metnaðarfull) "Já, ég er sko að gera tilraun. Ég er athuga hvað ég get sofið lengi og farið seint út, en mætt samt á réttum tíma í skólann"

Skólinn minn er stórkostlegur. Um daginn sagði kennarinn minn: "This is suppose to be stupid. If you don't feel stupid, you're definitely not doing it right!" Það líkaði mér vel.

Leikrit - sönn saga
Persónur og leikendur

Hann


Hún



Um borð í flugvél

Hann: "Hvað heitiru?"
Hún: "Ég heiti Maísól"
Hann: "Vá, en fallegt"
Hún: "Takk!"
Hann: Skemmtiru þér vel á Ariwaves?
Hún: "Já, mjög vel! En þú?"
Hann: "Mjög vel. Þetta er ótrúlega skemmtileg hátíð. Þið Íslendingar eruð alveg magnaðir. Hefur farið oft áður?"
Hún: "Já, þetta var fimmta skiptið sem ég fer"
Hann "Er það? Frábært. Hvað fannst þér skemmtilegast í ár?"
Hún: "Laugardagskvöldið á Þjóðleikhúskjallarnum. Patrick Watson, Hjaltalín og Jens Lekman. Hann var alveg ótrúlegur"
Hann: "Já, hann er rosalega klár"
Hún: "Já ég var orðlaus, Ég var því miður ekki komin þegar þú varst að spila, en ég sá þig Í Kaupmannahöfn um daginn. Það var æðislegt. Mér finnst tónlistin þín alveg stórkostleg"
Hann "Finnst þér það? Takk fyrir það"
Hún: "Jæja, þá erum við lent. Takk fyrir spjallið"
Hann: "Já, sömuleiðis. Við sjáumst"
Hún: hugsar "Haha.. einmitt!"

Hugsanir um hið margbrotna líf
Þetta kemur frá hjartanu.

Ég kom heim á fimmtudaginn til þess að kveðja afa minn, sem var jarðaður í dag. Heimsóknin var súrsæt. Það var gott að koma heim en tilefnið var skiljanlega erfitt. Ég fékk miða á Airwaves sem gerði það að verkum að ég hitti vini mína sem koma mér sífellt á óvart með því að vera skemmtilegri, hæfileikaríkar, yndislegri, fallegri og betri en mig minnti. Ég hitti foreldra mína sem eru stórfenglegasta fólk sem ég þekki og fylla mig stolti.

Þegar haustsólin skein inn um kirkjugluggana, lék við liljurnar hans afa og kvaddi hann þar með í síðasta sinn áttaði ég mig á því hvað ég er heppin. Ég stend á tímamótum. Ég er þakklát, einlæg og auðmjúk gangvart lífinu. Í kringum mig er einungis fólk sem mér þykir svo vænt um. Fólk sem hefur gefið mér og kennt mér svo margt og átt hlut í því að gera mig að þeirri manneksju sem ég er. Ég er uppfull af ást og elska svo marga og svo margt. Ég er stolt af mér fyrir að fylgja hjartanu og láta drauma mína rætast. Það er ég sem set reglurnar héðan af. Ég ætla að njóta lífsins, til þess er það. Ég vona að þið gerið það með mér.

Þúsundfaldar þakkir til ykkra sem vitið öll hver þið eruð. Þið skiptið mig máli. Miklu máli. Takk og takk.

Hér eru nokkrir random puntkar sem þurfa að koma fram:
(Það er voðalega gott að vera random)

- Ég er örlítið stressuð fyrst að engum fannst merkilegt að það sé dvergur með mér í skólanum. Ætli ég sé svona fáránlega fordómafull? En dvergurinn er allavega yndislegur og mun ég því eftirleiðis aldrei kalla hana annað en Sigrid. En hún heitir það jú einmitt.

- Ég held að kaldhæðni örlaganna sé ef að maður verður fyrir sjúkrabíl. Hentugt? Já, en afskaplega kaldhæðnislegt.

- Vill einhver senda mér diskinn Séð og heyrt með Pálma Gunnarssyni? Takk.

- Síðasta laugardag var skólapartý. Við þremenningasambandið slógum í gegn enda er bara grín hvað við erum fáránlega fabjúlöss og skemmtilegar.

- Ég er byrjuð í Íslendingakórnum Stöku. Af því tilefni vorum við Lóla að sjá um vöffluboð í Jónshúsi síðasta sunnudag. Ég held að það sé hápunktur Íslendingasamfélagsins í Kóngsins. Nei, hápunkturinn er reyndar að spila reglulega félagsvist í Jónshúsi, þar sem "fyrsti vinningur er glæsilegur, flugmiði fyrir 2, fram og til baka, heim til Íslands!"

- Lífið er glorious, að vanda, hér í Kóngsins

Take me to the circus

Ég er alveg sjúk í að vera lasin hérna í Kóngsins. Ég er venjulega aldrei lasin en núna er ég búin að fá flensu og sit í þessum skrifuðu orðum heim með magapínu. Það er s.s. ekkert til þess að væla yfir enda er komið haust í Kóngsins og úti er rigning og rok. Það er ömurlegt veður til þess að hjóla í, eins og gefur að skilja. Enn fremur þýðir að hérna heima er ekki mjög hlýtt. Ég þarf svo nauðsynlega að komast að því hvenær á að setja hitann aftur á hérna á Howitzvej. Við erum farnar að sofa í meiri fötum en venjulegt er og skjálfa eins og hríslur á morgnanna sem óhjákvæmilega leiðir til þess að enginn vill fram úr og allir verða seinir. Ég þarf líka nauðsynlega að komast að því hvenær á að skipta yfir í vetrartíma, þ.e. hvaða dag klukkan verður tvisvar 18 eða 17. Ég vil ekki gera eins og Karól og Alma sem misstu af vetrartímanum eitt árið og eyddu þessum aukaklukkutíma í að bíða eftir gestum í vöffluboð. Þær ætluðu sér reyndar að geyma þennan klukkutíma og nota hann seinna þegar þær þyrftu á honum að halda.

En aðeins af skólanum. Skólastjórinn heitir Ole. Hann er líka aðalkennarinn okkar, svona nokkurs konar maestro. Ole er eitthvað um 65 ára. Hann gerir lítið annað en að standa á haus, taka afturábak kollhnís í handstöðu, lyfta fólki upp í flugvél og láta það sitja á uppréttum fótunum sínum og ýmsar aðrar listir sem að maður býst ekki við að 65 ára maður fari léttilega með. Enn fremur fer hann svo létt með þetta að á meðan hann tekur afturábak kollhnís í handstöðu þá er hann rólega að útskýra hvernig er tænkilega best fyrir okkur að gera slíkt hið sama. Hann er örugglega skemmtilegast afi sem hægt er að eiga og afskaplega góður kennari.

Í þessari viku byrjuðu krakkarnir á öðru ári. Á öðru ári eru stórkostlegir karakterar. Þó eru reyndar tveir sem standa uppúr. Fyrst er það Braoulio sem er stórkostlega flaming gay. Hann er frá Portúgal, svartur, ca. 190 cm. og yndislega dramatískur. Fátt hef ég séð betra en hann dansa, gjörsamlega flaaaaming. Um daginn vorum við tvö að vinna saman í akróbatík. Hann lenti eitthvað vitlaust á mér þegar ég ætlaði að kasta honum í flugvél og ég held að ég hafi tímabundið gelt hann. Þar upphóft eitt besta dramakast sem ég hef séð. Braoulio var langt í frá reiður út í mig en bara afskapalega "traumatized" eftir atvikið, skiljanlega. "Maybe I should go pee and see if it works?" "Oh my God, everything went black, or maybe white I don't know. I just thought I was going to die" "I am OK now, but I don't think my babies will not be OK"
Braoulio býr með tveimur öðrum krökkum í skólanum, Ernesto og Sigrid. Ernesto er frá Brasilíu, líka eitthvað um 190 cm, sjúklega góður í fimleikum og e.t.v. líka gay (það er óljóst enn). Sigrid hinsvegar er frá Svíþjóð, ljóshærð og bláeygð, alltaf hlægjandi og brosandi, afskaplega yndæl og eitthvað um 90 - 100 cm. á hæð. Já gott fólk, tveir hávaxnir menn og dvergur! Dvergur í sérstökum dvergaskóm og á sérstöku dvergahjóli! Það gerist vart betra.

P.S. Ég var á nærfötunum í Fréttablaðinu síðasta þriðjudag, fyrir þá sem hafa áhuga. Frekar töff.

Ég stefni á ógnarhraða í átt að heimsfrægð. Allavega svona næstu dagana..

Áður en lengra er haldið vil ég byrja á að tilkynna um nafnabreytingu sem fram hefur farið hér á Howitzvej 65, 4. hæð til hægri (sem, að venju, svífur um á bleiku skýi). Katrín verður hér eftir Kakó Feiti (eins og áður hefur komið fram), Kakó eða Keikó, Sigríður verður Lóla Eir, Lóla eða Siggi litli og sjálf er ég Maísól.

Og nú liggur leið okkar Kakó og Lólu í súkkulaðibúð þar sem fæst súkkulaði sem er betra en nokkur matur eða nokkuð sem ég hef nokkru sinni smakkað. Væntanlega súkkulaðið sem maður fær í svona "Welcome to the Community" gjöf frá Lykla-Pétri þegar maður kemur til Himnaríkis. Vaaaaa...

Það er langt síðan ég hef gert lista. Styttra síðan ég hef röflað yfir því að það sé langt síðan ég hafi gert lista. Hér er listi.

Mér finnst...

... gríngleraugun fjögur, sem ég keypti í dag, stórkostleg
... gaman að enduruppgötva Grease. Djí hvað Danny Zuko er heitur!
... avókadó og fetaostur í salati og bakaðar kartöflur fáránlega gott
... Flugdrekahlauparinn ótrúleg. Ég grét en samt er hún undursamlega falleg
... West Side Story stórkostlega léleg, fyrir utan kóreógrafíuna
... diskókúlan okkar í eldhúsinu geðveik. Eldhúspartý?
... að bráðlega sé komin tími á að ég fái mér eitt nýtt skópar
... gaman að syngja keðjusöng með Siggu á meðan ég hjóla
... gott að ég sé hætt að vera lasin (eftirköst megatryllings-helgarinnar?)
... Erlend Øye voðalega kynþokkafullur. Hann crowd-surfar og er með gríngleraugu on daily-basis
... meðleigjendur mínir fáránlega skemmtilegir og að fólk eigi því að gera sér ferð á þessi tvö blogg: Kakó Feiti og Siggi litli

Would you go along with someone like me?

Þetta blogg tók margar tilraunir að skrifa. Það er langt, sentimental og mikil upptalning. En það er skemmtilegt

Að einhverjum laug ég þegar ég hélt því fram að hið daglega líf á Howitsvej væri hafið. Það mun væntanlega aldrei hefjast því hér er ekkert hversdagslegt við hina daglegu rútínu.

Ég þarf að festa þakið aftur á húsið okkar. Það rifnaði af um helgina. Í bókstaflegri merkingu. Íbúðin var einfaldlega fyllt svo mikilli gleði og hamingju að ég held að hér hafi verið slegið heimsmet. Við Þremenningasambandið á Howitsvej fengum stórkostlega gesti. Upphaflega komu í heimsókn og gistingu annað undursamlegt Þremenningasamband sem samanstóð af Stony the Pony, Honest Jon og Sigga-San. Tveir síðari voru að ljúka 13 mánaða för um heiminn og flugu því um á öðru skýi en við hin. Í hópinn bættust líka Karól, Valli og ein kæró, Einar, Vera og tvær danskar stelpur. Allt í allt var þetta væntanlega eitt besta kombó á gjörvöllum Norðurlöndunum. Helgin (sem voru reyndar fjórir dagar) var stórkostleg. Hér var etið, drukkið, eldað og hlegið, dansað, sungið og spilað á öll húshljóðfærin, reykt vatnspípa, flogið um á töfrateppi, kúrað, gillað, svitnað, grátið og svo margt margt fleira. Helgin verður aldrei toppuð. Á tímabili vorum við Þremenningasambandið m.a.s. búnar að ákveða að fá aldrei aðra vini í heimsókn því að þetta væri svo stórkostlegt. Það ber að taka fram að sú hugmynd var ekki samþykkt. Allir eru velkomnir. Ég er knúin til að segja ykkur frá jafnvel þó að það sé langt. Ég segi þó eingöngu frá því helsta.

Föstudagur
Ég stóð á brautarpallinnum og beið eftir strákunum, svona eins og í skáldsögu. Yfir ævintýralegum frásögnum heimsfarana var sötraður bjór. Tónlistin var sett á fóninn og Steini talaði eins og í útvarpinu. Ég og Sigga sýndum fimleika. Fyrsta sýning af mörgum. Bjórinn kláraðist. Steini fór í húsbuxurnar, WoodWood peysuna mína, setti á sig perlufesti og við fórum út í búð. Misstum tvo bjóra. Kjötinu var skellt á pönnuna og á alla eldavélina og gólfið. Ég steig á vatnspípukol, öðrum til mikillar gleði. Strákarnir fóru allir í kjóla og Jón varð ástfanginn að lopahúfunni hennar Kötu. Við vöxuðum á honum lappirnar í staðinn. Hjóluðum í bæinn og Sigga slóg met í að reiða. Steini look-aði manna best á Playmo hjólinu hennar Karólar. Fórum á bar á hóptrúnó. Hamingja. Hjóluðum heim en Steini og Valli hjóluðu aðra leið en við sem var s-laga og löng. Fengum okkur vatnspípu á töfrateppinu.

Laugardagur
Enginn vaknaði þunnur, allir vöknuðu glaðir. Steini vaknaði fyrstur. Stóð á röndóttum nærbuxum á stofugólfinu og dansaði trylltan dans við helgarlagið "Young Folks" með Peter Bjorn & John. Ég hugsaði með mér að þetta væri lífið. Strákarnir fóru beint í bjórinn. Svo í pylsu og 12 tóna. Einar bættist í hópinn. Hjóluðum heim, fylltum á bjórinn og matinn. Bjuggum til góðan mat og fylltum borðstofuna af matargestum. Kúruðum til að melta matinn. Dönsuðum eins og hetjur í stofunni og sungum eins og englar í eldhúsinu. Flugufrelsarinn var fluttur ef hjartans einlægni og stúlkurnar urðu klökkar. Tókum ljótar myndir af fallegu fólki. Allir voru metnaðarfullir fyrir því að komast í sleik, enda sleikdagur. Hjóluðum í bæinn og fórum í saunu á Moose. Skiptum um stað. Spiluðum Yatzi og Mæju. Allir töpuðu nema ég. Hjóluðum í Kristjaníu til að syngja við varðeld. Fundum trampolín. Einhverjir slógu hæðarmet í sleik uppi í tréi. Aðrir pissuðu í lyftara og duttu á brenninetlur. Áttum fallegasta andartak helgarinnar við varðeldinn þar sem allir sungu saman. "When the world is sick, can someone be well? But I dreamt we were so beautiful and strong" Sumir draumar rætast. Það er gott. Allir fóru heima að kúra, enda kúrudagur.

Sunnudagur
Ég og Sigríður fórum í búðarferð enda báðar manna hressastar. Elduðum trylltan blinner (breakfast, lunch and dinner) með pylsum, beikoni, brauði, scramble, jógúrti, pålegg, amerískum pönnukökum og öðru stórkostlegu. Blinnerinn var eldaður á nærfötunum, enda of heitt í eldhúsinu til að vera í fötum. Of mikið búið að dansa við eldamennskuna. Naked chef. Um miðjan dag var kúrupása og gillipása. Við stelpurnar héldum partý í eldhúsinu, sungum eins og aldrei fyrr, spiluðum á eldhúsáhöld, hlógum og dönsuðum á brjóstunum á meðan strákarnir lögðu sig. Piff. Siggi og Steini voru á nærbuxunum allan daginn og neituðu að fara út. Drukku bara bjór. Það var gott. Ég grét af hamingju, enda ástæða til. Jón fór aftur í kjól. Allir fóru í búning, nema Einar (og Siggi og Steini). Fórum að leita að ís. Jón fór einn í göngutúr í kjól. Enduðum í hópkúri aldarinnar við undirspil Sigurrósar. Vorum sammála um að þetta hefði verið þeirra bestu tónleikar hingað til.

Mánudagur
Ég og Sigga fórum í skólann í leikfimitíma. Ég hjólaði heim til að kúra. Íbúðin var tóm sem og allar bjórflöskurnar. Hitti drengina í bænum. Steini leitaði að brúnum Kawasaki skóm. Keypti sér peysu til heiðurs Ástralíu. Keyptum kassa af bjór og settumst í Kongens Have. Náðum í pizzu. Vorum skemmtileg, líkt og ávallt. Hundarnir voru sjúkir í okkur. Sigga datt af hjólinu. Það var stórkostlegt og viljandi. Jón Bjarki lærði kúnstir hjá okkur Siggu. Færðum partýið úr garðinum og heim. Tókum tvær danskar stelpur með. Eldhúspartýið var stórkostleg. Allir sögðu sögur, drauma, þrár og voru glaðir. Kúruðum og gilluðum.

Þriðjudagur
Aktróbatíktími kl. 9.00. Stóð á haus og hélt á fólki, þrátt fyrir afrek síðustu daga. Fékk hetjuorðu frá sjálfri mér fyrir frábæra frammistöðu. Komum heim. Íbúðin tóm og enginn strákur að dansa á nærbuxunum í stofunni. Undarleg karlmannaslykt í íbúðinni. Fallegur miði á eldhúshurðinni. Þrifum á nærfötunum til að halda í hefðina. Söknuðum strákanna og vorum glaðar.

Til að toppa gleðina höfum við undanfarna daga farið í leikhús, í sirkús og séð geitur, kameldýr, fíla, ótrúlegan jögglara, hunda, trapeze listamenn og fimleikafólk og farið á geðveika Hot Chip tónleika. Í dag er stefnan tekin á loppemarkað til að kaupa gríngleraugu enda eru þau það eina sem vantar í íbúðina. Á sunnudaginn er það svo Whitest Boy Alive.

Lífið er stórkostlegt. Ég get varla beðið eftir næstu viku.

Up-side-down

Hið daglega líf er hafið hér á Howitsvej 65 4. sal t.h.(og örugglega á flestum öðrum stöðum á Howitsvej). Ég vakna kl. 7.00 snooze-a til 7.50, fæ mér latte, múslí og jógúrt, smyr nesti og hjóla í skólann. Þá tekur við kennsla af ýmissi sort. Nú, t.d. að standa á haus á milli læranna á Siggu á meðan hún hallar sér örlítið afturábak, hoppa upp á bak hjá öðrum og lenda jafnfætis og standandi, æfa að fara í kollhnýs (hvernig er þetta orð skrifað?) bæði hratt og hægt, standa á haus á annara manna baki, standa á haus og höndum á gólfi, jafnvægisæfingar ýmisskonar, rýmisæfingar ýmisskonar o.fl. Þetta get ég allt. Svo er hjólað heim, stoppað á kaffihúsi og einn kaffi í götumáli tekin með, lært heima (sem felst oftast í ýmiskonar rannsókn á nánasta umhverfi og fólki), farið í sund í Frederiksbergsvömmehalle og í 105 metra vatnsrennibrautina þar á bæ, eldaður dýrindis kvöldmatur og svo afslappesli fram að háttatíma. Allt mjög yndislegt.

Hér er líka mikil gestagangur, sem er gaman, enda er íbúðin okkar sú fegursta í Kóngsins. Védís bjó hér í tæpa viku, Karól í aðra viku og kemur reglulega til að muna hvernig sjónvarp lítur út, Inga og hin slóvenska Lenka (ef mér skjálast ekki) tjölduðu í stofunni í tvær nætur og Tinna Dan koma og hélt fyrirlestur um hægðir í gærkvöldi. Um helgina kemur svo annað Þremmenningasamband, þó karlkyns, hingað í gleðina.
Haustboðinn ljúfi, ég bið að heilsa, þó sérstaklega manninum, með hvíta andlitið og rauða nefið, sem stendur á haus og jögglar.

Og svo tekur alvaran við..

Síðustu dagar hafa verið viðburðaríkir. Skokk í morgunsárið á laugardaginn fram hjá höllinni í Frederiksberghave, táknmálstúlkur í karókí á fimmtudagskvöldið, spjall við pólverja í rigningunni, tequila skrall hjá Þremenningasambandinu, brunch með góðum flokki vespna nokkrum ágætum stúlkum til lítillra gleði (en mér hins vegar til mikillar gleði að fylgjast með viðbrögðunum), partý við undirspil heillrar sinfóníuhljómsveitar, hjólatúrar um alla Kóngsins, Dýragarðspasta og mikið af feta, heimatilbúnar útgáfur af Actionary, kjólamátun, kjólakaup, semi-fatlaða barnið og fleira. En ég fer ekki nánar út í það að svo stöddu (dramatískt fiðluspil hefst hér). Skólinn byrjar á morgun. Ég hef ekki leyft mér að hugsa mikið um það síðustu daga, enda frekar stressuð. Sérstaklega í ljósi þess að ég veit ekki hvað tekur við. Skrýtið að nú sé þetta að ske, eftir að hafa hugsað um það í mörg ár. Ég held þó að ég hlakki mest til. Og nú ætla ég að gera heiðarlega tilraun til þess að sofa.. Eða allavega reyna.

At tale dansk..

Það gengur bara ágætlega að tala dönsku. Stundum væri ég reyndar eins og fáviti ef ekki væri fyrir Karól. En ég get alveg reddað mér sjálf og er eiginlega alveg búin að læra tölurnar. Ég verð líka ofboðslega móðguð ef að fólk byrjar að tala við mig á ensku eða notar útlendingatölur á mig.

Þjónn á bar: "Så, det bliver et-hundrad-og-otte-otta (188)"
Ragnheiður: "Unskyld, sagde du et-hundrad-og-otta-og-firs?"

Þegar ég var að kaupa mér margumrædda og mikið notaða (hóst) hlaupaskó byrjaði maðurinn einmitt að tala við mig á ensku..

Ragnheiður: "Hej, må jeg gærne prøve dem her i ni-og-tredive?"
Afgreiðslumaður: "I'm sorry, which size?"
Ragnheiður: -heldur móðguð- "Ni-og-tredive!"
Afgreiðslumaður: "I'm very sorry, I don't speak danish"

En af öðru er það helst að frétta að Karól fer bráðum að halda til síns heima eftir stórkostlega dvöl hér í höllinni á Howitsvej. Loksins loksins kemur Sigríður litla þó heim og verðum við Þremmeningasambandið því loksins sameinaðar á ný. Ég sé fyrir mér stórkostlega daga..

Allt sem er rautt, rautt, finnst mér vera fallegt, fyrir vin minn, Kóngsins Köbenhavn

Ég keypti mér rautt hjól í gær. Það er fabjúlöss með körfu, keðju- og afturdekkjahlíf, bögglabera, 3 gírum, gullröndum og det hele. Reyndar þurfti ég að reiða það megnið af deginum því Karól var ekki á hjóli (hún á samt hjól, m.a.s. 2). Þegar Karól hljóp inní einhverja búð þá var ég eins og lítið barn og hjólaði í hringi þangað til að Karól kom aftur. Nú vil ég alls ekki taka metróið en vil bara hjóla hvert sem ég fer. Hjólið mitt og ég..

Ég keypti mér rauða hlaupaskó um daginn. Þeir eru ekki alveg jafn fabjúlöss og hjólið, en hafa samt verið notaðir til þess að hlaupa í Frederiksberhave í morgunsárið. Það er reyndar svolítið fabjúlöss. Merkilegt samt hvað það er leiðinlegt að kaupa hlaupaskó, eins og mér finnst gaman að kaupa skó. Hlaupaskór eru bara alltaf svo ljótir. Mínir eru reyndar nokkuð töff, miðað við að vera hlaupaskór.

Já og talandi um að kaupa skó. Það helltist yfir mig smá panikk í gær. Ég hélt að ég væri búin að missa hæfileikann, þ.e. skóhæfileikann. Ég og Karól þræddum allar búðir Kóngsins í leit að svörtum, flatbotna skóm. Nánari skilgreining var það nú ekki. En þeir virtust aldrei ætla að koma í leitirnar og hélt ég því að ég hefði kannski klárað skókvóta lífs míns með hlaupaskónum. En nei, örvæntið ekki kæru lesendur, kvótinn er langt í frá búinn, enda fundust svörtu skórnir að lokum.

Þarf að vekja sambýlingana. Tívolíð bíður okkar, já og auðvitað hjólið mitt.

Vá! Eins gott að ég dásamaði íbúðina svona mikið og hvað mig langaði aldrei í lífinu að fara úr henni. Núna er ég læst inni. Í alvöru. Lásinn situr fastur á sér og ég get með engu móti opnað hurðina þrátt fyrir að hafa reynt síðasta hálftímann!

Af Howitsvej 65

Ég er voðalega fegin að vera ekki úti að hjóla akkúrat núna. Það rignir svo svakalega, ef að rignir er þá rétta orðið. Gullfoss væri kannski betra orð í þessu tilfelli. Reyndar er ég bara oftast voðalega ánægð að vera ekki úti. Ekki það að mér þyki leiðinlegt í Kóngsins. Nei, síður en svo. Ég elska Kóngsins. Voðalega mikið. Málið er bara að ég elska íbúðina okkar svo hjartanlega mikið að stundum vil ég ekki fara út í búð, því að þá þarf ég að fara úr íbúðinni. Svo að undanfarna daga hef ég mest megnis verið heima að koma mér fyrir, photoshoppa, hlusta á Billie Holiday, drekka kaffi eða rauðvín og spila á píanóið. Elska píanóið. Og taflgólfið í eldhúsinu. Og útsýnið. Og gluggana. Og skápana. Og bækurnar. Og þvottavélina. Og sófann. Og rúmið... Og þið vitið, bara allt.
Kata litla lipurtá er komin og byrjuð í skólanum. Við erum aðallega í því að týnast og heilla eldri innflytjendur upp úr skónum. Áttum t.d. gott samtal við afgreiðslumanninn í 7-11 í gær, sem á væntanlega eftir að verða okkar besti vin þegar fram líða stundir (ásamt Henning, nágrannanum).

Katrín: "Mmm, mig langar í pylsu"
Ragnheiður: "Pylsu? Æ, ég held að mig langi ekki í pylsu"
7-11 afgreiðslumaðurinn: "Pelsu..?"
Katrín: "Pølse"
7-11 afgreiðslumaðurinn: "Ja ok. Hvor kommer i piger fra?"
Ragnheiður: "Island"
7-11 afgreiðslumaðurinn: "I taler meged fin dansk!"
Katrín og Ragnheiður: "Tak"

Við erum greinilega á blússandi leið í að verða altalandi eftir viku. Ég meina, 7-11 afgreiðslumaðurinn heyrði hvað við vorum trylltar í dönskunni af tveimur stykkorðum!

Króla kemur á morgun. Stefnan er tekin á svakalega túristadaga með Tívolíi, safnaferðum, piknikk og det hele. Þannig að ég þarf víst að fara út fyrir Howitsvej 65 4. sal th. bráðlega. Það er kannski gott. Jafnvel þó að það sé taflgólf í eldhúsinu

.. þá er ferð aðeins hugtak?

Á eftir flyt ég til Kóngsins. Ég er búin að pakka, búin að kveðja, búin að stíga síðasta dansinn með mömmu minni í stofunni, búin að kyssa Pálma. Það er samt ekki mjög dramatískt að flytja til Kóngsins. Það er svona rétt eins og að flytja til Akureyrar, nema það eru líklegast fleiri sem koma að heimsækja mann. Og ég flyt eingöngu full eftirvæntingar og gleði (kommon! ég verð að fá að vera smá dramatísk). Ekki furða enda bíður mín stórkostleg íbúð, með gítar, píanói, bambusflautu og panflautu (ég og Sigga eigum síðasta tvennt), stórkostlegir meðleigendur, undursamlegt hjól, Dýragarðurinn, Tívolið, marías-sunnudagar Królu og Rannsý á Salonen, að sjálfsögðu skólinn minn sem og allir íbúar Kóngsins, sem ætla víst að fjölmenna á Ráðhústorgið til að fagna komu minni á eftir kl. 23.00 - að dönskum tíma. Það eru þó nokkrir hlutir sem Kóngsins mun aldrei hafa fram yfir litla Ísland. Hér er listi, þó langt í frá ótæmandi.

- Elsku mamma, pabbi, systir, mágur og krakkinn.
- Undursamlegu vinir mínir, þ.e.a.s. þeir örfáu sem ekki eru fluttir til Kóngsins
- Hamrahlíðarkórinn og allir fylgifiskar
- Airwaves
- Appelsín í gleri með lakkrísröri
- Stórkostlegt vínylplötusafn mitt (of þungt til búferlaflutninga)
- Norðurljósinn
- Skórnir mínir sem komast ekki með til Kóngsins
- Seltjarnarnesfjara á sumarnóttu
- Glaumbar.. nei djók!

Elsku vinir

Bless

Oh! Var að taka eftir þessum gaur líka..



Gítar! Þetta gerist bara betra og betra! Úbs.. ég pissaði í mig af spenningi!

Vænt og tímabært

Dojtsland þarf að bíða betri tíma. Það kemur örugglega listi í lok næstu viku. Þangað til er ég bara að flytja til útlanda. Lauk t.d. síðasta vinnudeginum mínum í dag og það með trega. Jafnvel þó að ég hafi staðið í skýrslugerð. Og engri smáræðis skýrslugerð. Skýrslan er hátt í 50 blasíður börnin góð. Segið svo að ég sé barnaleg.
Ég held að árið hafi bara verið mjög gott. Ég hef t.d. aldrei verið jafn góð að spila billiard og nú. Og börnin, elsku elsku börnin (þá meina ég stóru börnin, unglingarnir). Skrítið, en ég mun sakna þeirra óskaplega. Einn gaf mér t.d. undurfagra og ósnerta Pálma Gunn vínylplötu. Ég fór nærrum því að skæla. Önnur gaf mér bréf með myndum af sér, svo að ég myndi aldrei gleyma henni. Yfirkona mín, sem ætti að fá kórónu fyrir að vera sú hressasta og besta, gaf mér rosastóra handbók frá 1942 um framkomu allstaðar. Bókstaflega allstaðar. Í jarðaförum, á krikketvellinum, á dansiballi, úti á götu, í Ameríku.. Hún hafði, sjáiði til, svo miklar áhyggjur af því að ég yrði svo ódönnuð þarna í Kóngsins.

Og talandi um Kóngsins. Við stöllurnar þrjár (sem eigum enn eftir að finna okkur eitthvað þönder-samheiti) héldum húsfund á Babalú um daginn. Ég er handviss um að við séum hressustu íbúar Fredriksbergkommune í það minnsta, ef ekki bara í allri Kóngsins. Þetta verður stókostleg sambúð. Móðir mín elskuleg skellti sér til Kóngsins fyrst að íbúðin okkar stóð laus. Hún hefur aðallega verið að skoða líkamsræktarstöðina þarna í nágrenninu og fara á listasöfn. Ekki minnkaði spennan þegar hún sendi mér myndir í dag. Íbúðin er bjúrí, gólfið í eldhúsinu er eins og taflborð (sem ég vissi reyndar fyrir af mjög nákvæmri teikningu sem að mamma hafði gert), allt er danskt og fallegt og sjá, kæra fólk...



There's a piano! Ég get þá æft fleiri lög fyrir bandið okkar pabba. Við erum nefnilega búin að stofna band sem heitir Fjölskyldu-dúetinn Ópal. Ópal mun troða upp í fyrsta skipti á þriðjudaginn í afmælinu hans afa, sem stofnaði einmitt Ópal. Lífið er bara frekar mikið þönder. I like it.

Laudate Dominum

Ég er komin heim að fögru landi ísa. Dojtsland var stórfenglegt. Það er merkilegt að vera í fimmtu kórferðinni sinni og fá aldrei leið. Sem og finnast þær alltaf skemmtilegastar í heiminum. Nánari skýrslugerð um heimssigur Hamrahlíðarkórsins mun koma síðar, þegar búið er að melta þetta betur. Myndirnar frá Dojtslandi og Mývatni koma væntanlega ekki fyrr en ég verð flutt til Köben. Það er eftir 10 daga svo að ef einhver hefur hug á að kveðja mig áður en ég yfirgef hið fagra land ísa þá skal sá hin sami hafa samband.

Baby baby!

Thetta er skyldu-update. Jeg er lasin og rugla bara adallega og aetla tvhi ekki ad fara hamforum i sogufrasognum en.. Korinn er i Dojtsland. Allt ad gerast. Allir eru ad prumpa vodalega mikid og mismaela sig.

"Vid vorum ad syngja sjodsonginn"
"Hann for i fertugan sleik"
"Aei fyrirgefdu Magnus, jeg helt ad tu vaerir geitungur"

Nanri upplysingar seinna. Skal!

Mig dreymdi Gilzenegger um daginn. Ég veit ekki alveg hvað mér finnst um það. Í draumnum elti hann mig upp rúllustigann í Smáralindinni og spurði mig hvernig mér liði að vera svona "móðurlega vaxinn" eins og hann orðaði það. Svo gaf hann mér nafnspjaldið sitt og rosalega mikið af próteindufti sem að ég gat ekki borið. Þá sagði hann að það væru augljós merki þess að ég væri aumingi. Ef að þetta er undirmeðvitundin í mér að tala, þá er hún fucking rugluð.

Þann 16. ágúst flyt ég til Kaupmannahafnar. Ef ég gæti þá myndi ég flytja í dag.

Í tilefni að Þjóðhátíðardegi Bandaríkjamanna



Ég gleymdi alltaf að segja ykkur frá því, sem ekki vissuð, að ég er nú opinberlega orðinn Seltirningur, þ.e.a.s. alvöru Seltirningur. Stóð í mesta eitís húsi Íslands á 17. júní og flutti "Ísland" eftir Kristján frá Djúpalæk af miklum þokka. Nú verð ég ávallt fjallkona. Mér finnst það frekar töff.

Fjallkonan, hún tyllir sér á stein
fær sér smók og hvílir lúin bein
alein..

Eg trui ekki að þetta hafi gerst. Eg sem hlo að litla straknum a efri hæðinni þegar hann sagði fullur öryggis að Frakkland væri að fara að taka þetta.

Eins og gærdagurinn var storkostlegur þa er dagurinn i dag alveg glataður. Eg þarf væntanlega að eta ansi marga hatta fyrir að hafa verið alltof kokhraust, sem og finna mer nytt lið til þess að halda með. Eg for i alvöru að skæla sma. Palmi Gunn og Brasilia virðast vera þau einu sem eru fær um að græta mig.

Saudade de vc Brasil..

Þetta er gleðidagur í mínu lífi. Ég vona að að Argentínska liðið verði ekki myrt á flugvellinum þegar það kemur heim. Trúið mér, það gæti vel gerst.

Sjit.. eintóm hamingja

Vinnan

Í dag var mjög gaman í hvísluleik. Þegar að krakkarnir máttu sjálfir velja orð til þess að hvísla völdu þau fyrst Ragnheiður er best og svo Ragnheiður er albest. Ég var upp með mér, sérstaklega vegna þess að ég næ ekki að vera mikið með þeim vegna þess að ég þarf að ljósrita, prenta, fara að kaupa eitthvað, sækja lykla, panta pylsur o.s.frv. Og blessuð börnin, þau eru svo andskoti hreinskilin. Hér eru tvö dæmi.

Scenario one

Það er indjánadagur á leikjanámskeiðinu. Eitt barnið, sem á að fara heim í hádeginu, stendur og grenjar úti á smíðavelli. Eftir að hafa huggað það af minni einskæru hjartahlýju, fylgi ég því heim, svo að allt verði nú örugglega í lagi.

Ragnheiður: góla eins og indjáni og bendi á indjánakórónuna "Er ég ekki alveg eins og Pocahontas?"
Barnið: "Nei, hún er ekki svona hvít"
Ragnheiður: Örlítið móðguð "Já, en þess fyrir utan er ég eins og Pocahontas.."
Barnið: Fer fyrir aftan mig og gerir mjööög langt bil með puttunum "Nei, þú ert svona.. " Minnkar bilið á milli puttana svo að það verður eins og blýantur ".. en Pocahontas er svona"
Ragnheiður: Örlítið meira móðguð "Heyrðu, ekki segja að ég sé feit!"
Barnið: "Ég er ekki að segja það, það er bara eins og þú sért með barn í maganum"
Ragnheiður: Mjög móðguð "Jæja, ég er allavega ógeðslega sæt"
Barnið: "Nei, eiginlega ekki, kannski aðeins"

Scenario two

Vakna seint og nenni ekki að fara í mjög útpælt dress um morguninn. Fer því í fínu og dýru WoodWood peysuna mína, yndislega þægilegar Adidas buxur sem ég fann kvöldið áður og bleika Vans skó. Mæti í vinnuna og fer inní stofu

Barn: "Heyrðu Ragnheiður, í hverju ertu eiginlega?"
Ragnheiður: "Hvað meinaru?"
Barn: "Afhverju ertu í svona furðulegum fötum?"
Ragnheiður: "Finnst þér þau furðuleg?"
Barn: "Já, þú ert alltaf svo fín og núna ertu bara í einhverju svona!"
Ragnheiður: í gríni "Já hva' á ég bara að fara heim að skipta um föt?"
Barn: alvarlega "Já, ég held að það væri kannski bara best"

Labba inní næstu stofu. Mæti öðru barni sem stoppar og horfið skringilega á mig.

Barn: "Ragnheiður! Afhverju ertu í svona ljótri peysu?"

Það er skemmst frá því að segja að ég ber nú á mig brúnkukrem á hverju kvöldi (sérstaklega í ljósi þess að allir aðrir starfsmennirnir eru orðnir brúnir og útiteknir á meðan ég er hvít sem næpa) og hef lesið bókina Franksar konur fitna ekki spjaldanna á milli..

Pabbi minn - the popstar

Hér fyrir nokkrum vikum sátum við fjölskyldan við matarborðið og ræddum um mjúsík og gamla daga. Það er nefnilega svo margt við mjúsíkina og gamla daga sem að mér finnst svo heillandi. T.d. var það þannig að þegar að ný plata kom út, þá hljóp einn úr hópnum út í búð og keypti plötuna og síðan var hisst heima hjá einhverjum og allir hlustuðu saman á plötuna. Það var svo mikið félagssport að hlusta á tónlist í gamla daga
Pabbi var nefnilega poppstjarna hér í denn. Hann var í Bítlacoverbandi sem hét Sóló og var virkilega vinsæl á sínum tíma. Þeir og Hljómar voru aðalböndin og einu sinni, þegar Sóló spilaði í Keflavík, voru þeir grýttir af hörðum Hljómaaðdáendum. Sóló var m.a.s. svo vinsæl að þeir túruðu um Noreg (ég meina, let's face it, enginn hljómsveit er alvöru hljómsveit fyrr en hún hefur túrað um Noreg!). Pabbi gekk skólaus út af tónleikum í Noregi vegna þess að hann hafði farið að crowdsurfa (pæliði í því.. hefur pabbi þinn, lesandi góður, farið að crowdsurfa á tónleikum í Noregi?) og einhverjar ungmeyjar stálu af honum skónum. Pabbi var nefnilega yngstur og myndarlegastur og þær voru alveg trylltar í hann píurnar. Og þá er komið að því sem að mér finnst svo óendanlega töff, fyrir utan að pabbi hafi verið sólógítarleikari í Sóló, crowsurfer og hönk. Pabbi fékk víst heil ósköp að kveðjum í Lögum unga fólksins. Enginn í hljómsveitinni komst með tærnar þar sem hann hafði hælana.

"Stelpan í gula kjólnum með hvítu spöngina á tónleikunum á Silfurtunglinu síðasta laugardag sendir Sturla Má, gítarleikara í Sóló heitar kveðjur"

Annars verða kaflaskipti hjá mér sel Seltirningi á morgun. Meira um það seinna.

Pálmi Gunn

Ég gerði stórinnkaup í Kolaportinu um helgina. Ég keypti rjómann af íslenskri popptónlist frá áttunda áratugnum, 23 vínylplötur allt í allt. Ég keypit m.a.s. Jóhann Helgason, Valgeir Guðjóns, Brunaliðið o.fl. Líkt og óð kona gekk ég á milli plötusala og leitaði að sólóplötum sem Pálmi elskulegur Gunnarsson gaf út á sínum tíma. Þar sem ég og Bó stóðum og flettum gegnum kassa á síðasta básnum, leit maðurinn, sem var að róta í gegnum kassann við hliðiná, á mig og sagðu "Fyrirgefðu, ert þú ekki að leita að Pálma?", dró upp forlátt, alveg heilt og syngjandi fallegt eintak af Hvers vegna varst' ekki kyrr? og rétti mér. Hálfri mínútu síðar lítur Björg á mig og spyr "Ragnheiður, ertu að gráta?" Það kom reyndar á daginn að nálin í plötuspilaranum mínum var brotin, sem var kannski ágætt því að ég hefði örugglega ekki farið út úr húsi. Og þetta er ekki í fyrsta sinn sem ég græt yfir Pálma. Eftir Júróvisjón fór ég á stórkostlegt ball á Nasa þar sem Meistari Páll Óskar þeytti skeifum og gamlar Júróvisjónkempur tróðu upp. Þegar Icy tríóið steig á svið stóð ég til hliðar og felldi tár af gleði. Æ, elsku Pálmi.

Annars þótti okkur það ansi skondið þegar einn plötusalinn spurði hvort að ég væri skyld honum Pálma. Annar sagði svo, þegar ég spurði um sólplöturnar hans "Nei því miður. Ég á nokkrar heima en ég bjóst bara ekki við jafn kúltíveruðum kaupendum og þér". Toppurinn á töffleikanum, hiklaust.

Puna mena marja

Ég átti afmæli á fimmtudaginn. Skellti mér að því til Finnlands með allskonar fólki frá Norðurlöndunum og Eystrasaltslöndunum. Fékk mér einn öl í Stokkhólmi í tilefni dagsins og fór svo í saunu og sjósund í Finnlandi um kvöldið. Nice nice. Annars var ágætt í Finnlandi. Var mikið í saunu, það var frábært. Og líka á allskonar fundum sem var gaman en ekki jafn frábært. Finnarnir voru æstir í að við fengjum okkur vodka og berðum hvort annað með trjágreinum. Svo hlupu þeir allir um naktir og voru hissa yfir því að enginn annar vildi fækka klæðum. Mikll tími fór í að rakka niður Eurovisionlög allra landana og upphefja Lordi. Það ríkir svo mikil hamingja yfir þessu í Þúsundvatnalandinu að það á að slá sérstaka mynt til heiðurs Lordi. Hvert einasta finnska dagblað er uppfullt að myndum og greinum og a.m.k. einu sinni á hverri opnu er fjallað um Lordi. Ég lofa, ég taldi. Svo var haldin svakaleg heimkomuhátíð í Helsinki þar sem afar og ömmur, börn, unglingar og rónar söfnuðust saman og slógu met í karókí fjöldasöng. Metið var víst 50.000 manns fyrir en alls 80.000 manns sungu Hard Rock Halleluja á götum Helsinki. Hell yeah, rock and roll angels!

Nú er mestum tíma varið í að kemba danskar húsnæðisauglýsingar á internetinu. Og leitað að bleiku hjóli. Þetta verður þönder. Þönder baby!

Það eru 2 dagar í alþjóðlega Hansondaginn gott fólk! Eruð þið ekki örugglega byrjuð að plana hátíðarhöld?

Hér sit ég og skæli af gleði, enda ástæða til sem aldrei fyrr. Handan við hornið bíður þessi mín og hefur mér því tekist að sigra heiminn á vissan hátt og draumur síðustu fimm ára við það að rætast. Ég neita því ekki, þetta er langt frá því að vera leiðinlegt í sólinni.

Þönderlisti

Það er að hellast yfir mig einhver tryllt þönder. Hér er það sem að ég hef afrekað í dag (langt síðan að ég hef gert lista):

- hitti mikilvæga konu í morgun og fékk mikilvægt skjal til þess að sigra heiminn
- hitti aðra mikilvæga konu, Önnu Pálu, yfir kaffi, beyglu og opinberum sumardrykk Ragnheiðar 2006
- keypti mér kjól og skó
- sótti barn á leikskóla uppi í sveit
- labbaði út í búð og keypi í matinn, með barnið í bandi
- söng "Afi minn og amma mín" ca. 325 sinnum
- fór á mikilvægan fund
- þreif vinnubílinn hátt og lágt, hann hefur aldrei verið þrifinn frá því að hann var framleiddur árið 1996
- fór tvisvar heim og skipti um föt
- bakaði pizzu fyrir mig og samstarfsmann minn
- komst á snoðir um ýmislegt með því að spjalla
- vann tvo billiardleiki
- fór með hersingu í ísbíltúr og gerði góðverk
- kynnti þrjá fyrir Sufjan Stevens
- fór út að hjóla og pumpaði í dekkin
- þeytti kellingum á leyniströnd sem að ég uppgötaði í hjólatúrnum
- held að ég geti nú tékkað við annað boxið á Heimssigurslistanum

Og.. mikilvægast af öllu. Áðan tókst mér loksins, eftir 18 ára tilraunir, að hjóla án þess að nota hendurnar, og það í lengri tíma! Nýtt sport er hafið!

Vorboðinn ljúfi

Ég verð alltaf jafn hissa hvað sólin og birtan gera lítil kalin hjörtu Íslendinga (hver finnur tilvitnun í Valgeir Guðjóns? Æ nei djók, það var kramið hjarta) glöð og heit og rjóð. Ég er ein af þessum Íslendingum. Þegar dagarnir eru dimmastir og rokið hvað hvassast, þá finnst mér allt alveg glatað og leiðinlegt og langar helst að strjúka, og einhvern vegin virðist það alltaf vera Brasilía sem er fyrirheitna landið. En svo þegar vorið kemur þá verð ég svo óskaplega glöð, finnst litla landið mitt alveg frábært og átta mig á því hvað ég á undursamlega vini.

Þetta vænmisröfl er einmitt inngangurinn að því hvað lífið er frábært. Þó að ég hafi rotað sjálfan mig á síður en svo penan hátt á fimmtudaginn þarsíðasta, þá var síðasta helgi hreint frábær (mikið af síð- í þessari setningu). Björg og Binni buðu mér í mangókjúkling og beljuhvítvín, Tobbi kom og við spiluðu nýjar óbarnvænarútgáfur af Hæ Gosi! og Lygi. Liðveislan í Stigahlíðinni hélt stórfenglega sumarhátíð með grilli og tilheyrandi daginn eftir og Binni reyndi að feta í fótspor mín og rota sjálfan sig á svölunum (bara svona að taka það fram, þá tókst honum það ekki). Ég fór í Hagkaup og keypti gourmet. Svo var raðað í Bördí af mikilli list og keyrt heim. Það hefur væntanlega verið ansi kostugleg sjón því að ég rásaði ansi mikið með tvo innkaupapoka sitthvorumegin á stýrinu, sem voru í þokkabót misþungir svo að vespan hallaði á aðra hliðina. Einnig var ég í pilsi sem stóð uppí vindinn, í hvítum loðnum lúffum og bara frekar töff. Um kvöldið var svo mikill gleðskapur þar sem var drukkið, etið og hlegið (eins og fram kemur í sunnudagsfærslunni hér að neðan). Hersinginn hélt svo öll á KB þar sem dönsk hjólaljós og hvít melluderhúfa héldu uppi fjörinu. Morguninn eftir var öllum sem vildu boðið í brunch og kool-aid og við tvíburarnir úr dalnum héldum svo seint og síðar meir, eftir að hafa rætt heimsmálin, á Kjúklingastaðinn í Suðurveri, þar sem matarboði kvöldsins áður lauk formlega.
Mamma og pabbi snéru svo heim frá London og ég var eins og lítið barn á jólunum með nýjan síma, iTrip og heyrnatól. Vikan hefur verið frábær, ég er orðin yfirkona sem er undarlegt. Þessi helgi hefur verið nýtt til fullnustu. Á föstudaginn fór ég í Bláa Lónið til að passa 13 ára börn, því næst í billiard og eldaði pizzu (og náði í leið að sinna uppeldi barnanna). Ég er búin að baða mig fyrir árið og er einmitt á leið í sund í þessum skrifuðu orðum. Enn fremur eru tveir stórir hlutir á listanum Stórfenglegt leyniplan mitt til þess að sigra heiminn u.þ.b. að fá tékk í kassann.

Já já, lífið er bara ekkert svo slæmt á vorin. Það vantar kannski bara kirsuberjatré í blóma.

Sjitt! Ég er svo töff og sæt að það er bara grín!

P.S. Vil aðeins breyta færslunni hérna að neðan. Á hinum fullkomna sunnudegi er ekki gengið til náða snemma heldur haldið út og tjúttað í góðu game þar til birtir. Meira um slíkt síðar.

Uppskrift

Fullkominn sunnudagur hefst semi-snemma morguns, milli 10 og 11, með stórum latte bolla og ristuðu brauði með rjómaosti. Síðan er haldið í sundlaugina, helst á hjóli, og syntir nokkrir metrar. Ágætt væri að halda í Kolaportið og kaupa sér eitthvað fallegt, eina skemmtilega gleraugnaumgjörð, eyrnalokka, kjól, vínylplötu eða eitthvað óþarft kitchs eldhúsáhald. Svo er lesið, farið út að labba með myndavél, photosjoppað eða jafnvel tekið til, liggi þannig á manni. Því næst er eldaður einhver gúrmei-matur, helst með miðjarðarhafsívafi. Það er nauðsynlegt að eldað sé á háum hælum. Svo er etið og drukkið, hlegið og sungið. Gengið til náða semi-snemma milli 00 og 01.

Krydda má daginn með eigin hugarflugi s.s. óvæntum heimsóknum, kynlífi, föndri, bakstri, messu, Kroniken o.s.frv. Sjálf get ég ekki gert neitt af þessu nema að Billie Holiday sé komin á fóninn. Hana elska ég svo heitt.

Stundum dettur mér eitthvað í hug, svo gjörsamlega óviðkomandi því sem ég er að gera. Já ég veit, þetta hendir alla, en undanfarið hef ég verið að gera eitthvað, t.d. í bíói og þá man ég allt í einu eftir einhverju stórfurðulegu og smávægilegu atviki sem gerðist fyrir löngu síðan. Eins og áðan, þá var ég að tala við mann í símann og hann var að spyrja mig út í 17. júníhöld Seltjarnarnesbæjar. Ég fór að segja honum frá þeim en svo allt í einu fór ég að hugsa um þegar ég var 13 ára og var að heimsækja vinkonu mína í Noregi. Við vorum að fara að skoða eitthvað safn og stoppuðum fyrst hjá vinafólki foreldra vinkonu minnar sem áttu heima í gulu húsi og áttu lítið barn. Ég man ekkert eftir barninu né vinafólkinu en ég man að húsið var gult og að það var alveg ofboðalega ljótt listaverk á arinhillunni. Já, og gólfteppið var svona loðið rjómahvítgrátt. Svo fórum við á safnið en ég man ekki einu sinni hvað var verið að sýna. En ég man mjög vel hvað ég fékk ótrúlega vonda samloku og þegar ég hugsaði um það, þar sem ég var í miðjum klíðum að útskýra skrúðgönguna, fann ég allt í einu fyrir vonbrigðistilfinningunni sem ég hafði upplifað, nærri 10 árum áður, yfir þessari skitnu samloku.

Mér fannst þetta vara svo súrrealískt.

Hvat meinar onnkur?

Og svo kom ég heim frá Færeyjum. Hafi einhver haldið því fram að Ísland sé lítið langt, hefur sá hinn sami rangt fyrir sér. Færeyjar eru svo ponsu litlar að maður ætti eiginlega að geta sett þær í vasann. En engu að síður finnst mér þær alveg stórkostlegar og held að eftir þetta blogg hætti ég að gera grín að Færeyingum. Ég á mér t.d. núna þann draum að leigja mér lítið hús í Gamla bænum í Þórshöfn í sirka mánuð eitt sumar og gera eitthvað rosalega kreatívt og stórkostlegt. Það ber eginlega að taka það fram að húsin í gamla bænum standa svo gott sem inni í Þinghúsinu og eru u.þ.b. 2 fermetrar, en alveg undursamlega falleg. En hér eru nokkrir góður punktar frá Færeyjum.

Eitt kvöld spiluðum við, nokkrir Íslendingar og nokkrir Færeyingjar, borðspilið Kánus. Kánsu er málfræðispil ekki ósvipað Trivial Persuit, en spurningarnar fjalla eingöngu um Færeysku t.d. málfræði, uppruna, framburð, stafsetningu o.s.frv. Og ég vann, sem mér þykir afrek.

Eftir 20 min. keyrslu um Þórshöfn, rataði ég fullkomlega um bæinn, vissi hvar nánast allt var, hvar væri best að stytta sér leið, þekkti flest götunöfnin o.s.frv. Eftir klukkutíma bjórdrykkju á laugardagskvöldið var ég búin að sjá flest alla sem staddir voru í Færeyjum á aldrinum 18-32 ára. Svo hitti ég þau flest öll á rölti um bæinn daginn eftir.

Einhver hafði dröslað skítugum og nánast lifandi kodda inní eitt herbergið sem að nokkrar stelpurnar sváfu í. Þær voru fullvissar um að nú væru flær út um allt og upphófst mikið drama um hver ætti að sofa hvar, hvernig væri hægt að sótthreinsa sængurnar og hverjum klæjaði mest. Daginn eftir flóafárið var verið að skipta þeim í hópa fyrir einhver leik. Ein Íslensk stelpa var á móti Færeyskri stelpu sem að hafi verið í flóaherberginu. Setning ferðarinnar var væntanlega þessi

Ragnheiður: "Halldóra and Marit, you are two together"
Halldóra togar ákaft í ermina mín
Ragnheiður: "Hvað er?"
Halldóra: "Ég ætla sko ekki að vera með Marit!"
Ragnheiður: "Nú?"
Halldóra: "Hún er með flær!"

This and that

Árshátíð Hamrahlíðarkóranna fór fram í gær með miklum glæsibrag. Allir voru sætir og glaðir og hamingjusamir. Ég var mjög glæsileg, þó að ég segi sjálf frá. Ég var reyndar ekki glæsileg þegar ég fékk lítinn vott af skælunni seinna kvölds. En ég er svo kvenleg og pen að ég skemmdi ekki einu sinni maskarann né eye-linerinn með skælunni. Ég hef nefnilega aldrei fengið skæluna áður þegar skál er við hönd. Ég held að skælan hafi verið beintengd því að í ár var ég ekki, ólíkt fyrri árshátíðum, að missa mig úr stressi á nærfötunum einum saman að gramsa í fataskápnum að reyna að finna dress, fjórum minútum áður en fordrykkur átti að hefjast. Ég þurfti ekki að taka með mér allskonar props og dóterí sem að átti að nota í atriði eða annað, né hlaupa í Ríkið tvær mínútur í lokun. Í ár var ég löngu búin að ákveða í hverju ég ætlaði að vera, hvernig ég ætlaði að vera málið, hvað ég ætlaði að segja og hvenær. Sem sýnir bara að ég þoli ekki skipulag og stundvísi. Sem er fínt, ég fíla órðeiðu og óstundvísi. Skál fyrir því! Skál fyrir ástinni! Skál fyrir Requim! Skál fyrir Tönu! Skál fyrir Sóprönum!

Annars er ég farin að stunda Sundlaugar Reykjavíkur í meira lagi. Það er ekki til betra þynnkulyf en einir 500 m, potturinn og gufubað. Í dag uppgötaði ég að í hvert einasta skipti sem að ég hef komið í Vesturbæjarlaugina hef ég alltaf fengið sama skápinn, skáp 95. Það þykir mér örlítið óhugnalegt.

Og ég er að fara til Færeyja í fyrramálið. Ég er svo töff. Ég er að fara á date með Brandi Enni og Teiti í bænum Toftir á Eysturoy. Töff.

Óeðli

Ég hef áður bloggað um óeðli sem vill stundum ná tökum á mér. Eins og þegar mig langar að pissa í sundlaugina áður en ég fer uppúr og hlægja að hinu fólkinu sem syndir í pissinu (þó að það sé örugglega nú þegar að synda í pissi). Eða skyrpa í hendina á mér áður en ég tek í höndina á Sænska sendiherranum (ég er nefnilega aaaalltaf að taka í höndina á honum).

Undanfarnar vikur hefur gripið mig eitthvað óeðli sem að ég á stundum erfitt með að ráða við. Ég hef þó ekki enn látið undan. Óeðlið er þó ekki mjög neikvætt en stundum dettur mér eitthvað í hug sem að mig langar að gera, sem væri stórfurðulegt og engum nema mér sjálfri til smánunar. T.d. langar mig alltaf þegar ég keyri ein fram hjá fólki, sem er að bíða eftir strætó, að stoppa fyrir framan það, bíða smá stund og skrúfa svo niður rúðuna og segja "Bíddu, eruð þið ekki að bíða eftir 11? Já, ég er 11". Já ég veit, þetta er ekkert það fyndið, en mér finnst þetta sjálfri svo óendanlega fyndið.

Svo vill það oft gerast í ræktinni að nokkrur massatröll (eða jafnvel wannabe-massatröll) eru að lyfta og allir eru að reyna að toppa hvorn annan. Einn tekur t.d. 25 kg. og þá verður næsti að taka 45 kg. Svo öskra þeir allir rosalega og blóta og reyna að vera karlmannlegir og sveittir með eurotrans tónlist í eyrnum, í wife-beater hlýrabolum og titrandi undan lóðunum því að í rauninni taka þeir bara 25. kg í bekkpressu en ekki 125 kg. Og alltaf þegar þetta gerist þá langar mig svo að fara og standa hjá þeim með mín 5 kg. í stuttermabol merktum Legó-keppninni að hlusta á Spilverk Þjóðanna og fara að öskra og blóta og þykjast vera með í keppninni hver er sterkastur. Mér finnst það sjálfri sjúklega fyndið en ég er ekki viss um að örðum myndi finnst það jafn fyndið og mér.

Greyið litlu börnin
Við ávaxtaborðið í Haugkaup á Eiðistorgi

Móðir: "Og var gaman í heimilisfræði í dag?"
Sonur: "Nei við fórum ekki, kennarinn var í viðgerð"
Móðir: "Í viðgerð? Fór hann ekki bara til læknis?"
Sonur: "Nei, hann fór í viðgerð"
Móðir: "Já já, fór hann með bílinn sinn í viðgerð?"
Sonur: "Æ nei mamma! Skiluru ekki? Hann fór í viðgerð!"
Móðir: "Já en elskan mín, fólk fer ekki í viðgerð"
Sonur: "Jú, þessi kennari allavega. Hann var mikið bilaður"

Star: West Side Edition

Ég er ein af fjórum íslendingum sem stóð við áramótaheitið. Undanfarna mánuði hef ég hægt og smátt tekið upp heilbrigðari lífstíl. Ég borða grænmeti, ávexti og skyr eins og ég eigi lífið að leysa og drekk svo mikið vatn að ég gæti allt eins vökvað sjálfa mig reglulega með garðslöngu. Svo fer ég að sjálfsögðu reglulega í ræktina. Engar áhyggjur, ég mun ekki fara í spray-tan klefa, aflita á mér hárið, fá mér tribal tattú og stefna á fitness keppnina á næsta ári. Þetta er allt gert með ákveðið markmið í huga, annað en þau tvö að líða betur og líta betur út. En já, ræktin. Ég fer oftast í minnstu og ljóstustu líkamsræktastöð landsins, Þrekhúsið í Vesturbænum. Þrátt fyrir að vera lítið og ljótt (í alvöru) þá er þarna aðallega ríka og fræga fólkið. Ég hef t.d. komist að því Bubbi á afmæli á Jónsmessu í ár, landbúnaðarráðherran horfir oft á MTV eða VH1, Jóel Pálsson tekur ótrúlega mikið í bekkpressu, einn frægur og ónafngreindur hlustar aldrei á annað en teknó þegar verið er að lyfta o.s.frv. En það eru aðallega ríku húsmæðurnar sem skemmta mér mest. Ég get svo svarið það að ég er, óviljug, að læra meira og meira um lífið á Seltjarnarnesi. Fyrir utan að vita allt um hvers vegna Jón og Gunna skildu, Lúlli og Lóa fluttu af Melabrautinni, Sigga á Sævó er komin á nýjan bíl og Jónmundur er aldrei í gráum jakkafötum, þá hef ég í þessari viku komist að því hvernig eldhúsin hjá hverri og einni líta út, hvaða gólfefni er í hverju húsi og hefur verið, hvað hvert heimili er duglegt að flokka og þar af leiðandi hvað hvert heimili notar ruslatunnuna mikið, hvers vegna þær eru allar hættar að flokka mjólkurfernur, hvers vegna ein er með kattafóbíu og hvaða sálfræðingar eru tilvaldir til þess að lækna slíkar fóbíur, hvenær þær og makar þeirra eiga afmæli, hvað er best að gera í lúxusfríi á Tælandi, hvar er best og verst að fara í göngumælingu.. og svo gæti ég lengi talið. Ég held að þegar ég verð komin í tryllt form verði ég einnig orðin tilvalin í starf ristjóra "Séð og heyrt: Seltjarnarness- og Vesturbæjarútgáfa"

"You have the right to remain silent.."

Mig dreymdi svo hryllilegan draum um daginn. Fyrst voru fjögur börn að reykja allt annað en sígarettur á balli. Og ég varð svo reið að ég sló þau öll. Svo stóð ég inni á baðherbergi hjá vinum mínum með furðuleg skæri í hendinni og hugsaði með mér "Ég sturta þeim niður. Þá hlýt ég að komast upp með þetta". Ég fór í huganum yfir hefðbundna rannsókn mormáls og reyndi að átta mig á því hvort að lögregluna myndi nokkurtíman gruna mig. Og svo birtist fyrrverandi kórfélagi minn í svona hugsunabólu fyrir framan mig og sagði "Þú ert búin að komast upp með að drepa mig, en þú kemst ekki upp með að drepa systur mína!" Mig dreymdi ekki morðið sjálft en ég vissi að ég hafði myrt einhverja stelpu, Lárusardóttir var hún. Ég var reyndar vakin skyndilega, sem betur fer, en ég var kófsveitt, með gæsahúð og öran hjartslátt. Versta var að mér fannst ennþá eins og ég hefði myrt einhvern. Það tók mig um 40 min. að róa mig og sofna aftur.

Í nótt dreymdi mig hins vegar sjúklega skemmtilegan draum um Tyrfing, flygil, surfbretti og Brasilíu. Enda ekki furðulegt. Kvöldið var tryllt. Vann ljósmyndaprentara á árshátíð og dansaði af mér rassinn við rocabilly og surf á 11. Lengi lifi Curver og surfið! Hallelúja!

Í gær steig ég á svið með Skítamóral og kenndi 300 manns línudans (hah! rímar).. Ég vona heitt og innilega að þetta hafið ekki verið hápunktur frægðar minnar.

Ég var að endurfæðast. Nýja undurfagra myndavélin mín var að koma í hús. Vinir mínir, ég þakka samfylgd í gegnum árin. Nýtt tímabil er hafið. Þið getið bara gleymt þessu.

Bless..

Enn af móður minni

"Nei Ragnheiður, þú mátt ekki stela úr H&M, það má ég bara gera" sagði móðir mín rétt í þessu. Hún meinti það og var m.a.s. að vísa í atvik sem átti sér stað í London í haust. Þá henti hún reyndar ránsfengnum, sem var stolið viljandi, í ruslið. Það var óviljandi. Um daginn stóð hún og eldaði kvöldmat með vespuhjálminn til þess að skemmta barnabarninu. Spurði svo hver ætti einhver miða og sagði "Ég get ekki lesið á hann því að gleraugun passa ekki innan undir hjálminn og það er svo mikil móða á glerinu". Ég skil alltaf betur hversvegna ég er eins og ég er í dag.

Annars er ég nýlent á landinu eftir yndislega dvöl í Kóngsins Kaupinhöfn. Karól, góður matur, hjól, mikið spilað af Marías, túristadagur, secondhand búðir, kaffi, bjór... Ég ætla s.s. ekkert að fara nánar út í það. Þetta er bara hið ljúfa ljúfa líf.

Strætó!
Strætó!
Hann Steini keyrir strætóbíl.
Vetur, vor og haust,
vegfarandans hald og traust!
- Pálmi Gunn

Ég hef tekið ástfóstri við yndislegri, gamallri, íslenskri diskópopptónlist. Ég byrja varla daginn án þess að setja Pálma, Eyva eða álíka stórbrotin tónlistarmann á fóninn. Og núna dreymir mig heitast um synthesizer sem ég get verið með framan á mér eins og gítar, helst hvítan. Svona eins og í gömlum júróvisjón keppnum. Og að sjálfsögðu yrði ég með blúndugrifflur og í stuttu tjullpilsi. Eða með skikkju. Mig langar svo í skikkju. Ég væri líka alveg til í þennan gaur:




Skítt með sílafóninn, þeir eru víst að koma í tísku segja fróðir menn í Tónamiðstöðinni. Amina, Múm og restin af krúttkynslóðinni hafa startað sílafón-trendi.

Enn fremur þykja mér Pálmi og Valgeir svo myndarlegir í kringum 1970 að það er engu lagi líkt. Þeir eru reyndar langt í frá myndarlegir núna, né eftir 1970, en engu að síður. Ég sá Valgeir um daginn. Hann var að sækja barn á skólaskemmtun, með úfið grátt hár, í ljótum frakka og allt nema Mr. Handsome. En hann brosti til mín og bauð mér gott kvöld og ég fékk í magann.

Je minn eini. Þetta blogg er hætt að snúast um hverdagsleikann og farið að fjalla nær eingöngu um frægt fólk sem ég hef rekist á á förnum vegi.

Ég er að fara í skíðaferðalag eftir tvo klukkutíma. Ég tek ekki mér skíði né snjóbretti. Ég er hins vegar að hugsa um að taka með mér þotu og stofna þotulið.

Þetta sundurleitt blogg. Ég afsaka, ég er annars hugar. Ég var að fjárfesta í undurfagurri myndavél. Mig langar í skikkju. Og sílafón. Og SH-101. Og rauðan náttslopp. Og í trúðaskóla.

Ég vitna bara í Eyva.

Mér finnst gott að vera saddur
þegar ungabörn eru svöng

....

Mér finnst engu einasta máli skipta
hvort í blokkum sé öryrkjalyfta
bara ef ég fæ rettur og kók

Sönn saga

Gaui Litli sat við borðið, sem var sjáanlegt frá öllum stöðum í salnum, með silkiklút og kveikti sér í vindli með gull-zippokveikjara. Hann leit út eins og mafíósaforingi því að fólk snérist í kringum hann, hægri - vinstri. Svo kláraði hann allan sígarettupakkann minn með bjórnum sínum.

Seinna um kvöldið komumst ég, Elsa María, Gísli Marteinn og Richard Scobie að þeirri niðurstöðu að Geir Ólafsson hlyti að tússa á sig augabrúnirnar og skeggrótina með artline tússpenna. Enn fremur var Gísli Marteinn agndofa yfir Júróvisjón kunnáttu okkar Elsu (þó að ég hafi fljótlega áttað mig að það var aðallega Elsa sem átti heiðurinn) og var enn að kynna mig, viku seinna sem "Ragnheiður, hún og vinkona hennar vita sko allt um Júróvisjón. Það er ótrúlegt!"

Svo sat ég og borðaði kvöldmat með kynþokkafyllsta karlmanni Íslands samkvæmt hlustendum Rásar tvö og söluhæsta pötuútgefandanum um jólin. Eftir umræður um Eyva og klórsódavatn leit Garðar á mig, strauk mér um lærið og sagði "Ji, voðalega synguru fallega". Svo kyssti hann mig á báðar kinnar og sagði að ég væri engill. Og Gísla, sem kyssti mig einnig á þessar sömu kinnar, fannst leiðinlegt að ég ætlaði ekki með þeim í partý.

Skemmtilegt..

Ég get ekki skrifad eth.. sem ad fokkar upp merkilegri sögu sem ad ég ætladi ad segja ykkur. Gera thad thá bara seinna (get heldur ekki skrifad thonn..)

Já já.. ætladi ad skjóta mig í hausinn en hitti óvart í löppina í stadinn. Ég ætla bara ad geyma blódid til betri tíma..

Ég get ekki sofið. Ég fékk mér kvöldgöngutúr áðan og þar sem ég gekk niður óupplýstan göngustíg mundi ég skyndilega hvað mér fannst alltaf gaman að spila á sílafón þegar ég var að læra á slagverk. Og núna get ég einfaldlega ekki hugsað um annað en hvað mig langar óstjórnlega mikið í sílafón og um alla þá undraverðu hluti sem að ég ætla að gera þegar ég eignast sílfóninn.


Ég ætla að verða eins og þessi, nema bara betri

Ástin, ég er að koma heim ástin

Og svo bara rétt sísvona, í hádeginu á þriðjudaginn, þar sem ég sat og naut lattebollans míns, varð ég ástfanginn. Myndbandið hér greip mig og ég féll kylliflöt. Nú þarf ég bara að vinna í því að verða lesbía..

Hallelúja baby!

Yfirkonan mín var algjörlega í skýjunum eftir messuna til stuðnings samkynhneigðun í Fríkirkjunni á sunnudaginn. Hún talaði í sífellu um að henni hefði liðið svo vel í kirkjunni, andinn hefði verið svo góður og skemmtiatriðin alveg frábær. Ég sá fyrir mér að Nylon hefði komið og tekið einhvern sálm í nýrri poppaðri útgáfu og með í för hefði verið heill her af freestyle-dönsurum, einhver grínari (t.d. Pétur Jóhann eða Sveppi) hefði verið með semi-metnaðarfullt stand-up um stöðu samkynhneigðra innan kirkjunnar og undir lokin hefði Pétur Pókus komið og breytt vatni í vín og prestinum í hommsu í smá stund.

En nei, þá voru þetta bara einhver púkó söngatriði. Greinilegt að það ætti að ráða mig sem PR hjá einhverri kirkjunni. Ég væri búin að frelsa hálft landið á svipstundu.

Á þessu ári ælta ég að..

.. eignast pastelbláan krumupuíþróttagalla
.. fara á djammið í snjógalla (eða krumpugallanum)
.. hitta einhvern núverandi eða fyrrverandi ólypmíumeistara í borðtennis
.. láta vaxa á mig aukatá á hægrilöpp
.. hætta að borða hor
.. eignast fjögur fullvaxta börn, með tveggja mánaða millibili
.. fá Nóvelsverðlaunin

Áramótaheiti eru crap

Persónulegur annáll Ragnheiðar árið 2005

Eins og ég sagði í ákaflega góðmennu teiti á gamlárskvöld, ég lít á árið 2005 sem tvö ár. 2005-a sem er sá hluti ársins sem ég bjó í Brasilíu og 2005-b, sá hluti ársins eftir að ég kom heim. Engu að síður ætla ég að reyna að sjóða þessu saman í einn annál.

Afrek ársins
Þessi flokkur gæti líka kallast stolt árins, The best of the year, Lífsreynslan o.s.frv. Brasilía, Brasilía. Ég fór ein og ég sigraði heiminn. Húrra fyrir mér.



Verstu fréttirnar
Á þessu ári missti ég bæði afa minn og ömmu. Þau voru bæði yndisleg, gáfu mér óteljandi margt og ég sakna þeirra voðalega.

Fallegasta andartakið
Þau hafa verið ansi mörg á þessu ári. Dansandi í rigningunni í Río, horfa á sólarupprás á Ipanema, öll litlu andartökin með uppáhaldsfólkinu mínu. En að snorkla innan um mörg hundruð litla kóralfiska, glitrandi í sólinni í nokkrar mínútur verður alltaf eitt af þessum andartökum sem ég efast um að hafi í alvöru átt sér stað.

Ótrúlegasta upplifun
Sigurrós í nóvemeber. Það er ekki hægt að flokka þetta sem tónleika. Þetta var svo miklu miklu meira.

Ungbarn ársins
Ásta Skúladóttir, elsku litla ljósið.

Orð ársins
Þó svo að grína gæti allt eins verið orð árins, þá held ég að smána hampi sigri þetta árið. Smána sig. Smáni smáni.



Ríma ársins
Allir áttu foreldra nema Urður, hún var útburður.

Drykkur ársins
Grænn kristall plús, latte og bjór voru vafalaust mest drukknir á árinu. En líkt og Svanhvít segir. Caipirinha er og verður drykkurinn. Ég býð til Caipirinha teitis bráðlega.

Vefsíða ársins
MySpace. Hvernig er hægt að verða háður heimasíðu?

Skópör ársins
Skósafnið stækkaði og dafnaði um 15 pör á árinu. Þar á meðal þetta par.



Súrrealískasta mómentið
Ég vitna orðrétt í bloggið mitt, fimmtudaginn 28. apríl 2005

Ragnheidur: "Já, og hvad aetlaru svo ad vera lengi í Brasilíu?"
Ítalinn: "Einn og hálfan dag
Ragnheidur: "Ha? Afhverju svona stutt"
Tad ber ad taka frama d Santarém er úr leid og tad tekur svo gott sem tvo daga ad komast tangad frá Ítalíu
Ítalinn: "Já ég veit, tetta er svolítid klikkad, en ég kom hingad til ad fagna med vinum mínum"
Ragnheidur: "Já já, fagna hverju?"
Ítalinn: "Aei tad var verid ad kjósa mig umhverfisrádherra Ítalíu"

Farartæki ársins
Birdie, elskulega vespan okkar.

Fyndnasta myndin
Æ ég veit ekki. Ég fer bara alltaf að hlægja.




Matur ársins
Kjúklingur, matreiddur á hvaða hátt sem er. Kjúklingasalat, marineraður kjúklingur, kjúklingasamloka, grillaður kjúklingur, steiktur, heitur, kaldur.. allt nema hrár. Á næsti ári verður það væntanlega sushi.

Fylgihlutur ársins
Gilmmer og gleraugu. Án nokkurs vafa.



Tónleikar ársins
Það er ekki hægt að velja eina, svo að ég ætla að nefna sex (í engri sérstkari röð).
- Gus Gus, Airwaves. Þau eru roooosaelg
- Franz Ferdinand, Kaplakrika. Cool, as always.
- Hamrahlíðarkórinn, St. Paul's Basilica. Við vorum ótrúleg.
- Lenny Kravitz, Copacabanaströnd. Lenny er ekki í uppáhaldi. En upplifunin var rosaleg.
- Daníel Ágúst, Ariwaves og Íslensku Óperunni. Ég get ekki gert upp á milli.
- Ratatat, Airwaves. I've been rapping for about 17 years...

Bíómynd ársins
Me and You and Everyone We Know

Mitt uppáhaldsfólk
Það er af svo ótrúlega mörgu að taka. En ég nefni bara eina stelpu og einn strák því að þau eru bæði ótrúleg og svo góð.



Já, allt í allt ,virkilega gott ár. Væntanlega með þeim eftirminnilegri. Það er þó gulltryggt að 2005-a mun seint eða aldrei gleymast.

If nature didn't, Warner's will



Þessi mynd er óborganleg.

Stóð í gær í pissuröð á Kaffibarnum. Tvær gellur, sem höfðu líklegast verið svo drukknar að þær héldu að þær væru á Hverfisbarnum (kaffiBARINN, hverfisBARINN.. ekkert erfitt að rugla þessu saman), voru af miklum ákafa að reyna að sneika sér í röðina. Þær höfðu upprunalega sneikað sér fram fyrir okkur í röðinni úti. Við hinar, sem vorum í röð, vorum búnar að bíða ansi lengi því að þrjár selebstelpur þurftu að mála sig og ræða heimsmálin inni á klósetti. Stelpan á undan mér fer inn.

Gella eitt: "Ég er sko næst"
Ragnheiður: "Nei elskan mín, ég er næst. Þannig virkar röðin"
Gella eitt: "Þegiðu, ég er víst næst"
Ragnheiður: "Hey, þú sneikaðir þér fyrir framan mig í röðinni úti og ég er næst. Þú ert ekki á undan mér, þú ert að sneika þér í röðina" Sný mér að stelpunni fyrir aftan mig og held áfram að ræða við hana
Gella eitt: "Hey, ég er sko að tala við þig! Kanntu ekki að tala?"
Ragnheiður: (engan vegin game í eitthvað chick-fight) "Jú ég var að tala við þig rétt áðan"
Gella eitt: "Oh, OK, þú kannt ekki að tala! OK, kannt ekki að tala. Díses, hún kann ekki að tala. Ógeðslega glötuð, kann ekki að tala!"
Gella tvö: "Oh my god, bara ógessla halló gella sem kann ekki að tala!"

Mér fannt ég allt í einu vera í fimm ára bekk. Eða í klósettröðinni á Hverfisbarnum. Næsta þegar ég fór á klósettið vildu tvær systur endilega að ég kæmi með þeim. Sú eldri heimtaði síðan að ég fengi varalit hjá henni. Fyrst eyddi hún ca. tveimur min. í að setja á mig lip-liner. Svo setti hún á mig varalit. Þegar ég ætlaði að opna og fara fram dró hún bleik glimmer barbígloss uppúr töskunni og sagði mér að hún væri sko ekki búin. Og þá leið mér eins og ég væri að leika mér við litla fimm ára frænku og ég hefði leyft henni að mála mig.

Og nú bíð ég nýja ársins með eftirvæntingu. Og klára ársannálinn. Og bý til grímu.

Svona eru jólin

Gleðileg jól elsku lesendur!

Þessi jól hafa verið með undarlegasta móti. Í fyrstu ætlaði mamma alls ekki að kaupa jólatré og þessari ákvörðun hennar virtist alls ekki haggað. Um stund hugsaði ég að það myndi e.t.v. virka að láta eins og lítið barn. Grenja, stappa niður fótunum, leggjast í gólfið og svo fram eftir götunum, þar til hún myndi láta undan og kaupa tréið. Það virðist allavega virka þegar litli frændi minn gerir það, þá er allt látið undan honum. Nei, bíddu. Hann er lítið barn.
En engu að síður hringir mamma í mig á sunnudagseftirmiðdegi og spyr hvort að við eigum nú ekki að skella okkur að kaupa jólatré. Ég var öll upp með mér og af stað héldum við í jólatrésleiðangur. Ég áttaði mig fljótlega á því að mamma var eingöngu að kaupa tréið til þess að ég hætti að röfla um að það yrði ekkert jólatré og að þetta yrðu þess vegna ömurleg jól. Jólatrésalinn byrjaði á að sýna okkur ljótasta tréið á svæðinu. Það var ca. 120 cm., toppurinn þar af um 60 cm. og greinarnar mislangar, styttri eftir því sem að neðar var litið á tréið. Ég er viss um að það var veðmál í gangi um það hver gæti selt tréið, þar var svo ljótt. Mér brá því heldur í brún þegar að mamma sagði: "Já, flott. Eigum við bara ekki að taka þetta tré?". Augun í sölumanninum lýstust öll upp af gleði þegar hann ímyndaði sér andartakið þegar að hann tæki við jólatrésverðlaununum árið 2005. Ég var fljót að drepa þær vonir. Hann sýndi okkur þónokkuð mörg ljót tré í viðbót sem mamma vildi ólm kaupa, til að drífa þetta bara af og ég myndi hætta að röfla. Að lokum fundum við lítið og sætt tré og drifum okkur heim. Ekki tók betra við því að jólatréstandurinn okkar virðist vera nokkurs konar gestaþraut og eftir rúman hálftíma vorum við ekki enn búnar að ná að festa tréið almennilega í standinum. Það stóð í ca. 50 gráðu halla, afskaplega skakkt og asnalegt. Mamma lítur og mig og segir "Æji, eigum við bara ekki að hafa þetta svona?". Jólatrésáhuginn var að drepa hana. Ég gafst upp, hringdi á aðstoð og tréið stendur nú beint, sætt og alskreytt í stofunni.

Og annað sem var undarlegt við þessu jól var að þau voru haldin í Grafarholtinu hjá systur minni, kærasta og snarbiluðu barni. Já snarbiluðu segi ég, því að hann gekk um og át skrautið af pökkunum, þá sérstaklega bjöllur og borða, og eintóman kalkúnakraft. Svo settist hann á pakkana og gekk um í hælaskónum hennar mömmu allt kvöldið. Til að spara tíma var á borðum Ammrískur tilbúin kalkún. Hann var alveg ágætur, en engu líkur hinum íslenska. Og þar sem systir mín og kærasti eru ekki vön að elda sunnudagsteikur og því um líkt var ýmislegt sem vantaði í matargerðina. Engar rauðbeður í Waldorfsalatinu, ósamstæð hnífapör, engin spariglös og svo fram eftir götunum. Skemmtilegast af öllu var þó að ekki var til neinn sósulitur í eldhúsinu. Það var því tekinn fram matarlitur og í anda rauðra jóla var kalkúnasósan lituð rauð (sem fór bleika hormónakalkúninum einstaklega vel).

En þó að jólin hafi verið undarleg voru þau samt voðalega ljúf og skemmtileg. Múmínálfarnir hafa skemmt hér fram eftir degi (fyrst að snarbilaða barnið vill bara horfa á Bubba og Bangsímon, sama hvað ég reyni, verð ég víst að horfa á ævintýri í Múmíndal án krakka), súkkulaði og jólaöl etið af bestu lyst o.s.frv. Ég er því alls ekki að kvarta. Mér finnst bara skemmtilegt að við hefðum getað haft ljótasta jólatréið í Reykjavík, í 50 gráðu halla ásamt rauðri jólasósu og ósamstæðum hnífapörum (og barni að borða kalkúnakraft og jólabjöllur).

Jes jes, merrí kristmas dír pípúl. Æ lof jú oll!

Síðustu forvör til að panta hin sívinsælu, heimatilbúnu Ragnheiðarjólakort! Skildu eftir nafn og heimilisfang og ég skal senda þér jólakort. Og þetta er ekki grín!

Ég er tilnefnd. Mér finnst það gaman og vona innilega að það verði haldið partý.

Ég og Tobbi eyðum nú öllum tíma og pening í að fara á stórfenglega tónleika sem hlýja sálinni í skammdegismyrkrinu. Í gær var það hinn unaðslegi Daníel Ágúst og undurfagra Mr. Silla. Bæði voru svo ótrúleg að við röltum út í óútskýranlegri vímu sem entist allt kvöldið yfir rauðvíni, bjór og gleði. Á morgun verður það Jólagrautur meistara Mugison, Trabant og Hjálma. Og að sjáfsögðu Gusgus á laugardaginn. Ég þarf ekkert að útskýra þau neitt nánar. Þið vitið að ég elska þau. Þetta er allt meira en gott og blessað og svíf ég um á bleiku tónleikaskýi. Tobbi er bestur í heimi og Karól sem kemur heim á þriðjudaginn. Ójá, hamingjan er ekki leiðinleg.

Annars var ég að hugsa það í gær hvað mér finnst merkilegt hvað konum er mikið í mun um að enginn heyri í sér pissa. Gefum okkur að það séu fimm básar inni á klósetti og nokkrar konur séu að bíða eftir að komast á klósettið. Samt heyrist enginn pissa. Nú er ég enginn pissuperri sem verður óstórnlega æstur við pissuhljóð og ligg ekki á hleri á klósettum en samt finnst mér þetta svo merkilegt. Afhverju er okkur svona mikið í mun um að láta engann heyra að við séum að pissa? Eins og hinar sem standa frammi í röð viti ekki að það sé verið að pissa í klósettið? Ekki erum við að fara þarna inn til þess að klóra okkur í rassinum (kannski sumir) eða skrifa jólakort. Og af því að við erum að vanda okkur svo mikið að láta engann heyra að við séum að pissa en erum samt alveg í spreng, erum við helmingi lengri á klósettinu fyrir vikið (sérstaklega þær sem að þurfa líka á klóra sér í rassinum). Já, ég segi bara að allir pissi eins og þeir pissa. Og ekkert vesen.

Ég elska..

.. heimskt fólk
.. skrýtið fólk
.. fólk í asnalegum fötum
.. fólk sem talar er að tala við sjálfan sig og heldur að enginn sjái til
.. fólk sem er sannfært um að það sé best, fallegast, hugmyndaríkast etc.
.. útúr "jólastressað" fólk (nema þegar ég hata það)
.. fólk sem syngur með tónlistinni, úti á götu
.. furðulegt fólk

Og GusGus, en af öðrum ástæðum.

Af jólum
Please notice, illa skrifuð færsla

Þegar ég var yngri var ég rosalegt jólabarn. Ég man t.d. að í 9. bekk tók ég mig til í október og skreytti skólatöskuna mína, saumaði einhvern ógðeslegan rauðan hlírabol með hvítum loðkannti og bjöllum og hengdu upp alltof mikið af marglitum jólaseríum í litla herbergið mitt. Undanfarin jól hafa svo alltaf verið haldin í flýti. Ég hef verið í prófum, að vinna á Brekkunni eða í fjórum vinnum eins og síðustu jól. Jólagjöfunum hefur verið hent í bónuspoka, bundin saman með garni, jólaseríurnar eru enn að safna ryki frá því um árið og ég hef alvarlega íhugað að senda út öll jólakortin sem að ég skrifaði árið 2000 og fór aldrei með út á pósthús.

Í ár er ég hins vegar aftur orðin einlægt jólabarn. Ég hugsa m.a.s. að ég hafi tekið þetta skrefinu of langt. Ég er búin að kaupa meiri hluta jólagjafanna. Um daginn fór ég inn í Pennann og bað um jólapappír, alveg eins og þann sem að ég hafði keypt í fyrra. Í gær kláraði ég að búa til meiri hluta jólagjafanna og ég missti mig gjörsamlega og pakkaði þeim inn. Það er 8. desember. Og ég er búin að pakka inn jólagjöfunum.

Það eina sem vantar í alla þessa geðveiki er besti jóladiskur í öllum heiminum, Kósý Jól. Hann er týndur svo að ef að einhver á hann og vill deila honum með mér þá verð ég hamingjusamt jólabarn.

Reyndar er ég að búa til jólakort. Mér finnst þau alveg sjúklega fyndin. Ef að einhver vill jólakort skiljið þá eftir nafn og heimilisfang hér að neðan og skal senda ykkur huglæga jólakveðju með ósk um farsælt komandi ár og blóm í haga (ég er ekki að grínast).

Overload?

Síðasta vinnuvika hefur verið hrein geðveiki. Ég vann eitthvað um 70 tíma og var veik fyrri hluta vikunnar, þó að ég hafi mætt í vinnuna. Einn morguninn skildi ég engan vegin hvers vegna kaffið var ekki svart, ekki fyrr en ég áttaði mig á því að ég hafði ekki sett neitt kaffi í kaffikönnuna. Eftir að hafa hellt uppá alvöru kaffi ætlaði ég að fara í vinnuna og gekk út úr húsi, skólaus. Ég fór inn og í skó og út í bílskúr að sækja hjólið. Var að reyna að átta mig á því hvað væri svona furðulegt við hjólið og fattaði loksins að það var ekkert stýri á hjólinu.

Á fimmtudaginn misstum ég og samstafsmaður minn (ójá, ég er svo ógurlega formleg) það gjörsamlega. Við stóðum ein í félagsheimili Seltjarnarness með harmonikku/samkvæmitónlist í botni og sungum hástöfum í tvo hljóðnema. Textinn var búinn til á staðnum og var með öllu bjúrífúl. Hann verður þó ekki hafður eftir hér. Seinna, seint um nóttina, lékum við okkur við gínu sem var hrókur alls fagnaðar. Hún missti sí og æ hendurnar, handleggina og hárkolluna. Að auki var hún látin standa í ótengdu klósetti, káfa á sjálfri sér og öðrum og leika hinar ýmsu listir sem gínur einar geta.

Helgin fer einungis í afslöppun. Átti hin besta dag í faðmi litlu fallegu fjölskyldunnar á Hrísateignum, rölti Laugaveginn og bjó til jólagjafir. Glorious! Bjúrífúl!

Hjálmar gætu grætt svo mikið á því að leika íslenska jólasveininn (já, mun meira en á að vera tónlistarmenn). Ef að maður skellir þeim í föðurland, ullarsokka, lopapeysu og snjáðan langerma bol.. "Hjálmar var sá fjórtandi, rastafa man"

Í gær breytti Sigurrós einhverju innra með mér.

Í gær varð þetta blogg þriggja ára. Er þetta ekki bara orðið gott?

Ég er á ógnarhraðleið á leið til glötunnar.

Ég er á ógnarhraðleið í átt að heimsfrægð.

Antik..

Heimilinu hefur áskotnast nýr fákur. Eldgamalt silfurlitað dömuhjól. Það eru á því einir þrír gírar, og ég tek það fram, dömur mínar og herrar, að það er ekki hægt að skipta um gír á ferð. Það er bögglaberi, ljós knúið af framhjólinu, áfastur inn-út-inn-inn-út lás, leðurhnakkur og bremsur í pedulunum. Ég elska hjólið voðalega heitt og hef eiginlega sótt um skilnað við Birdie. Allvega í bili. Það er líka betra að hjóla í vinnuna. Sérstaklega vegna þess að ég get engan vegin valið mér rétta skó í hálku og er þess vegna bara á rassinum alla leiðina

Annars er ég að flytja um heila 0,74 metra og er þessa dagana að hreinsa út úr 6-8 fermetra herberginu sem að ég hef verið í í bráðum 20 ár. Herbergið er lítið, mjög lítið, en við þessa tiltekt hafa ótrúlegustu hlutir komið í ljós. Hér eru dæmi:

- Öll auglýsingapóstkort sem gefin voru út fyrstu tvö, þrjú árin. Ég var heitur safnari
- Sex til átta ára gamlir bíómiðar á t.d. Scream
- Allir trélitir sem að ég hef nokkur tíman komið við
- Bréfsefnasafn, öllu hent vegna gulnunar
- Servéttusafn
- Væntanlega yfir 100 tómir pokar utan af filmum sem fóru í framköllun í Bónus á sínum tíma
- Alltof, alltof, alltof mikið af loðnu dóti (loðnir rammar, pennar, pennaveski..)
- Bæklingar um hina ýmsu staði og söfn í heiminum. Ég trúði því þegar ég var yngri að maður yrði að taka bækling á öllum stöðum sem að maður heimsótti
- Allskonar útkrotaðir miðar sem á sínum tíma höfðu mikið tilfinningalegt gildi og létu mig jafnvel fara að grenja en gera ekkert í dag, ena að vera fyrir að sjálfsögðu
- Mjög mikið af óáteknum sem og áteknum filmum. Allstaðar í herberginu

Og ég er ekki einu sinni búin að hreinsa út úr 1/5 af herberginu. En nú ætla ég að sofa.

(Gummi, sorrý ég er ekki alveg að standa mig..)

Fáfræði ungdóms Íslands

Ég hef ákveðið að byrja á nýjum blogglið. Ég má til. Ég er viss um að við höfum öll verið svona fáfróð einhvertíman, en þetta er svo fyndið þegar maður er komin til vits og ára.

Forsaga
Innskot - Forsagan er í raun óþörf og alltof löng, en ég var búin að skrifa hana svo að hún fær bara að fara með
BSRB ætlaði að vera ofboðslega inn, hip og kúl og gefa út plastarmband (eins og gulu krabbameinsarmböndin) sem dreift var á flest alla vinnustaði. Á armbandi stendur Brúum bilið - Öflug almannaþjónusta er undirstaða velferðar - BSRB. Okkur í vinnunni fannst þetta mjög fyndið því að þetta er svo langt og hallærislegt. Þess vegna gegnum við með armböndin í gríni í nokkra daga. Svo ákváðum við að spyrja ungdóminn hvað þeim finndist nú um þessi bönd

Ragnheiður: "Hey, Nonni, hvað finnst þér um þetta armband hérna?"
Nonni: "Ööö, ég veit það ekki, hvað stendur á því?"
Ragnheiður: "Brúum bilið. Öflug almannaþjónusta er undirstaða velferðar. BSRB"
Nonni: "Vó, en fáránlegt. BSRB er svona sumarbústaðafyrirtæki!"

Það er svo gaman að..

.. poppa á gamla mátann. Ég ætla alltaf að gera það héðan af.
.. fara í bíó. Sérstaklega á stórfenglegar myndir eins og Me and You and Everyone We Know
.. muna hvað maður á stórfenglega vini.
.. vera í rauðu glimmer skónum mínum.
.. elda kjúkling.
.. sigra heiminn.
.. búa til klippimyndir og skrifa póstkort.
.. búa til eyrnalokka.
.. hlusta á Spilverk Þjóðanna.
.. elda og ryksuga í háum hælum.

Uppskrift að góðu partýi:

Glimmer, gerviblóð, grímur, kampavín, glimmer, mjúsik, glimmer, hvítvín. Click on photo to believe.




Ef að þetta hefur ekki nógu mikið skemmtanagildi, þá bendi ég á þennan klæðskipting. Væntanlega með því furðulegasta og fyndnara sem ég hef séð. Ég mæli sérstaklega með "Friends photos" og "News and weather"

"I like to be messy while I am dressy"
- Chrissy Lecreme

10 verstu albúmkoverin

Þau eru ljót og þau eru mjög mjög fönní. Mjög mjög fönní.

Ójá!




Óritskoðaðar myndir frá smánunarútilegunni 2005 eru komnar í hús. Það er sviti, það er smánun, það eru stórt kjöt, það er hamingja. Myndirnar má finna hér. Ég vil komment, ég vil smánun. Ójá

Ritjúal

Mér finnst ekkert jafn gott og að fá mér ristað brauð með rjómaosti og latte í morgunmat. Þá veit ég einfaldlega að dagurinn mun verða góður.



En hvað er í gangi? Það er ekki til mjólk fyrir latte. Það er ekki til brauð og bara smá rjómaostur. Það er ekki til kristall plús. Það eru ekki til bananar.

Á maður að þurfa að kaupa í matinn sjálfur? Ég bara spyr!

Bíttu í þig

Hvernig nennir fólk að kvarta endalaust yfir fáránlegustu hlutum? Kvarta yfir því að það hafi verið svo mikið fólk í kvennréttindagöngunni? Mér fannst frábært að hreyfast ekki í góðan klukkutíma vegna þess að svona margt fólk hafi komið saman til þess að styðja mannréttindi. Mér finnst ótrúlegt að svona ótrúlega stór hluti Reykjavíkurbúa hafi mætt. Mér finnst það frábært og alls ekkert til að kvarta yfir. Ég er ótrúlega stolt af því. Og fólk er endalaust að kvarta yfir Airwaves. Jú, það kostaði tæpar 6.000 kr. inn. Og jú, það var fúlt að sjá ekki allar hljómsveitirnar sem að manni langaði að sjá eftir að hafa borgað 6.000 kr. Ég skil að fólk sé frústrerað ef það stóð í röð lengi lengi og sá kannski bara örfáar hjómsveitir sem það langaði að sjá. En er þetta ekki frábært framtak? Setur þetta Ísland ekki á kortið? Lífgar þetta ekki uppá skammdegið? Er dagskráin ekki svo fjölbreytt og spennandi að maður á erfitt með að ákveða hvað manni langar að sjá? Eru þetta ekki jól margra Íslendinga eins og mín?

Og hvernig í andskotanum nenni ég að eyða mínum tíma í að kvarta yfir jafn fáránlegum hlut og fólki sem kvartar yfir fáránlegum hlutum?

Af kaffiförum

Ragnheiður: "Viljiði kaffi?"
Gestir: "Já, varstu að hella uppá?"
Ragnheiður: "Já, alveg nýlagað bara"
Gestir: "Veistu, ég bara var að fá mér kaffi áðan"

Í vinnunni liggja á mér einhver ósýnileg álög. Ég hef ekki hugmynd hvernig þau komust yfir mig, né hvers vegna, en þetta er ekki fönní lengur. Nú er ég búin að vinna þarna í bráðum tvo mánuði og mér hefur ekki tekist að gera almennilegt kaffi, allan tímann. Og kaffi er jú, minn lífselexír. Þar að auki er ég oftast send inní eldhús til þess að hella uppá þegar að gestir kíkja við. Nú hafa flestir samstarfsmenn mínir sem og fastagestir lært að kaffið mitt er piss. En samstarfsmennirnir trúa því að ef ég verði látin hella oftar uppá kaffi þá muni það að lokum verða gott. Þetta virðist ekki vera satt.

Hér heima fyrir geri ég afbragðs gott kaffi (og votti þeir sem vita takk fyrir) og á í pokahorninu ýmsar kúnstir sem ég hef lært hér og þar í heiminum, t.d. kanilstangargaldurinn, shake and break og doppukaffi. Ég held að það endi með því að á hverjum degi taki ég mínar eigin kaffigræjur með í vinnuna og geri alvöru kaffi. Ég hef líka heitið því að bjóða samastarfsmönnunum í mat og hafa eingöngu kaffi á boðstólnum.

Af göngum

Mér hefur sjaldan fundist ég jafn mannleg og í gær. Að sjá svona ótrúlega margt fólk standa saman að mannréttindum snerti bara litla hjartað í mér. Ég var voðalega stolt af því að vera Íslendingur. Við erum svo töff.
Gömlu konurnar fyrir framan mig í göngunni snertu mig samt ekki þegar þær sögðu hvor annari klámbrandara.

Af ábyrgðarástæðum þarf leyniorð til að komast í Iceland Airwaves albúmið mitt. Ef að þú hefur náð aldri, skildu þá eftir komment. I will get back to you.

Iceland Airwaves

Ég grét. Ég sat föst í röð á meðan Zoot Woman spiluðu. Life is a bitch. En engu að síður var þetta tryllt, sjúklega tryllt. Þið getið séð allt um það hér. Tobbi fær mega props fyrir helgina.

Einnig eru komnar myndir frá London.

úje!

Eintóm hamingja



Zoot Woman í kvöld. Ég held að ég muni gráta.

Sweet days are made of this

Ég hef ekki frá miklu merkilegu að segja, þó að það sé brjálað að gera. Hér eru samt nokkrar minningar um sweet days in Brazil.


Bátarnir sem ég silgdi á niður Amazonánna


Bondinho. Lítil lest sem gekk í hverfinu mínu. Maður borgaði ekkert fyrir að hanga utaná og við tókum hana oftast til og frá barnum.


Eina nóttina á Amazon sátum ég og Magnolio (trúðurinn) föst á ströndinni. Maðurinn sem að átti að sigla með okkur út í bát lagði sig nefnilega í runna rétt hjá og það var bannað að synda því að það voru einhverjir hættulegir fiskar í ánni. Þá kom þetta skip siglandi


Lítill strákur í sikrusskóla í Rio. Þrjár vinkonur mínar unnu þarna og ég fór til að hjálpa til annað slagið.


Það sést ekki en ofaná þessum báti er kross. Þetta er prestur á fljótandi kirkju sem siglir á milli þorpanna við Amazon.


Brasilískar trommur og reggeatónlistarmenn


Amazonáin við sólsetur


...svo kom tunglið

Ófyndnar pælingar um lífið

Í morgun vaknaði ég of seint svo að ég þurfti að sleppa ristuðu brauði með hvítlauksrjómaosti og latte, sem er eitt af mikilvægustu andartökum dagsins hjá mér. Ég labbaði af stað í vinnuna. Morgunsólin glitraði á nýföllnum snjónum, loftið var svo kalt að ég var eldrauð á nefinu og skórnir mínir voru of sumarlegir. En allt var svo fallegt. Furðulegt því að í gær horfði ég á gul og brún laufblöð leika um með vindinum í portinu heima hjá mér og það var svo fallegt líka.

Og núna, þegar ég lít út um skrifstofugluggann, sé ég fimm eldri menn leika billiard. Þeir koma alla mánudags- og fimmtudagsmorgna. Þá brosi ég allan hringinn því að mér finnst þeir svo frábærir. Jafnvel þó að þeim finnist kaffið mitt vont.

Uppgötanir síðustu daga

- Ég elska vinnuna mína. Út af lífinu.

- Það eru til unglingar sem ganga um með bling bling dollaramerkishálsmen á langri gullkeðju og með bling bling demanta í eyrunum. Og finnst það virkilega, virkilega töff.

- Ég og Tobbi erum mjög gott combó. Við erum svona ofurteymi held ég. Kannski öðlumst við einhverja yfirnáttúrulega krafta og björgum heiminum. Tobbi er allavega minn live-saver þessa dagana.

- Kaffið á Neskaupstað er gott.. en ekki fólkið sem keyrir í polla og sullar yfir nýja skó og nýjar kápur.

- O.C. í 23 klukkutíma yfir heila helgi er ekkert nema gott mál.

- Það er furuðulegt að finnast maður allt í einu vera aftur 15 ára. Ekki bara í smá stund heldur heilt kvöld. Og trúa því næstum því sjálfur.

- Katrín Björgvinsdóttir er ein sú ábyrgasta manneskja sem ég hef séð að störfum í lengri tíma. Kemur upp um unglingadrykkju, leikur mömmu, fæðir og klæðir, ríður um á hesti, fer með kvöldbænirnar og segir flugvélabrandara.

- E.t.v. er hægt að fá herpes í eyrnasnepilinn. Allavega samkvæmt lækni sem ég ræddi við.

- Mig langar að kaupa Tjarnarbíó.

- Ég sakna elsku Królu voðalega mikið. Þar sem ég lá og saknaði hennar uppgötaði ég að ég sakna líka vetrarins í Skandinavíu. Ég hef svo ótrúlega oft verið í Danmörku eða Svíþjóð að vetri til og það er bara svo... hyggeligt.

Macro

Jesús kom til mín og sagði: "Satan cheats at monopoly, that little shit!"

Hvað segir hann við þig?