Ástin, ég er að koma heim ástin

Og svo bara rétt sísvona, í hádeginu á þriðjudaginn, þar sem ég sat og naut lattebollans míns, varð ég ástfanginn. Myndbandið hér greip mig og ég féll kylliflöt. Nú þarf ég bara að vinna í því að verða lesbía..

Hallelúja baby!

Yfirkonan mín var algjörlega í skýjunum eftir messuna til stuðnings samkynhneigðun í Fríkirkjunni á sunnudaginn. Hún talaði í sífellu um að henni hefði liðið svo vel í kirkjunni, andinn hefði verið svo góður og skemmtiatriðin alveg frábær. Ég sá fyrir mér að Nylon hefði komið og tekið einhvern sálm í nýrri poppaðri útgáfu og með í för hefði verið heill her af freestyle-dönsurum, einhver grínari (t.d. Pétur Jóhann eða Sveppi) hefði verið með semi-metnaðarfullt stand-up um stöðu samkynhneigðra innan kirkjunnar og undir lokin hefði Pétur Pókus komið og breytt vatni í vín og prestinum í hommsu í smá stund.

En nei, þá voru þetta bara einhver púkó söngatriði. Greinilegt að það ætti að ráða mig sem PR hjá einhverri kirkjunni. Ég væri búin að frelsa hálft landið á svipstundu.

Á þessu ári ælta ég að..

.. eignast pastelbláan krumupuíþróttagalla
.. fara á djammið í snjógalla (eða krumpugallanum)
.. hitta einhvern núverandi eða fyrrverandi ólypmíumeistara í borðtennis
.. láta vaxa á mig aukatá á hægrilöpp
.. hætta að borða hor
.. eignast fjögur fullvaxta börn, með tveggja mánaða millibili
.. fá Nóvelsverðlaunin

Áramótaheiti eru crap

Persónulegur annáll Ragnheiðar árið 2005

Eins og ég sagði í ákaflega góðmennu teiti á gamlárskvöld, ég lít á árið 2005 sem tvö ár. 2005-a sem er sá hluti ársins sem ég bjó í Brasilíu og 2005-b, sá hluti ársins eftir að ég kom heim. Engu að síður ætla ég að reyna að sjóða þessu saman í einn annál.

Afrek ársins
Þessi flokkur gæti líka kallast stolt árins, The best of the year, Lífsreynslan o.s.frv. Brasilía, Brasilía. Ég fór ein og ég sigraði heiminn. Húrra fyrir mér.



Verstu fréttirnar
Á þessu ári missti ég bæði afa minn og ömmu. Þau voru bæði yndisleg, gáfu mér óteljandi margt og ég sakna þeirra voðalega.

Fallegasta andartakið
Þau hafa verið ansi mörg á þessu ári. Dansandi í rigningunni í Río, horfa á sólarupprás á Ipanema, öll litlu andartökin með uppáhaldsfólkinu mínu. En að snorkla innan um mörg hundruð litla kóralfiska, glitrandi í sólinni í nokkrar mínútur verður alltaf eitt af þessum andartökum sem ég efast um að hafi í alvöru átt sér stað.

Ótrúlegasta upplifun
Sigurrós í nóvemeber. Það er ekki hægt að flokka þetta sem tónleika. Þetta var svo miklu miklu meira.

Ungbarn ársins
Ásta Skúladóttir, elsku litla ljósið.

Orð ársins
Þó svo að grína gæti allt eins verið orð árins, þá held ég að smána hampi sigri þetta árið. Smána sig. Smáni smáni.



Ríma ársins
Allir áttu foreldra nema Urður, hún var útburður.

Drykkur ársins
Grænn kristall plús, latte og bjór voru vafalaust mest drukknir á árinu. En líkt og Svanhvít segir. Caipirinha er og verður drykkurinn. Ég býð til Caipirinha teitis bráðlega.

Vefsíða ársins
MySpace. Hvernig er hægt að verða háður heimasíðu?

Skópör ársins
Skósafnið stækkaði og dafnaði um 15 pör á árinu. Þar á meðal þetta par.



Súrrealískasta mómentið
Ég vitna orðrétt í bloggið mitt, fimmtudaginn 28. apríl 2005

Ragnheidur: "Já, og hvad aetlaru svo ad vera lengi í Brasilíu?"
Ítalinn: "Einn og hálfan dag
Ragnheidur: "Ha? Afhverju svona stutt"
Tad ber ad taka frama d Santarém er úr leid og tad tekur svo gott sem tvo daga ad komast tangad frá Ítalíu
Ítalinn: "Já ég veit, tetta er svolítid klikkad, en ég kom hingad til ad fagna med vinum mínum"
Ragnheidur: "Já já, fagna hverju?"
Ítalinn: "Aei tad var verid ad kjósa mig umhverfisrádherra Ítalíu"

Farartæki ársins
Birdie, elskulega vespan okkar.

Fyndnasta myndin
Æ ég veit ekki. Ég fer bara alltaf að hlægja.




Matur ársins
Kjúklingur, matreiddur á hvaða hátt sem er. Kjúklingasalat, marineraður kjúklingur, kjúklingasamloka, grillaður kjúklingur, steiktur, heitur, kaldur.. allt nema hrár. Á næsti ári verður það væntanlega sushi.

Fylgihlutur ársins
Gilmmer og gleraugu. Án nokkurs vafa.



Tónleikar ársins
Það er ekki hægt að velja eina, svo að ég ætla að nefna sex (í engri sérstkari röð).
- Gus Gus, Airwaves. Þau eru roooosaelg
- Franz Ferdinand, Kaplakrika. Cool, as always.
- Hamrahlíðarkórinn, St. Paul's Basilica. Við vorum ótrúleg.
- Lenny Kravitz, Copacabanaströnd. Lenny er ekki í uppáhaldi. En upplifunin var rosaleg.
- Daníel Ágúst, Ariwaves og Íslensku Óperunni. Ég get ekki gert upp á milli.
- Ratatat, Airwaves. I've been rapping for about 17 years...

Bíómynd ársins
Me and You and Everyone We Know

Mitt uppáhaldsfólk
Það er af svo ótrúlega mörgu að taka. En ég nefni bara eina stelpu og einn strák því að þau eru bæði ótrúleg og svo góð.



Já, allt í allt ,virkilega gott ár. Væntanlega með þeim eftirminnilegri. Það er þó gulltryggt að 2005-a mun seint eða aldrei gleymast.

If nature didn't, Warner's will



Þessi mynd er óborganleg.

Stóð í gær í pissuröð á Kaffibarnum. Tvær gellur, sem höfðu líklegast verið svo drukknar að þær héldu að þær væru á Hverfisbarnum (kaffiBARINN, hverfisBARINN.. ekkert erfitt að rugla þessu saman), voru af miklum ákafa að reyna að sneika sér í röðina. Þær höfðu upprunalega sneikað sér fram fyrir okkur í röðinni úti. Við hinar, sem vorum í röð, vorum búnar að bíða ansi lengi því að þrjár selebstelpur þurftu að mála sig og ræða heimsmálin inni á klósetti. Stelpan á undan mér fer inn.

Gella eitt: "Ég er sko næst"
Ragnheiður: "Nei elskan mín, ég er næst. Þannig virkar röðin"
Gella eitt: "Þegiðu, ég er víst næst"
Ragnheiður: "Hey, þú sneikaðir þér fyrir framan mig í röðinni úti og ég er næst. Þú ert ekki á undan mér, þú ert að sneika þér í röðina" Sný mér að stelpunni fyrir aftan mig og held áfram að ræða við hana
Gella eitt: "Hey, ég er sko að tala við þig! Kanntu ekki að tala?"
Ragnheiður: (engan vegin game í eitthvað chick-fight) "Jú ég var að tala við þig rétt áðan"
Gella eitt: "Oh, OK, þú kannt ekki að tala! OK, kannt ekki að tala. Díses, hún kann ekki að tala. Ógeðslega glötuð, kann ekki að tala!"
Gella tvö: "Oh my god, bara ógessla halló gella sem kann ekki að tala!"

Mér fannt ég allt í einu vera í fimm ára bekk. Eða í klósettröðinni á Hverfisbarnum. Næsta þegar ég fór á klósettið vildu tvær systur endilega að ég kæmi með þeim. Sú eldri heimtaði síðan að ég fengi varalit hjá henni. Fyrst eyddi hún ca. tveimur min. í að setja á mig lip-liner. Svo setti hún á mig varalit. Þegar ég ætlaði að opna og fara fram dró hún bleik glimmer barbígloss uppúr töskunni og sagði mér að hún væri sko ekki búin. Og þá leið mér eins og ég væri að leika mér við litla fimm ára frænku og ég hefði leyft henni að mála mig.

Og nú bíð ég nýja ársins með eftirvæntingu. Og klára ársannálinn. Og bý til grímu.

Svona eru jólin

Gleðileg jól elsku lesendur!

Þessi jól hafa verið með undarlegasta móti. Í fyrstu ætlaði mamma alls ekki að kaupa jólatré og þessari ákvörðun hennar virtist alls ekki haggað. Um stund hugsaði ég að það myndi e.t.v. virka að láta eins og lítið barn. Grenja, stappa niður fótunum, leggjast í gólfið og svo fram eftir götunum, þar til hún myndi láta undan og kaupa tréið. Það virðist allavega virka þegar litli frændi minn gerir það, þá er allt látið undan honum. Nei, bíddu. Hann er lítið barn.
En engu að síður hringir mamma í mig á sunnudagseftirmiðdegi og spyr hvort að við eigum nú ekki að skella okkur að kaupa jólatré. Ég var öll upp með mér og af stað héldum við í jólatrésleiðangur. Ég áttaði mig fljótlega á því að mamma var eingöngu að kaupa tréið til þess að ég hætti að röfla um að það yrði ekkert jólatré og að þetta yrðu þess vegna ömurleg jól. Jólatrésalinn byrjaði á að sýna okkur ljótasta tréið á svæðinu. Það var ca. 120 cm., toppurinn þar af um 60 cm. og greinarnar mislangar, styttri eftir því sem að neðar var litið á tréið. Ég er viss um að það var veðmál í gangi um það hver gæti selt tréið, þar var svo ljótt. Mér brá því heldur í brún þegar að mamma sagði: "Já, flott. Eigum við bara ekki að taka þetta tré?". Augun í sölumanninum lýstust öll upp af gleði þegar hann ímyndaði sér andartakið þegar að hann tæki við jólatrésverðlaununum árið 2005. Ég var fljót að drepa þær vonir. Hann sýndi okkur þónokkuð mörg ljót tré í viðbót sem mamma vildi ólm kaupa, til að drífa þetta bara af og ég myndi hætta að röfla. Að lokum fundum við lítið og sætt tré og drifum okkur heim. Ekki tók betra við því að jólatréstandurinn okkar virðist vera nokkurs konar gestaþraut og eftir rúman hálftíma vorum við ekki enn búnar að ná að festa tréið almennilega í standinum. Það stóð í ca. 50 gráðu halla, afskaplega skakkt og asnalegt. Mamma lítur og mig og segir "Æji, eigum við bara ekki að hafa þetta svona?". Jólatrésáhuginn var að drepa hana. Ég gafst upp, hringdi á aðstoð og tréið stendur nú beint, sætt og alskreytt í stofunni.

Og annað sem var undarlegt við þessu jól var að þau voru haldin í Grafarholtinu hjá systur minni, kærasta og snarbiluðu barni. Já snarbiluðu segi ég, því að hann gekk um og át skrautið af pökkunum, þá sérstaklega bjöllur og borða, og eintóman kalkúnakraft. Svo settist hann á pakkana og gekk um í hælaskónum hennar mömmu allt kvöldið. Til að spara tíma var á borðum Ammrískur tilbúin kalkún. Hann var alveg ágætur, en engu líkur hinum íslenska. Og þar sem systir mín og kærasti eru ekki vön að elda sunnudagsteikur og því um líkt var ýmislegt sem vantaði í matargerðina. Engar rauðbeður í Waldorfsalatinu, ósamstæð hnífapör, engin spariglös og svo fram eftir götunum. Skemmtilegast af öllu var þó að ekki var til neinn sósulitur í eldhúsinu. Það var því tekinn fram matarlitur og í anda rauðra jóla var kalkúnasósan lituð rauð (sem fór bleika hormónakalkúninum einstaklega vel).

En þó að jólin hafi verið undarleg voru þau samt voðalega ljúf og skemmtileg. Múmínálfarnir hafa skemmt hér fram eftir degi (fyrst að snarbilaða barnið vill bara horfa á Bubba og Bangsímon, sama hvað ég reyni, verð ég víst að horfa á ævintýri í Múmíndal án krakka), súkkulaði og jólaöl etið af bestu lyst o.s.frv. Ég er því alls ekki að kvarta. Mér finnst bara skemmtilegt að við hefðum getað haft ljótasta jólatréið í Reykjavík, í 50 gráðu halla ásamt rauðri jólasósu og ósamstæðum hnífapörum (og barni að borða kalkúnakraft og jólabjöllur).

Jes jes, merrí kristmas dír pípúl. Æ lof jú oll!

Síðustu forvör til að panta hin sívinsælu, heimatilbúnu Ragnheiðarjólakort! Skildu eftir nafn og heimilisfang og ég skal senda þér jólakort. Og þetta er ekki grín!

Ég er tilnefnd. Mér finnst það gaman og vona innilega að það verði haldið partý.

Ég og Tobbi eyðum nú öllum tíma og pening í að fara á stórfenglega tónleika sem hlýja sálinni í skammdegismyrkrinu. Í gær var það hinn unaðslegi Daníel Ágúst og undurfagra Mr. Silla. Bæði voru svo ótrúleg að við röltum út í óútskýranlegri vímu sem entist allt kvöldið yfir rauðvíni, bjór og gleði. Á morgun verður það Jólagrautur meistara Mugison, Trabant og Hjálma. Og að sjáfsögðu Gusgus á laugardaginn. Ég þarf ekkert að útskýra þau neitt nánar. Þið vitið að ég elska þau. Þetta er allt meira en gott og blessað og svíf ég um á bleiku tónleikaskýi. Tobbi er bestur í heimi og Karól sem kemur heim á þriðjudaginn. Ójá, hamingjan er ekki leiðinleg.

Annars var ég að hugsa það í gær hvað mér finnst merkilegt hvað konum er mikið í mun um að enginn heyri í sér pissa. Gefum okkur að það séu fimm básar inni á klósetti og nokkrar konur séu að bíða eftir að komast á klósettið. Samt heyrist enginn pissa. Nú er ég enginn pissuperri sem verður óstórnlega æstur við pissuhljóð og ligg ekki á hleri á klósettum en samt finnst mér þetta svo merkilegt. Afhverju er okkur svona mikið í mun um að láta engann heyra að við séum að pissa? Eins og hinar sem standa frammi í röð viti ekki að það sé verið að pissa í klósettið? Ekki erum við að fara þarna inn til þess að klóra okkur í rassinum (kannski sumir) eða skrifa jólakort. Og af því að við erum að vanda okkur svo mikið að láta engann heyra að við séum að pissa en erum samt alveg í spreng, erum við helmingi lengri á klósettinu fyrir vikið (sérstaklega þær sem að þurfa líka á klóra sér í rassinum). Já, ég segi bara að allir pissi eins og þeir pissa. Og ekkert vesen.

Ég elska..

.. heimskt fólk
.. skrýtið fólk
.. fólk í asnalegum fötum
.. fólk sem talar er að tala við sjálfan sig og heldur að enginn sjái til
.. fólk sem er sannfært um að það sé best, fallegast, hugmyndaríkast etc.
.. útúr "jólastressað" fólk (nema þegar ég hata það)
.. fólk sem syngur með tónlistinni, úti á götu
.. furðulegt fólk

Og GusGus, en af öðrum ástæðum.

Af jólum
Please notice, illa skrifuð færsla

Þegar ég var yngri var ég rosalegt jólabarn. Ég man t.d. að í 9. bekk tók ég mig til í október og skreytti skólatöskuna mína, saumaði einhvern ógðeslegan rauðan hlírabol með hvítum loðkannti og bjöllum og hengdu upp alltof mikið af marglitum jólaseríum í litla herbergið mitt. Undanfarin jól hafa svo alltaf verið haldin í flýti. Ég hef verið í prófum, að vinna á Brekkunni eða í fjórum vinnum eins og síðustu jól. Jólagjöfunum hefur verið hent í bónuspoka, bundin saman með garni, jólaseríurnar eru enn að safna ryki frá því um árið og ég hef alvarlega íhugað að senda út öll jólakortin sem að ég skrifaði árið 2000 og fór aldrei með út á pósthús.

Í ár er ég hins vegar aftur orðin einlægt jólabarn. Ég hugsa m.a.s. að ég hafi tekið þetta skrefinu of langt. Ég er búin að kaupa meiri hluta jólagjafanna. Um daginn fór ég inn í Pennann og bað um jólapappír, alveg eins og þann sem að ég hafði keypt í fyrra. Í gær kláraði ég að búa til meiri hluta jólagjafanna og ég missti mig gjörsamlega og pakkaði þeim inn. Það er 8. desember. Og ég er búin að pakka inn jólagjöfunum.

Það eina sem vantar í alla þessa geðveiki er besti jóladiskur í öllum heiminum, Kósý Jól. Hann er týndur svo að ef að einhver á hann og vill deila honum með mér þá verð ég hamingjusamt jólabarn.

Reyndar er ég að búa til jólakort. Mér finnst þau alveg sjúklega fyndin. Ef að einhver vill jólakort skiljið þá eftir nafn og heimilisfang hér að neðan og skal senda ykkur huglæga jólakveðju með ósk um farsælt komandi ár og blóm í haga (ég er ekki að grínast).

Overload?

Síðasta vinnuvika hefur verið hrein geðveiki. Ég vann eitthvað um 70 tíma og var veik fyrri hluta vikunnar, þó að ég hafi mætt í vinnuna. Einn morguninn skildi ég engan vegin hvers vegna kaffið var ekki svart, ekki fyrr en ég áttaði mig á því að ég hafði ekki sett neitt kaffi í kaffikönnuna. Eftir að hafa hellt uppá alvöru kaffi ætlaði ég að fara í vinnuna og gekk út úr húsi, skólaus. Ég fór inn og í skó og út í bílskúr að sækja hjólið. Var að reyna að átta mig á því hvað væri svona furðulegt við hjólið og fattaði loksins að það var ekkert stýri á hjólinu.

Á fimmtudaginn misstum ég og samstafsmaður minn (ójá, ég er svo ógurlega formleg) það gjörsamlega. Við stóðum ein í félagsheimili Seltjarnarness með harmonikku/samkvæmitónlist í botni og sungum hástöfum í tvo hljóðnema. Textinn var búinn til á staðnum og var með öllu bjúrífúl. Hann verður þó ekki hafður eftir hér. Seinna, seint um nóttina, lékum við okkur við gínu sem var hrókur alls fagnaðar. Hún missti sí og æ hendurnar, handleggina og hárkolluna. Að auki var hún látin standa í ótengdu klósetti, káfa á sjálfri sér og öðrum og leika hinar ýmsu listir sem gínur einar geta.

Helgin fer einungis í afslöppun. Átti hin besta dag í faðmi litlu fallegu fjölskyldunnar á Hrísateignum, rölti Laugaveginn og bjó til jólagjafir. Glorious! Bjúrífúl!

Hjálmar gætu grætt svo mikið á því að leika íslenska jólasveininn (já, mun meira en á að vera tónlistarmenn). Ef að maður skellir þeim í föðurland, ullarsokka, lopapeysu og snjáðan langerma bol.. "Hjálmar var sá fjórtandi, rastafa man"

Í gær breytti Sigurrós einhverju innra með mér.

Í gær varð þetta blogg þriggja ára. Er þetta ekki bara orðið gott?

Ég er á ógnarhraðleið á leið til glötunnar.

Ég er á ógnarhraðleið í átt að heimsfrægð.

Antik..

Heimilinu hefur áskotnast nýr fákur. Eldgamalt silfurlitað dömuhjól. Það eru á því einir þrír gírar, og ég tek það fram, dömur mínar og herrar, að það er ekki hægt að skipta um gír á ferð. Það er bögglaberi, ljós knúið af framhjólinu, áfastur inn-út-inn-inn-út lás, leðurhnakkur og bremsur í pedulunum. Ég elska hjólið voðalega heitt og hef eiginlega sótt um skilnað við Birdie. Allvega í bili. Það er líka betra að hjóla í vinnuna. Sérstaklega vegna þess að ég get engan vegin valið mér rétta skó í hálku og er þess vegna bara á rassinum alla leiðina

Annars er ég að flytja um heila 0,74 metra og er þessa dagana að hreinsa út úr 6-8 fermetra herberginu sem að ég hef verið í í bráðum 20 ár. Herbergið er lítið, mjög lítið, en við þessa tiltekt hafa ótrúlegustu hlutir komið í ljós. Hér eru dæmi:

- Öll auglýsingapóstkort sem gefin voru út fyrstu tvö, þrjú árin. Ég var heitur safnari
- Sex til átta ára gamlir bíómiðar á t.d. Scream
- Allir trélitir sem að ég hef nokkur tíman komið við
- Bréfsefnasafn, öllu hent vegna gulnunar
- Servéttusafn
- Væntanlega yfir 100 tómir pokar utan af filmum sem fóru í framköllun í Bónus á sínum tíma
- Alltof, alltof, alltof mikið af loðnu dóti (loðnir rammar, pennar, pennaveski..)
- Bæklingar um hina ýmsu staði og söfn í heiminum. Ég trúði því þegar ég var yngri að maður yrði að taka bækling á öllum stöðum sem að maður heimsótti
- Allskonar útkrotaðir miðar sem á sínum tíma höfðu mikið tilfinningalegt gildi og létu mig jafnvel fara að grenja en gera ekkert í dag, ena að vera fyrir að sjálfsögðu
- Mjög mikið af óáteknum sem og áteknum filmum. Allstaðar í herberginu

Og ég er ekki einu sinni búin að hreinsa út úr 1/5 af herberginu. En nú ætla ég að sofa.

(Gummi, sorrý ég er ekki alveg að standa mig..)

Fáfræði ungdóms Íslands

Ég hef ákveðið að byrja á nýjum blogglið. Ég má til. Ég er viss um að við höfum öll verið svona fáfróð einhvertíman, en þetta er svo fyndið þegar maður er komin til vits og ára.

Forsaga
Innskot - Forsagan er í raun óþörf og alltof löng, en ég var búin að skrifa hana svo að hún fær bara að fara með
BSRB ætlaði að vera ofboðslega inn, hip og kúl og gefa út plastarmband (eins og gulu krabbameinsarmböndin) sem dreift var á flest alla vinnustaði. Á armbandi stendur Brúum bilið - Öflug almannaþjónusta er undirstaða velferðar - BSRB. Okkur í vinnunni fannst þetta mjög fyndið því að þetta er svo langt og hallærislegt. Þess vegna gegnum við með armböndin í gríni í nokkra daga. Svo ákváðum við að spyrja ungdóminn hvað þeim finndist nú um þessi bönd

Ragnheiður: "Hey, Nonni, hvað finnst þér um þetta armband hérna?"
Nonni: "Ööö, ég veit það ekki, hvað stendur á því?"
Ragnheiður: "Brúum bilið. Öflug almannaþjónusta er undirstaða velferðar. BSRB"
Nonni: "Vó, en fáránlegt. BSRB er svona sumarbústaðafyrirtæki!"

Það er svo gaman að..

.. poppa á gamla mátann. Ég ætla alltaf að gera það héðan af.
.. fara í bíó. Sérstaklega á stórfenglegar myndir eins og Me and You and Everyone We Know
.. muna hvað maður á stórfenglega vini.
.. vera í rauðu glimmer skónum mínum.
.. elda kjúkling.
.. sigra heiminn.
.. búa til klippimyndir og skrifa póstkort.
.. búa til eyrnalokka.
.. hlusta á Spilverk Þjóðanna.
.. elda og ryksuga í háum hælum.

Uppskrift að góðu partýi:

Glimmer, gerviblóð, grímur, kampavín, glimmer, mjúsik, glimmer, hvítvín. Click on photo to believe.




Ef að þetta hefur ekki nógu mikið skemmtanagildi, þá bendi ég á þennan klæðskipting. Væntanlega með því furðulegasta og fyndnara sem ég hef séð. Ég mæli sérstaklega með "Friends photos" og "News and weather"

"I like to be messy while I am dressy"
- Chrissy Lecreme

10 verstu albúmkoverin

Þau eru ljót og þau eru mjög mjög fönní. Mjög mjög fönní.

Ójá!




Óritskoðaðar myndir frá smánunarútilegunni 2005 eru komnar í hús. Það er sviti, það er smánun, það eru stórt kjöt, það er hamingja. Myndirnar má finna hér. Ég vil komment, ég vil smánun. Ójá

Ritjúal

Mér finnst ekkert jafn gott og að fá mér ristað brauð með rjómaosti og latte í morgunmat. Þá veit ég einfaldlega að dagurinn mun verða góður.



En hvað er í gangi? Það er ekki til mjólk fyrir latte. Það er ekki til brauð og bara smá rjómaostur. Það er ekki til kristall plús. Það eru ekki til bananar.

Á maður að þurfa að kaupa í matinn sjálfur? Ég bara spyr!

Bíttu í þig

Hvernig nennir fólk að kvarta endalaust yfir fáránlegustu hlutum? Kvarta yfir því að það hafi verið svo mikið fólk í kvennréttindagöngunni? Mér fannst frábært að hreyfast ekki í góðan klukkutíma vegna þess að svona margt fólk hafi komið saman til þess að styðja mannréttindi. Mér finnst ótrúlegt að svona ótrúlega stór hluti Reykjavíkurbúa hafi mætt. Mér finnst það frábært og alls ekkert til að kvarta yfir. Ég er ótrúlega stolt af því. Og fólk er endalaust að kvarta yfir Airwaves. Jú, það kostaði tæpar 6.000 kr. inn. Og jú, það var fúlt að sjá ekki allar hljómsveitirnar sem að manni langaði að sjá eftir að hafa borgað 6.000 kr. Ég skil að fólk sé frústrerað ef það stóð í röð lengi lengi og sá kannski bara örfáar hjómsveitir sem það langaði að sjá. En er þetta ekki frábært framtak? Setur þetta Ísland ekki á kortið? Lífgar þetta ekki uppá skammdegið? Er dagskráin ekki svo fjölbreytt og spennandi að maður á erfitt með að ákveða hvað manni langar að sjá? Eru þetta ekki jól margra Íslendinga eins og mín?

Og hvernig í andskotanum nenni ég að eyða mínum tíma í að kvarta yfir jafn fáránlegum hlut og fólki sem kvartar yfir fáránlegum hlutum?

Af kaffiförum

Ragnheiður: "Viljiði kaffi?"
Gestir: "Já, varstu að hella uppá?"
Ragnheiður: "Já, alveg nýlagað bara"
Gestir: "Veistu, ég bara var að fá mér kaffi áðan"

Í vinnunni liggja á mér einhver ósýnileg álög. Ég hef ekki hugmynd hvernig þau komust yfir mig, né hvers vegna, en þetta er ekki fönní lengur. Nú er ég búin að vinna þarna í bráðum tvo mánuði og mér hefur ekki tekist að gera almennilegt kaffi, allan tímann. Og kaffi er jú, minn lífselexír. Þar að auki er ég oftast send inní eldhús til þess að hella uppá þegar að gestir kíkja við. Nú hafa flestir samstarfsmenn mínir sem og fastagestir lært að kaffið mitt er piss. En samstarfsmennirnir trúa því að ef ég verði látin hella oftar uppá kaffi þá muni það að lokum verða gott. Þetta virðist ekki vera satt.

Hér heima fyrir geri ég afbragðs gott kaffi (og votti þeir sem vita takk fyrir) og á í pokahorninu ýmsar kúnstir sem ég hef lært hér og þar í heiminum, t.d. kanilstangargaldurinn, shake and break og doppukaffi. Ég held að það endi með því að á hverjum degi taki ég mínar eigin kaffigræjur með í vinnuna og geri alvöru kaffi. Ég hef líka heitið því að bjóða samastarfsmönnunum í mat og hafa eingöngu kaffi á boðstólnum.

Af göngum

Mér hefur sjaldan fundist ég jafn mannleg og í gær. Að sjá svona ótrúlega margt fólk standa saman að mannréttindum snerti bara litla hjartað í mér. Ég var voðalega stolt af því að vera Íslendingur. Við erum svo töff.
Gömlu konurnar fyrir framan mig í göngunni snertu mig samt ekki þegar þær sögðu hvor annari klámbrandara.

Af ábyrgðarástæðum þarf leyniorð til að komast í Iceland Airwaves albúmið mitt. Ef að þú hefur náð aldri, skildu þá eftir komment. I will get back to you.

Iceland Airwaves

Ég grét. Ég sat föst í röð á meðan Zoot Woman spiluðu. Life is a bitch. En engu að síður var þetta tryllt, sjúklega tryllt. Þið getið séð allt um það hér. Tobbi fær mega props fyrir helgina.

Einnig eru komnar myndir frá London.

úje!

Eintóm hamingja



Zoot Woman í kvöld. Ég held að ég muni gráta.

Sweet days are made of this

Ég hef ekki frá miklu merkilegu að segja, þó að það sé brjálað að gera. Hér eru samt nokkrar minningar um sweet days in Brazil.


Bátarnir sem ég silgdi á niður Amazonánna


Bondinho. Lítil lest sem gekk í hverfinu mínu. Maður borgaði ekkert fyrir að hanga utaná og við tókum hana oftast til og frá barnum.


Eina nóttina á Amazon sátum ég og Magnolio (trúðurinn) föst á ströndinni. Maðurinn sem að átti að sigla með okkur út í bát lagði sig nefnilega í runna rétt hjá og það var bannað að synda því að það voru einhverjir hættulegir fiskar í ánni. Þá kom þetta skip siglandi


Lítill strákur í sikrusskóla í Rio. Þrjár vinkonur mínar unnu þarna og ég fór til að hjálpa til annað slagið.


Það sést ekki en ofaná þessum báti er kross. Þetta er prestur á fljótandi kirkju sem siglir á milli þorpanna við Amazon.


Brasilískar trommur og reggeatónlistarmenn


Amazonáin við sólsetur


...svo kom tunglið

Ófyndnar pælingar um lífið

Í morgun vaknaði ég of seint svo að ég þurfti að sleppa ristuðu brauði með hvítlauksrjómaosti og latte, sem er eitt af mikilvægustu andartökum dagsins hjá mér. Ég labbaði af stað í vinnuna. Morgunsólin glitraði á nýföllnum snjónum, loftið var svo kalt að ég var eldrauð á nefinu og skórnir mínir voru of sumarlegir. En allt var svo fallegt. Furðulegt því að í gær horfði ég á gul og brún laufblöð leika um með vindinum í portinu heima hjá mér og það var svo fallegt líka.

Og núna, þegar ég lít út um skrifstofugluggann, sé ég fimm eldri menn leika billiard. Þeir koma alla mánudags- og fimmtudagsmorgna. Þá brosi ég allan hringinn því að mér finnst þeir svo frábærir. Jafnvel þó að þeim finnist kaffið mitt vont.

Uppgötanir síðustu daga

- Ég elska vinnuna mína. Út af lífinu.

- Það eru til unglingar sem ganga um með bling bling dollaramerkishálsmen á langri gullkeðju og með bling bling demanta í eyrunum. Og finnst það virkilega, virkilega töff.

- Ég og Tobbi erum mjög gott combó. Við erum svona ofurteymi held ég. Kannski öðlumst við einhverja yfirnáttúrulega krafta og björgum heiminum. Tobbi er allavega minn live-saver þessa dagana.

- Kaffið á Neskaupstað er gott.. en ekki fólkið sem keyrir í polla og sullar yfir nýja skó og nýjar kápur.

- O.C. í 23 klukkutíma yfir heila helgi er ekkert nema gott mál.

- Það er furuðulegt að finnast maður allt í einu vera aftur 15 ára. Ekki bara í smá stund heldur heilt kvöld. Og trúa því næstum því sjálfur.

- Katrín Björgvinsdóttir er ein sú ábyrgasta manneskja sem ég hef séð að störfum í lengri tíma. Kemur upp um unglingadrykkju, leikur mömmu, fæðir og klæðir, ríður um á hesti, fer með kvöldbænirnar og segir flugvélabrandara.

- E.t.v. er hægt að fá herpes í eyrnasnepilinn. Allavega samkvæmt lækni sem ég ræddi við.

- Mig langar að kaupa Tjarnarbíó.

- Ég sakna elsku Królu voðalega mikið. Þar sem ég lá og saknaði hennar uppgötaði ég að ég sakna líka vetrarins í Skandinavíu. Ég hef svo ótrúlega oft verið í Danmörku eða Svíþjóð að vetri til og það er bara svo... hyggeligt.

Macro

Jesús kom til mín og sagði: "Satan cheats at monopoly, that little shit!"

Hvað segir hann við þig?

Klukk!

Staðreynd eitt
Það versta sem ég veit, í öllum heila heiminum, er þegar fólk lætur braka í hálsinum á sér. Þetta háir mér eiginlega í daglegu lífi. Ef að ég er í bíó eða leikhúsi eða strætó eða einhverstaðar þar sem það situr einhver fyrir framan mig sem annaðhvort hreyfir hálsin óeðlilega mikið til hliðana eða virðist ætla að braka dett ég í svona ástand þar sem ég held fyrir eyrun, humma og fer m.a.s. stundum að rugga mér. Og þegar fólk lætur braka í kringum mig þá verð ég svolítið eins og ég sé einhverf eða klikkuð.

Staðreynd tvö
Það virðist ætla að verða mér með öllu ómögulegt að ákveða hvað ég ætla að verða þegar ég verð stór. Ég er víst orðin stór nú þegar en einhvern veginn finnst mér eins og "að verða stór" sé langt frammi í framtíðinni. En ég á hins vegar a.m.k. fjóra drauma sem að ég vona að eigi eftir að rætast á næsta áratug.

Staðreynd þrjú
Þegar ég var átta mánaða dó ég næstum því úr heilahimnubólgu. En mamma mín er svo ákveðin að hún hlustaði ekki á ljóta lækninn sem var á vakt.. sem betur fer.

Staðreynd fjögur
Ég er sjúk í skó, eins og margar konur. Ég á vel yfir fimmtíu pör af skóm og þegar ég skoða bankareikninginn minn þá hugsa ég oft "OK, ég á svona mikinn pening svo að ég gett eytt svona miklu í skó sem gera þá svona u.þ.b. þrjú skópör í þessum mánuði". Ég er líka sjúk í kaffi, súkkulaði, bjór, kjúkling, mojito, að fara í bíó, svart / hvítar myndar, litmyndir, grænu súpuna hennar mömmu, Apple, fifties, sixties, gamlar kvikmyndastjörnur, parmaskinku, ost (af allri tegund), bækur, Brasilíu, caipirinha.. og margt fleira.

Staðreynd fimm
Þegar ég var yngri sagði fólk stundum við foreldra mína "Hún þegir allavega á meðan hún sefur" og þau svöruðu yfirleitt "Nei, hún talar reyndar stanslaust upp úr svefni. Ég var bókstaflega gangandi talmaskína og hef verið frá því að ég byrjaði að tala. Sem betur fer, fyrir aðra og kjálkana í mér, hefur þetta eitthvað minnkað með árunum. Ég tala þó víst ennþá meira en góðu hófi gegnir. En það ætla ég ávallt að líta á sem kost.

Ég klukka mbl.is, Google, Myspace, Símaskránna og Blogger

Piparsveinaráð

Þú hefur ákveðið að bjóða fólki í mat. E.t.v. fólki sem að þú þekkir lítið (t.d. nýjum vinnu- eða skólafélögum). Þú uppgötvar að þú treystir þér ekki til að elda neitt, kannt e.t.v. ekki einu sinni að sjóða hafragraut (sem leiðir því rökrétt að spurningunni: "Hvað ertu þá að bjóða fólki í mat yfirleitt bjálfi?"). Þannig að þú ákveður að kaupa tilbúinn mat. En (there is always a en) þú vilt ekki að matargestirnir viti að þú eldaðir ekki sjálfur. Hafðu allan matinn tilbúin í þeim fötum sem á að bera hann fram í. Steiktu svo lauk á pönnu og violá.. þá lyktar húsið líkt og þú hafir eldað í allan dag.

Fyndna er að sá sem sagði mér frá þessu ráði hefur gert þetta sjálfur..

RoboLab, Sporðdrekinn og Simba

Ég held að þetta hafi verið með merkilegri helgum síðustu mánaða. Ég fékk mér t.d. eingöngu einn lítinn sopa af bjór (sem að segir ýmislegt misjafn um sjálf mig). Megninu af helginni eyddi ég á Legokubbanámskeiði. Ég var yngst og sú eina án uppeldismenntunnar. Þarna voru saman komnir 25-30 kennarar (og ég offkors) til þess að læra að kubba vélmenni og prógramma þau til þess að gera hitt og þetta. Eins og t.d. að stoppa fyrir framan bolta, taka hann upp og stoppa við ákveðin birtuskilyrði.
Ég var í liði með stærfræðikennara frá Sauðaákróki. Upp komu ýmsir listrænir ágreiningar. Ég vildi t.d. ekki hafa vélmennið á hjólum heldur hálfgerðum löppum. Þegar við sættumst á að hafa vélmennið á dekkjum vildi hún hafa það á formúludekkjum en ég torfærudekkjum. Átti vélmennið að vera með kló eða kassa til þess að fanga boltann? Fjórhjóladrifið eða afturhjóladrifið? Með vængi eða án þeirra (þó eingöngu til skrauts)? Vandamálin voru misjöfn. Við gerðum t.d. alltof flókin gírkassa og vélmennið okkar átti því erfitt með að fara upp brekku. Svo snérust dekkin í sitt hvorta áttina. Svo keyrði það bara í hringi.
Skemmtilegast var þó að fylgjast með fullorðnu fólki (sumir orðnir afar og ömmur) rífast um álíka mál og ég og liðskona mín. "Nei, ég vil ekki hafa græna plötu, ég vil hafa gráa" "Hey, eruð þið að stela hugmyndinni okkar? Sko, mér finnst að þau eigi að fara fram að kubba!" "Hver stal ljósskynjaranum mínum? Halló! Hver er að svindla?" "Sko, þú ert ekki að kubba þetta rétt! Hefuru aldrei séð Lego áður eða?"

Þurfti svo að tala 27 ára samstarfsmann minn (sem er jakkafatamaður að degi til) af því að rífa niður nýja gifsvegginn til þess að ná í Playstation fjarstýringu. Hann fékk lánaðann Fifa og einhvern annan fótboltaleik í staðinn. Hann var að fara í þriggja manna piparsveinapartý með vinum sínum sem kenndir voru við Magnara og Ljós. Það þótti mér skondið.

Og í Eymundsson í dag var lítill strákur sem gekk um með plastsveðju (svona eins og Simba hefði átt). Í matahléinu mínu sá ég henn svo myrða sjálfan sig, með miklum tilþrifum, fyrir framan BabySam. Ímyndaðblóð, innyfli, öskur og allur pakkinn.

Við morgunverðarborðið

Nökkvi Páll: "Afi" Bendir á Davíð Oddson á forsíðu Fréttablaðsins
Ragnheiður: "Nökkvi Páll! Nei!"
Nökkvi Páll: "Nei, blhöööö" Bendir aftur á Davíð

Ég er frekar sátt við þá hluti sem ég hef lagt til við uppeldi barnsins. Ég hef reyndar aldrei skipt á jafn mörgum kúkableyjum og síðustu fjóra tímana. Barnið var augljóslega að gera mér einhvern grikk.

Maður spyr sig..?

Það er eitthvað rangt við þetta. Eitthvað mjög rangt. Þessi fékk verðlaun fyrir frumlegasta búninginn en hún er einmitt Audrey Hepburn. Þessi tvö voru í fyrsta sæti, enda klárlega í flottustu búningunum. Grasker og töframaður. Ég meina, er ekki alveg eðlilegt að klæða hundinn þinn upp sem belju?

Já, maður spyr sig.

Ég er nokkuð viss um að þetta sms hafi ekki verið ætlað mér, þó svo að það hafi verið sent á mig..

"Hae Tanja. I am here to see a man about the horse. Thin Shailin"

Misbehavin'

Þetta virðist ætla að verða að púnktabloggi (eins og ágætur höfundur Íslands hefði stafsett það). Svo að ég held bara áfram.

Plúsar
+ Birdie, nýjasti fákur heimilisins og minn besti vin þessa dagana
+ Öll börnin sem eru að líta dagsins ljós
+ Tónleikar síðasta laugardag
+ Kórpartý síðasta laugardag
+ Menningarnótt og megadiskópartý
+ Kojufyllerí að Túnfæti
+ Árleg Tapasferð okkar Karólar. Heimsmálin og bjórmálin rædd yfir rauðvíni og gúrmei
+ Nýja krotbókin mín "Leyniplan Ragnheiðar til að sigra heiminn". Nei, ég er ekki hætt að ræða þetta.
+ Eiginkona tímaflakkarans
+ Nýja Audrey Hepburn safnið mitt. Takk Ragnheiður B!
+ Nýja vinnan mín, ef að bæjarstjóri Seltjarnarness leyfir.

Mínusar
- Helvítis fokking tussu rokið
- Allir túristarnir sem þurftu akkúrat að taka mynd af mér á rassinum að labba inn í Hallgrímskirju (það var rok, ég var í pilsi)
- Bílarnir sem skvetta vatni yfir okkur Birdie
- Karól er haldin til Kaupmannahafnar. Ég vona að hún brenni ekki aftur (Kaupmannahöfn þ.e.a.s.)
- Ég sat föst í kórkjólnum mínum um daginn. Lítið fyndið.

Takk fyrir

P.S. Gummi, hætti að hanga á bloggum og farðu að læra krakkarassgat!

Heilagur sannleikur

"..ekkert kaffi til nema koffínlaust kaffi (sem svipar til þess að dansa án tónlistar)..."

- Orri Tómasson, 16 ágúst 2005

Megahæfæv

- Leikfélagið Gumar, sá mér fyrir magaæfingum vikunnar
- Prince tribute. Þá sérstaklega Steini og loðfelldurinn
- Hjálmar á Nasa (þ.e.a.s. þessi þrjú lög sem ég heyrði)
- Tobbi, sem kemur heim á eftir
- Heiti potturinn hennar Karólar
- iPodinn minn, sem ég elska svoooo mikið
- Nýja hárið mitt.. Æ lov itt!
- Enn og aftur, stórfenglega leyniplan mitt um að sigra heiminn

Hæfæv

- Myndirnar hennar Sigríðar Ásu á Cultura
- Raddlausa Valdís, uppspretta mikillar hamingju
- Heilsubótargangan um hálfa Reykjavík á laugardagsnóttina
- Kaffi Latte, ástmaður minn

Fæv

- Detox, ójá
- Tiltekt, ójá

Að smána sig - Að verða sér til skammar, helst undir áhrifum áfengis

Smánunarútilegan 2005
Plús- og mínuslisti

Plús
+ Smánunarandinn.. allir að smána sig
+ Smánunar/drykkjuleikurinn
+ Stebbi, konungur smánunarleiksins
+ Trúnóið okkar Tyrfings í bílnum
+ Smánunarkakan mín (já, ég gef sjálfri mér megaprops fyrir hana)
+ Guðmundur Einar og blóðið mitt
+ Gleraugun hennar Salóme og gleraugun hans Stebba
+ Lopapeysur
+ Guðmundur Einar og Villi Vill.. gott combó
+ Addi, meistari smánunar
+ Landslið matreiðslumeistara, sem bjó til matinn okkar Karólar
+ Tuborg
+ Helga og hrossaskíturinn
+ Helga og sykurpúðarnir
+ Þegar Jökull tók maraþon á þakinu
+ Þegar Gummi Hola vakti þýsku túristana
+ Snakkmorgunmatur og sameiginleg þynnka
+ Grillaðir sykurpúðar
+ Pleður
+ Góð tónlist, allan tímann

Mínus
- Þýsku túristarnir
- Þegar Atli eyðilagði kartöflurnar okkar Karólar

Hér rétt í þessu hljóp lítið berrassað barn yfir garðinn minn, settist niður á stein í garðinn við hliðiná og fór að lesa bók... á hvolfi.

Hvert er heimurinn að fara?

Ég elska..

... Spilverk Þjóðanna óendanlega mikið
... Harry Potter
... Innipúkann, sem var stórkostlegur
... vini mína sem smána sig alltaf svo skemmtilega
... hvað grasið er ótrúlega grænt
... fólk sem heldur að það sé celeb
... fólk sem er að rembast við að vera artý, mér finnst fátt jafnast á við það
... vinnuna mína klárast því miður von bráðar
... að syngja í sturtu (og það kemur mér alltof oft í bobba því að ég verð svo oft sein vegna sturtutónleika)
... eplaskónna mína og diskóskónna (sem og alla hina)
... sjóinn, því að hann er svo blár
... stórfenglega leyniplanið mitt um að sigra heiminn næsta vetur (svo að ég geti joinað fólkinu sem að heldur að það sé celeb)

Djöfullinn
(Þið verið að fyrirgefa. Ég má ekki blóta í vinnunni svo að ég fæ útrás hér)

Mig langar sjúklega til að fara á alþjóðlegu jugglehátíðina 2006. Þarf þá reyndar að fórna öllu öðru sem ég er að gera í lífinu almennt (væntanlega þar meðtalið að borða og sofa) og finna mér juggle partner. Sá þetta vídjó hér (sem er stórt og ekki innlent svo að ég myndi ekki ná í það nema þið tímið). Djísös... þetta er bara kreisíness in þö breinhás. Annars hef ég bara verið í vatnslag, spurningakeppni og Capture the flag í vinnunni. Ógeðskeppni á morgun. Og svo Innipúkinn. Og svo smánunarútilegan 2005. Ekki slæmt það.

Gullið ljós

Hér á Valhúsahæðinni er nú lesið í bolla og spil til að ráða framtíð heimasætunnar á neðri hæð númer þrjátíuogþrjú. Á hún að breyta algerlega um lífstíl? Á hnátan að taka upp nýtt mataræði, nýjan klæðaburð og nýtt útlit? Og hvað skal gera með samferðafólk stúlkunnar? Skal því skipt út með öllu?

Lífslisti
Listinn er bein tilvitun í Tískubókina sem gefin var út árið 1963.

------------------
Atriði sem yður eru ef til vill ekki ljós, og þó má það vera en þau blasi áreiðanlega við áhorfandanum

MÖGULEIGUR KOSTIR
- Góðlegt svipmót
- Festulegur svipur
- Ástúðlegt bros
- Eðlilegt trúnaðartraust
- Heillandi persónuleiki
- Rólyndi, látleysi, eða jafnvægi í fasi
- Ávallt stundís
- Geðþekk rödd og hlátur
- Almenn snyrtimennska
- Smekkur klæðaburður
- Fallegt andlit
- Góður líkamsvöxtur
- Reisn
- Geðfelldur, eðlilegur litarháttur
- Fögur húð
- Gott hár og háralg
- Vel gerðir fætur og ökklar
- Góðar hendur og fagrar neglur
- Ábyrg í fjármálum
- Góður skipuleggjandi
- Heilbrigð afstaða til lífsins almenn, einkum gagnvart erfiðleikum


MÖGULEIGIR VANKANTAR
- Drýldið eða fráhrindandi svipmót
- Flausturssvipur
- Of hátíðlegt eða alvarlegt útlit
- Hroki
- Fráhrindandi persónuleiki
- Fálmkennt fas, eirðarleysi eða fjas
- Alltaf óstundvís
- Óþolandi rödd eða hlátur (eða ennþá verra, fliss)
- Hirðuleysi
- Algjört smekkleysi í klæðnaði
- Sviplaust andlit
- Óheppilegur vöxtur
- Óburðug, hokin staða
- Ógeðfelldur, meðfæddur litarháttur
- Óhrein húð
- Strítt hár og erfitt háralag
- Stórir fætur og sverir ökklar
- Stórar hendur og lélegar neglur
- Eyðslukló
- Engin "lífsstefna", þumbari, slæpingi

Sannleikurnn er sá. að þér munuð komast að raun um, að sjálfsskoðun í samræmi við þessar línur er mjög lærdómsrík meira að segja svo, að þótt þér læsuð ekki lengra, mundi prófið hafa ótrúleg bætandi áhrif á yður.

------------------
Spurning um að taka þennan lista sér til fyrirmyndar í daglegu lífi, sérstaklega feitletruðu atriðin...

Skeð og heyrt í vinnunni

Scenario no. 1 - Eymundsson
Á sunndaginn kom róni inn í bókabúð, gekk upp að mér og spurði hátt og skýrt "Heyrðu, áttu ekki Penthouse". Ég, af einhverjum óútskýranlegum ástæðum, fór í algjöra kleinu og þóttist halda að Penthouse væri tölvublað. Eftir að ég hafði viðurkennt fyrir sjálfri mér að ég vissi vel að Penthouse væri klámblað sem og komist að því að það væri uppselt spurði maðurinn "En hvar geymiru eiginlega þessi blöð eins og Penthouse, Playboy og sonna?". Ég benti ræfilslega á dónablöðin og dreif mig á hinn enda blaðarekkans, aðallega vegna áfengisfnyksins sem lagði af manninum. Og þá kallar róni gamla til mín "Heyrðu væna, áttu ekki fleiri klámblöð en þetta?". Allar gömlu konurnar sem stóðu að skoða Allers og Se og Hørt hurfu mjög skyndilega út úr búðinni.

Scenario no. 2 - Eymundsson
Karl: "Heyrðu, hvar finn ég svona sellófanlím"
Ragnheiður: "Sellófanlím?"
Karl: "Já, svona sellófanlím"
Ragnheiður: "Sérstakt lím til að líma sellófan?"
Karl: "Nei, þetta er svona glært og mjótt með lími á svona rúllu"
Ragnheiður: "Öööö.. límband?"
Karl: "Já, einmitt"

Scenario no. 3 - Leikjarnámskeið
Krakki eitt: "Sko, mig dreymdi þig í nótt og þá varstu búin að aflita hárið þitt. Mér finnst það samt flottast svona brúnt"
Ragnheiður: "Já, en í alvörunni þá er ég með skollitað hár"
Krakki tvö:" "Ha? Í alvöru? Ég hélt að þú værir með hárkollu"

Jibbí jibbí jíbbí!

Myndirnar mínar frá Kanada! - hér
Zoot Woman á leið til Íslands! - hér

Canada, eh?

Sólgleraugun mín fundust og ég fór til Kanada. Þess ber einnig geta að sólgleraugnadrottning Hamrahlíðarkórsins sagði að mín sólgleraugu væri eiginlega "the mother of all sunglasses". Það er satt. Ég veit það. Unnið er í plús og mínus lista en þangað til skemmti ég lesendum með hinu og þessu úr ferðalaginu.

Við eyddum þónokkrum tíma í einni rútuferðinni í að búa til "Allir voru xx nema xx.." brandara. Hér eru nokkur dæmi.

* Allir voru heilbriðgir nema Birta, hún var ekki með neitt milta.
* Allir áttu foreldra nema Urður, hún var útburður.
* Allir voru með hár nema Halla, hún var með skalla.
* Allir sváfu með sæng nema Ragnheiður, hún svaf með rafmagnsábreiður.
* Allir fóru úr fötunum nema Kári, hann fór út hári
* Allir voru edrú nema Benni, hann var fullur.
* Allir fóru í keilu nema Björg, hún var heima.

Og enn fremur nokkrir punktar af málfarsvillum Íslendinga í útlöndum og Vestur-Íslendinga í Gimli

Rektor: ".. and it has been frábært to be here with the choir.."

Tyrfingur: "... and then rain fell on your soilders and babtized you Iceland"
Átti að vera shoulders

W-Icelander: ".. og þeir sem ætla að koma við mig í bílnum.."
Átti að vera "koma með mér"

W-Icelander: "Veistu fyrir hvað þessu tjöld eru notuð?"
Bendir á blá tjöld úti á einhverju engi
Ragnheiður: "Nei í hvað eru þau notuð?"
W-Icelander: "Þetta eru tjöld sem að býflugurnar fara inní til þess að fróa sér"
Ragnheiður: "Til þess að frjóvga sér?"
W-Icelander: "Já einmitt, til þess að fróa sér"
Ragnheiður skelfur við að halda niðri í sér hlátrinum

Ef ég finn ekki sólgleraugun mín, þá fer ég hvorki til Kanada né út úr húsi það sem eftir lifir sumars... og ég er ekki að grína.

Tuttuguogtveggja ára.. breytingarskeiðið?

Merkilegir hlutir gerast nú í lífi litlu stúlkunnar á Valhúsabrautinni. Í fyrsta lagi hef ég foreldra mína sterklega grunaða um að reyna að afneita mér. Örfáum dögum eftir að ég snéri heim, ákváðu þau að það væri tímabært að heimsækja Ítalíu enn á ný til að príla þar upp á hóla og hæðir. Það er svo sem allt gott og blessað, en mér skilst að þau séu að fara að leigja sér einhvern tjaldvagn sem þau ætla að dvelja í bróðurpart sumarsins. Ég er því bara foreldralaus. Nei, það er lygi. Björg hefur gengið mér í móðurstað, að hluta til, "Ragnheiður mín, ertu með húslyklana?" (reyndar ekki furðulegt þar sem ég læsti tvo húslykla inni í íbúðinni, mínir voru í bakpoka sem var staddur á Selfossi og einir væntanlega á Ítalíu, svo að við þurftum að keyra upp í Grafarholt til þess að sækja húslykla... tvisvar... á fjórum dögum) "Ragnheiður mín, ertu búin að taka töflurnar þínar?" "Ragnheiður mín, nú er komin tími til að vakna" "Ragnheiður mín, ekki gleyma að gefa kettinum". Björg er líka á breytingarskeiðinu og fékk sér voðalega flott perm í hárið í dag.

Í öðru lagi er þetta fyrsta sumarið sem ég mun ekki vinna á Lækjarbrekku. Tilfinningarnar eru blendar, en ég er afskaplega sátt við vinnuna mína í sumar.

Og, í þriðja lagi og algerlega mikilvægast af öllum breytingum, þá steig ég stórt skref sem stelpa/kona/kvennkynsmannvera. Það er furðulegt, en á einhvern hátt fannst mér þetta stríða gegn einhverjum lífsreglum hjá mér. Það tók mig tvo mánuði að ákveða þetta með vissu, eftir a.m.k. 10 - 12 ára umræður um þetta. Mér finnst það satt sem Sigríður Ása sagði: "Þetta er stórt skref í lífi konu"
Í dag fékk ég mér göt í eyrun

Grófur tilhlökkunarlisti fyrir komandi mánuði
Fyrsti hluti

- Átta til fimm vinna í sumar
- Franz Ferdinand (ef þeir koma)
- Búa til portfolio
- Að eiga tilbúin portfolio.. loksins
- Verða stór og fara að þvo mitt eigið klósett
- Gus Gus tónleikarnir sem ég ætla að fara á (og Kára Smára er boðið með)
- Og auðvitað Iceland Airwaves 2005
- Ágúst, þegar ég verð orðin sjúkleg gella
- Skartgripaverksmiðjan sem ég ætla að stofna og reka alein
- Að smána mig með Tyrfingi í Kanada
- Kjúklingaklúbburinn og heilsugönguklúbburinn
- Þegar Karól kemur heim
- Þegar Ragnheiður B kemur heim (og sá sem fylgir henni..)
- Öll skópörin sem bíða þess að ég kaupi þau

250505

Ég: "Klapp klapp klapp. Til hamingju"
Ég: "Já takk takk"

Fyrir nokkrum árum var mér tjáð að 25. maí, þessi merkisdagur í mannkynssögunni, væri hinn alþjóðlegi Hanson dagur (eins og dyggir lesendur þessa bloggs vita, sérstaklega hún). Og jafnvel þó að ég geti ekki fundið neinar haldbærar sannanir fyrir því að það sé satt og rétt mun ég halda áfram að halda uppá Þö innternasjónal Hansondei sem og afmælið mitt þann 25. maí. Það er líka mun auðveldara að halda uppá Hansonsdaginn heldur en þessa viku sem byrjar í dag og heitir alltof löngu og flóknu nafni. Markiðslisti fyrir 250505-250506 er í vinnslu.

Sjúklega tryllt blogg..

Mér finnst ennþá óþægilegt að geta ekki talið tærnar á fólki hér í Evrópu og vita því ekki með vissu hvort að fólk sé yfir höfuð með tíu tær eins og eðlilegt er. Ég bið alla því vinsamlegast um að fara að ganga í sandölum (já og gefa bara skít í kvefið..) svo að ég geti haldið þessum undarlega vana mínum áfram.

Þó að ég eigi einungis eftir einn dag í tuttuguogtveggja ára afmælisdaginn minn (og ég er algerlega sjúr á því að allir séu með það á hreinu að ég á afmæli 25. maí takk fyrir) þá hef ég vanið mig á að segja sjúklega og tryllt í öðru hverju orði. Sjúklega gelgjuleg orð sko! Mér finnst þau samt ekki töff.

og takk fyrir bless

Nokkrir púnktar

- Ég sé fram á að þetta verði virkilega gott sumar. Ég sé ekki bara fram á það, heldur hef ég tekið meðvitaða ákvörðun um að þetta verði gott sumar.
- Menntaskólaböll eru skondin.
- Allt brasilíska súkkulaðið mitt er búið.
- Ég elska fólk sem er skrítið eða klikkað. Ég vona að ég geti þjálfað sjálfan mig í að vera líka skrítin eða klikkuð.
- Júsóvisjón.. öö nei, engin púnktur.
- Ég veit alveg að þetta eru leifar af þróun karla og kvenna og allt það.. en ég get bara ekki skilið hvers vegna í ósköpunum karlmenn eru með gerivörtur. Afhverju?

Afskaplega..

... er sólarlagið fallegt út um gluggann minn, sérstaklega þegar milljón fuglar fljúga út um allt á himninum (þetta er alveg rétt íslenska)
... þykir mér ég vera með mikið gelluhár núna.
... þykir mér bloggið mitt fallegt núna.
... þykir mér erfitt að skilja hvernig ég á að setja kómentinn inn aftur
... yrði ég hamingjusöm ef að einhver myndi hjálpa mér (ragnheidurs@hn.is)

Topp tíu listi
-Að koma heim til Íslands-

10. Að geta farið reglulega í ræktina (plebbalegt en satt engu að síður)
9. Að vera brúnni en flestir, þó svo en flestum finnist ég ekkert brún (bara svo að þið vitið það þá er brúnkan núna í sögulegu hámarki..)
8. Að heyra international hittara á skemmtistöðum sem maður fílar ekki bara lélegt píkupopp (ekki misskilja, það er að sjálfsögðu fátt sem jafnast á við live samba í Rio De Janeiro..)
7. Mömmumatur
6. Miðnætursólin
5. Að endurheimta iPodinn minn sem var í pössun hjá Karól. Ég á nú bókaðan tíma hjá lækni sem ætlar að græða hann við mjöðmina á mér.
4. Loksins, alvöru latte og góður í þokkabót (ekki veit ég hver sagði að kaffi í Brasilíu væri gott.. sá hafði allavega mjög rangt fyrir sér)
3. Íslenska vatnið, hallelúja
2. Sumarfílingurinn í öllu fólkinu
1. Allir fallegu og góðu vinir mínir og familía

Köttur úti í mýri..

Og þá hef ég yfirgefið Brasilíu. Í flugvélinni frá Rio De Janeriro til Parísar varð ég algerlega rugluð í öllum þessum tungumálum og hóf að tala dönsku við franska flugfreyju eftir að hafa reynt að tala við hana á portúgölsku. Ég áttaði mig á því að ég vaeri komin til Evrópu vegna þess að allir lyktuðu af ilmvatni og rakspíra en ekki sápu. Ég hafði einnig þróað með mér þann furðulega vana þegar ég var í Brasilíu að telja tærnar á fólki. Hins vegar eru allir í Evrópu í lokuðum skóm svo að ég veit ekkert hvort að fólk í París, London né Köben séu yfirleitt með 10 tær.
Nú tekur við örlítið meira af hinu sæta lífi af í Köben í þrjá daga hjá elskulegu Karól minni áður en haldið verður heim á Klakann. Þ.e.a.s. ef ég dey ekki úr kulda.

Hvad á barnid ad heita?

Tetta nafnabrjálaedi hérna aetlar engan enda ad taka. Brasilíubúar verda mjog hissa tegar ég segi teim ad á Íslandi turfi madur ad fá leyfi til ad skíra bornin sín odruvísi nofnum. Ég er mjog hissa ad í Brasilíu sé ekki svoleidis listi

Ragnheidur: "Og hvad heitir tú?"
Madur: "Ég heiti Batman"
Ragnheidur: "Batman... er tad gaelunafnid titt?"
Madur: "Nei nei, tad er nafnid mitt, sjádu" Dregur upp persónuskilríki
Ragnheidur: "Já já.. en... gaman.."

Og fyrir nokkrum dogum gisti ég hjá fólki í litlum stranbar vid Amazonánna. Tau áttu trjú born

Mamman: "Og tetta eru bornin okkar; Immanuel, Faboni og Mylady"
Ragnheidur: "Já.. Ha? Mylady?"
Mamman: "Já, týdir tad ekki frúin mín á ensku?"
Ragnheidur: "Jú einmitt.. en.. fallegt!"
Mamman: "Já, okkur finnst tad"

Núna er ég stodd í bae í nordaustur Brasilíu sem heitir Natal. Á adalgotunni eru vitringarnir trír, risastórir og upplýstir. En hérna er sólin í Brasilíu og hér aetla ég ad ná mér í smá brúnku ádur en ég held heim á Klakann..

Haestvirtur umhverfisrádherra..

Sídasta vika hefur verid ólýsanleg. Eftir ad halfa silgt nidur Amazonánna med flokki ad trúdum og kvikmyndatokumonnum hélt ég ad lífid gaeti ekki verid furdulegra. En mér skjáltadist.

Ollum af skipinu var bodid í grillveislu. Tar á medal var ítalskur vinur Magnolio sem var nýkomin til Santarém. Ég og Ítalinn forum ad spjalla

Ragnheidur: "Já, og hvad aetlaru svo ad vera lengi í Brasilíu?"
Ítalinn: "Einn og hálfan dag
Ragnheidur: "Ha? Afhverju svona stutt"
Tad ber ad taka frama d Santarém er úr leid og tad tekur svo gott sem tvo daga ad komast tangad frá Ítalíu
Ítalinn: "Já ég veit, tetta er svolítid klikkad, en ég kom hingad til ad fagna med vinum mínum"
Ragnheidur: "Já já, fagna hverju?"
Ítalinn: "Aei tad var verid ad kjósa mig umhverfisrádherra Ítalíu"

Og madurinn var ekki ad grínast. Hann heimtadi ad vid myndum drekka grappa med honum og eftir heldur morg glos af grappa var hann ólmur í ad laera hitt og tetta á íslensku, vildi segja mér allt um hvad hann langadi mikid ad gifta sig og eignast born og vildi svo vita hvad mér fyndist um tattúin hans og reif sig úr skyrtunni. Á sunnudagskvoldid baud hann okkur svo út ad borda á fínasta veitingarstad baejarins. Hann psurdi hvad ég aetladi ad laera og ég sagdi honum ad ég gaeti alveg hugsad mér ad fara til útlanda ad laera ljósmyndun, jafnvel Ítalíu. "Já tú laetur mig bara vita ef ég get hjálpad tér eitthvad. Og tegar ég kem til Íslands tá verdur ad sýna mér landid". Ég ákvad ad benda honum ekki á ad Halldór eda Anna Sigrídur myndu vaentanlega sýna honum landid ef hann kaemi.

Og núna er ég fost hér í Santarém tví ad mér var seldur flugmidi fyrir morgundaginn tó ad ég hefdi bedid um flugmida fyrir daginn í dag. Og tad rignir og rignir. Tannig ad ég er búin ad sitja á hótelherberginu mínu og syngja kórlog, odrum gestum til mikils ama. Ef ykkur leidist tá getid tid kíkt á myndir sem ég henti inn fyrir svoliltu. Frá tónleikum og svo hinu og tessu.. gjossovel

Ì midjum regnskóginum...

Suruacá er lítill baer í midjum regnskóginum vid Amazoná. Áin er 18 km. breyd tegar hún er breydust. Í Suruacá er allt handgert. Húsin eru búin til úr spítum og stráum, sturturnar eru litlir kelfar fyrir utan húsin sem og klósettinn. Haenur og haenuungar ganga um lausum hala og flýja ketti og hunda sem fá líka ad leika um lausir. Í gaer vard mikid uppteyti tegar páfagaukur flaug inn í midjan mannfjolda og byrjadi ad gogga í lítil born. Fólk eydir morgninum í fiska og eftirmiddeginum í ad sauma fiskinetin sín. Bornin leika sér med hnetur og hlaupa um og skríkja í indjánaleik. Útvarpid eru tveir hátalarar í midjum baenum sem eru í gangi á morgnanna, í hádeginu og á kvoldin. Í trjánum eru apar og allskonar fuglar sem gefa frá sér furduleg hljód. Hér er einn stadur sem haegt er ad tala í GSM síma og stundum er rod á tennan stad. Í gaer héldum vid lítil bíó hérna í midbaenum og oll bornin hlupu fyrir aftan tjaldid til ad sjá hvadan myndin kaemi. Og ekki veit ég hvad tessi tolva er ad gera hérna tví sídur tetta internet en tad er allavega til stadar.

Já elsku fólk, tetta er lífid hér á midbaugi jardar..

Af Magnolio og leidinlegum logreglumonnum

Flugvélin mín stoppadi í hverjum einasta bae á nordurstrond Brasilíu. Mér leid allavega tannig. Eftir fjórtán tíma komst ég loks til Santarém. Tar tók á móti mér madur af nafni Mangolio med mikid grátt, krullad hár og rámustu rodd sem ég hef heyrt í lengri lengri tíma. Ekki nóg med tad, heldur er hann útlaerdur trúdur, laerdi hjá bestu trúdum Sudur Ameríku. Og hann á tvo litla pylsuhunda sem heita bádir Jimmy. Magnolio henti mér inn í litlu raudu bjolluna sína og keyrdi ad stad. T.e.a.s. tegar bjallan fór loksins í gang. Reglulega stoppadi hann til ad laga afturljósin tví tau duttu alltaf úr holdunum. Og hann sagdi mér ad hann yrdi ad passa sig tegar hann keyrdi í holur tví ad vélinni vaeri haldid saman med spotta sem losnadi alltaf tegar hann keyrdi í holur. Eda ég held ad hann hafi sagt tad tví ad vélin í litlu, raudu bjollunni var svo hávaer ad madur heyrdi vart orda skil. Ég fékk ad gista heima hjá Magnolio í húsid hans (sem minnir mig reyndar meira á lítinn kofa) sem stendur á bokkum Amazonáar. Fyrst reyndi hann ad hengja hengirúmid mitt upp inní stofu en sá ad krókarnir voru of langt frá hvor odrum. Svo ad hann skellti tví bara upp inni hjá sér. Rétt ádur en hann sofandi sagdi hann "Mundu ad sofa á ská, annars brýturu bakid á tér. Ef tú getur ekki sofnad tá geturu alveg komid uppí til mín".

Daginn eftir var komid ad logregluheimsókininni. Fyrst hitt ég einn mann, sem heitir orugglega Feio, eda ljótur. Hann var tad allavega, sem og leidinlegur. Og hann vildi ekki framlengja vísanu mínu. Sagdi ad annar madur tyrfti ad gera tad. Svo ad ég tyrfti ad koma aftur klukkan 14.30. Ég átti ad fara frá Santarém klukkan 15.00. Tegar ég kom aftur var mér tjád ad tessi madur, sem er víst sá eini sem má stimpla vegabréfid, vaeri ekki vid og yrdi ekki vid fyrr en daginn eftir. Og ég svo sver, ég reyndi allt. Tóttist ekki skilja og hélt áfram ad leika stimpla med hondunum. Sagdi teim ad ég vaeri ad fara og yrdi ad fá visanu framlengt ádur en ég faeri. Endadi svo á tví ad setjast nidur og gráta til ad sjá hvort ad tad myndi ganga. Sat m.a.s. í anddyri logreglustodvarinnar svo ad allir vorkenndu mér og sogdu teim ad stimpla. En nei, eigi skal stimplad! Ég fór og byrjadi ad skaela í alvorunni. Og svo kom hellidemba. Mig langadi bara heim. Ég hafdi engan stad til ad gista á, hélt ad ég vaeri búin ad missa ad bátnum, vissi ekki hvad ég aetti ad gera og fannst Brasilía bara asnalegt land. En einmitt tegar manni finnst allt omurlegast tá batnar tad. Hollensk kona sem ég hafdi hitt fyrr um daginn baud mér ad gista hjá sér og var ekkert nema almennileg heitin. Báturinn fer á midvikudaginn.

Svo ad ég eyddi ollum deginum í ad bída. Fyrst beid ég í trjá tíma hjá logreglunni. Missti af rútu sem fer einu sinni á dag. Akkúrat tegar ég var hvad pirrudust yfir tví komu logreglutjónar med tvo menn í handjárnum sem hofdu raent fullt af pening. Teir voru ekki geymdir inni í fangaklefa eda í yfirheyrsluherbergi eins og í Law and Order, heldur sitthvoru megin vid mig í sófanum. Og svo komu trjár sjónvarpstodvar til ad búa til frétt um málid. Peningarnir, bófarnir, loggann sem handsamadi bófana, einhver kall sem ég veit ekki hvad hafdi med málid ad gera og ég, oll í andyri logreglustodvarinnar og oll í sjónvarpinu. Loks komst ég inn til vegabréfsmannsins, sem sendi mig í bankann. Tar beid ég í tvo tíma. Og svo fór ég aftur til logreglunnar. Tá var vinur minn í hádegismat, svoa dég settist bara hjá fongunum, sem voru enn í sófanum, og baud teim súkkuladi. Sem var ekki mjog gáfulegt, tví ad teir voru handjárnadir og gátu ekki fengid sér neitt súkkuladi.

En, ég er nú en á ný logleg hér í Brasilíu. Ferdinni er tví heitid nidur Amazoná, med trúdnum Magnolio og odru fólki (t.á.m. kvikmyndatokumanni sem er ad búa til vídjó um tetta allt!). Tar munum vid sigla á milli lítilla torpa, liggja í hengirúmum, horfa á sólina setjast og rísa, syngja kórlog (adallega ég og tetta kórinnskot ertileinkad Steinari) o.s.frv. Ef allt leyfir, tá mun ég naest halda yfir til Perú til elsku Hollu.

Beijo!

Ég er óloglegur innflytjandi í Brasilíu

Sídast mánudag komst ég ad tví fyrir tilviljun ad ég hef verid óloglega hér í brasilíu í brádum 56 daga. Ástaedan er sú ad madurinn sem hleypti mér inn í landid ákvad ad gefa mér vísa upp á 30 daga í stad 90 daga, en tad er lengd venjulegs ferdamannavísa hér í Brasilíu. Og tetta er víst algerlega loglegt. Á stimplinum í vegabréfinu mínu stendur ekkert en á stimplinum á entry/exti midanum mínum (sem madur verdur ad framvísa vid brottfor og til ad fá vísanu framlengt) stendur 30 dagar.
Vegabréfseftirlitsmadurinn (og ég er ekki viss um ad tetta sér ord svo ad ég bý tad abra til) getur víst ákvedid ad gefa mér 2 daga vísa ef hann vill. Og tad sem meira er, tveir af krokkunum sem ég bý med eru í sama vanda. Tau fegnu reyndar 60 daga vísa. Tad upphófst tví mikid panicástand hér í húsinu. Síminn var í stanslausri notkun til ad hringja í írksa konsulantinn, íslenska konsulatinn (sem var í fríi og er ekki vaentanlegur fyrr en naesta mánudag), norska konsutlantinn, bandaríska sendirádid, dansa sendirádid, breska sendirádid, hrrngja í vini í Brasilíu til ad athuga hvort einhver tekkti einhvern mikilvaegan innan logreglunnar, hringja heim til mommu og pabba til ad láta vita hvad vaeri í gangi o.s.frv. Og eftir ad hafa farid nidur til vegabréfseftirlitsins og til logfraedings sem sérhaefir sig í vísa og odru slíku eru tetta kostirnir sem vid hofum.

A. Ad borga logreglunni 12.000 krónur fyrir ad láta vandamálid "hverfa". Logreglan baud okkur tennan kost og tad er tví augljóst ad tetta er algeng ferdamannagildra. Ég hef hinsvegar, ad svo stoddu, ekki mikinn áhuga á ad lenda í Brasilíksu fangelsi fyrir ad múta logreglunni svo ad ég mun alls ekki nýta mér tennan kost.
B. Borga sektina fyrir ad hafa verid ólogleg í landinu til lengri tíma. Ef ég geri tad tá verd ég ad fara úr landi í a.k.k. 24 tíma innan vid átta dogum eftir ad ég hef greitt sektina. Enn fremur fae ég risa stimpil, yfir heila bladsídu í vegabréfid mitt sem segir "SEKT". Tessi stimpill gaeti hins vegar gert mér erfitt fyrir ad komast aftur inn í landid, mér gaeti jafnvel verid meinadur adgangur inn í landid.
C. Hugsa ekki um tetta og halda áfram ad vera ólogleg í landinu alveg tangad til ég fer. Segjast svo ekki eiga pening til ad borga sektina og fá e.t.v. aldrei ad koma aftur til Brasilíu.
D. Fara eitthvad út fyrir Rio til ad fá visanu framlengt. Segja ad ég hafi týnt entry/exit midanum eda ad honum hafi verid stolid og vona ad logreglumadurinn nenni ekki ad hirngja til Rio til ad láta leita ad frumritinu. Líkurnar eru 50/50 í ljósi tess ad ég kom inn rétt fyrir karnivalid, tegar straumur túrista inn í landid er í hámarki, sérstaklega í gegnum Rio. Og tad eru 3 mánudir sídan ég kom svo ad tad eru moooooorg blod sem tarf ad leita í gegnum til ad finna mitt.

Ég hef ákvedid ad fara út úr Rio. Svo ad á morgun flýg ég upp til Santarém sem er baer vid Amazonánna. Tad má í rauninni segja ad ég sé ad flýja logregluna. Ef ég fae vísanu framlengt tar tá mun ég líklegast flaekjast um Amazonsskóginn og nordur hluta Brasilíu tar til dvolinni hérna líkur.

Já, aevintýrin gerast svo sannarlega hérna í Brasilíu...

Life is nice...

Ég aetladi ad skrifa pistil um hverfid mitt og húsid sem ég bý í. En svo áttadi ég á mig ad hann vaeri leidinlegur, svo ad ég aetla ad byrja upp á nýtt.

Á mánudogum og fimmtudogum fer ég í vinnunna klukkan 7.00. Í hvert skipti maeti ég sama fólkinu og vid erum farin ad heilsast og segja "Hafdu tad gott í vinnunni" vid hvort annad. Í morgun labbadi ég líka fram hjá steindaudri rottu og salamondru sem hafdi tornad upp í sólinni. Tad var ekki jafn skemmtilegt og ad maeta braudmanninum, en honum maeti ég á hverjum morgni. Hann reidir hjólid sitt upp gotuna mína, sem er hlykkjótt og brott (eins og allar goturnar í hverfinu mínu) og flautar flautu sem minnir mig alltaf á trúd. Og alltaf tegar ég tek straetó eru somu tveir strákarnir í straetó, annar er sirka fjórir metrar og hinn heldur áfram ad segja mér ad ég sé svakalega gáfud vegna tess ad ég les oftast bók á leidinni í vinnuna.
Á midvikudagskvoldum tokum vid alltaf litla gula lest (sem er eina lestin í Rio, fyrir utan lestina upp ad Jesústyttunni) nidur á lítinn bar sem heitir ekkert. Tar er spilud live bossanova og samba tónlist, auk sem sem barinn heldur nýja listasýningu í hverri viku (núna er t.d. mjog flott ljósmyndasýning tar). Og capirinhan tar (sem er brasilískur drykkur.. mjog gódur) er sú besta sem ég hef fengid í Rio. Á tridjudogum versla ég á ávaxtamarkadnum í hverfinu mínu og um helgar er haldid nidur á strond, rolt um á markodum, og haldid nidur í besta hverfid í Rio, Lapa, tar sem gotupartýin duna langt fram undir morgun.

Og vid elskum ad elda hérna. Ég er búin ad laera ad búa til besta safa í heimi, hef laert hundrar milljón mismunandi adferdir vid ad elda kjúkling (elsku kjúklingaklúbbur, tad verdur vikulong veisla tegar ég kem heim!), hef laert ad búa til besta ristad braud sem ég hef smakkad, hef laert ad búa til súkkuladisjeik úr engu, laert ad elda ótrúlegar kartoflur og kann nú ad meta blender meira en nokkurt heimilistaeki í heiminum (fyrir utan allt sem er notad til ad búa til kaffi sem er svo heilagt ad tad flokkast ekki undir heimilistaeki) og ad sjálfsogdu erum vid oll ad túttna út í samraemi vid tetta stanslausa át okkar.

Og tar sem ég lá á Ipanema í gaer, hlustadi á kórlog, las nótur og angradi naerstadda med endalausu rauli hugsadi ég med mér "Já, tetta er lífid"

Forgangsrod fyrir sunnudaginn 3. apríl 2005

1. Kaupa truckdrivergleraugu í staerri kantinum
2. Taka straetó nidur ad pósti 9 á Ipanema
3. Skrifa eitt bréf og synda í sjónum
4. Fara á ávaxtamarkad

Sjitt hvad lífid er erfitt...

Lífid í Brasilíu - 4. kafli
Af portúgolsku

Portúgalskan mín er eitthvad á vid kínverskan nýbúa á Íslandi sem getur gert sig skiljanlegan. Fór um daginn í spúpermarkad, tad var brjálad ad gera og ég beid í 30 min. eftir ad komast ad kassanum. Var búin ad rada ollu á faeribandid og beid eftir ad kallinn myndi afgreida mig.

Afgreidslukall: "Tessi rod er eingongu fyrir ellilífeyristega og oryrkja. Fardu í adra rod"
Ragnheidur: "Ha, en ég bída ádan 30 minutur"
Afgreidslukall: "Tú ert ekki ellilífeyristegi né oryrki. Fardu í adra rod"
Ragnheidur: "Já já. Ég núna fara, bída meira 30 minútur onnur rod? Ha, allt saman vera klukkutima?"
Afgreislukall byrjar ad týna dótid mitt af faeribandinu og koma tví fyrir í innkaupakerrunni minni
Ragnheidur: "Haettu! Ég búa til sjálfur!"

Tvisvar í viku kemur portúgolskukennari hingad heim. Hann heitir Tom og talar med sterkum amerískum hreim, enda vinnur hann sem týdandi fyrir Sameinudu Tjódirnar. Tegar Tom er ekki hérna tá er hann venjulega midpunktur brandarana. Tad er reyndar algerlega tilganslaust fyrir mig ad segja ykkur brandarana tví ad teir ganga bara upp hérna innanhúss. En Tom er gódur kennari og vid erum oll ad laera hratt.
Audvitad er edlilegt ad madur miskilji hluti stundum. Tegar ég kom til Brasilíu var sumarfrí. Allar ruslatunnur og allir ruslakallar eru merk "Preifetura" og ég áaetladi ad tad vaeri einhverskonar sorphirda. Tegar skólinn byrjadi voru allt í einu oll bornin í bolum merkt "Preifetura" og ég gat engan vegin áttad mig á tví afhverju oll bornin varu merkt "Soprhirda". En Preifetura týdir audvitad ekkert sporhirda heldur hid opinbera, tannig ad krakkarnir sem eru í Preifertura skólabúningum eru ekki traelar í sorphirdunni hér í Rio heldur í opinberum skólum.

Nýjar myndir!

Er búin ad setja inn 3 ný albúm. Tau eru reyndar adallega frá partýum hérna heima og sídan frá sídustu helgi tegar ég fór í smá ferdaleg med vinum mínum. [1], [2] og [3]. Have fun..

Lífid í Brasilíu - 3. kafli
Af nofnum

Sídan ég kom til Brasilíu er ég búin ad endurtaka nafnid mitt a.m.k. 75.386 sinnum. Tad er svo sem skiljanlegt, tví eins og ég hef ádur sagt, tá er tad óframberanlegt fyrir hvern tann sem ekki talar íslensku. Ég nenni ekki einu sinni ad stafa tad ef ég kemst hjá tví. Ég geng t.d. undir nafninu Ada Tyler á snyrtistofunni minni hér í Rio. En Ragnheidur Sturludóttir er meikar allavega sens sem íslenskt nafn. Annad má segja um nofnin hér. Tau eru stundum alveg óborganleg. Oftast eru tau tekin beint upp úr ensku og borinn fram med portúgolskum hreim.

Michael: "Ég sagdi mommu minni frá tér"
Ragnheidur: "En gaman"
Michael: "Ég sýndi henni nafnid titt. Hún er mjog hrifin af odruvísi nofnum. Ég heiti t.d. Michael Douglas"
Ragnheidur: "Ha? Eins og leikarinn?"
Michael: "Já einmitt. Og systir mín heitir Sionara"
Ragnheidur: "Eins og bless a japonsku?"
Michael: "Já, einmitt"

Michael Douglas er einn af strákunum sem ég kenni. Enn fremur kenni ég Michael Allen (já einmitt, eins og hinn leikarinn), Robinson, Jeffreyson, Edinson, Walter, Suellen, Rosymary (borid from Hosímerí), Junior, Fortunado, sem vill láta kalla sig Fortune, Rossevelt og Americo. Ég kenni m.a.s. stelpu sem heitir Pamela Anderson, en hún notar eingongu Pamela. Ég kenni líka einum strák sem er hommi og svarar eingonu nafninu Honey (ég á enn eftir ad sjá hvort hann notar stráka- eda stelpuklósettid). Og fyrir utan tau sem ég kenni tá hef ég einnig hitt Washinton, Disney og Walt Disney.

Og forseti Brasilíu er kalladur Lula af heimamonnum. Sem týdir smokkfiskur!

Tannig ad ef ég sest ad hér í Brasilíu tá hef ég ákvedid ad skíra krakkana mína e.t.v. Iceland, Fjórtán, Foxpictures, Behave (tá tarf madur ekki ad segja John behave, bara behave), Ègerbest, Frans Ferdinand eda hvad annad sem mér dettur í hug. Allt virdist jú haegt!

Lifid i Brasiliu - 2. kafli
Vinnan min

Ég vinn sem sjálfbodalidi hér í Rio. Ég vinn fyrir samtok sem kallast Iko Poran. Vid erum alls 15 sjálfbodalidar núna. Tetta virkar tannig ad Iko Poran sér um ad fá sjálfbodalida, en er svo med a.m.k. 20 tengls vid ýmsar stofnanir og hópa. Tannig ad flest allir sjálfbodalidarnir eru ad vinna á mismunandi stad. Tegar madur saekir um tá segir madur frá tví sem madur hefur laert og gert og út frá tví er fundinn vinna fyrir mann. Tannig ad allir eru ad vinna vid eitthvad sem hentar teim, og flest allir vid eitthvad skapandi. Hér er stelpa frá Englandi sem er af Indverskum uppruna og kennir indverskan dans i danskóla. Fyrr i mánudnum var týskur ljósmyndari hér med stutt worskshop fyrir krakka, hér er stelpa sem kennir vefhonnun, strákur sem vann sem kokkur i nokkur ar og kennir litlum krokkum ad elda o.s.frv.
Ég er ad vinna í skóla sem kallast Espetaculu. Vid erum tvo sem vinnum tarna en vid vinnum vid sitt hvorn hlutinn svo ad vid vinnum ekki saman í rauninni. Espetaculu er hálfgerdur listaskóli fyrir krakka úr fátaekrarhverfunum. Krakkarnir eru á aldrinum 15 til 22 ára úr misfátaekum hverfum en teim er bodid í skólann. Tarna eru krakkar t.d. frá Rochina (staerstu favelunni í Rio), Ciudade de Deus (sem samnefnd mynd, City of Gods, fjallar um) og favelunum í nágrenni vid mig. À morgnana kallast skólinn Kabuum. Krakkarnir í Kabuum laera grafíska honnun, kvikmyndagerd, ljósmyndun, heimasídugerd o.s.frv. Í eftirmiddaginn kallast skólinn Espetaculu og tar er kennd leiklist, ljósahonnun, búningagerd, svidshonnun og annad sem tengist leikhúsi. Og tarna kenni ég ensku.

Af ollum skólanum, eitthvad um 120 nemendur, eru 4 sem tala einhverju ensku. Adrir kunna tolurnar, ef tá tad. Tannig ad ég er ad rembast vid ad kenna ensku.. á portugolsku. Enskukennslan mín er afskaplega hagnýt. Allir kunna t.d. ad segja "Wassup!" "beer", "party" og "I am cool". Reyndar bannadi ég teim ad segja "I am cool" eftir ad ég komst ad tví ad tad týddi "Èg er rassgat" á portugolsku. Stadreynd sem ég komst ad eftir ad allir hofdu laert ad segja "I am cool".. eda "ég er rassgat".

Nemendurinn kalla mig aldrei neitt annad en professora, teacher eda profa. Sama hversu oft ég bid tau um ad kalla mig Ada (Ragnheidur er algerlega út úr myndinni og Adda hefur tróast ut i Ada. Èg skil ekkert í mommu og pabba skíra mig svona óframberanlegu nafni!). En trátt fyrir tad tá kom tau ekki fram vid mig eins og kennara. Tau kyssa mig alltaf hae og bae, ég sit med teim í matarhléum og tau segja mér frá slúdrinu í skólanum. Í tímunum erum vid adallega ad tala saman um daginn og veginn. Èg kenni teim hlutina a ensku og tau kenna mér hlutina a portúgolsku. Tau segja mér frá bestu stodunum i Rio og ég segi teim frá Ìslandi. Teim finnst skemmtilegast tegar ég segi teim frá túristahlutum sem koma fyrir mig hér i Rio. Og ég verd nú bara ad segja eins og er ad mér finnst tetta frábaert. Tó ad krakkarnir búi flest oll vid fátaekar adstaedur tá eru tau roslega lífsglod. Tau hlaejga meira en edlilegt er og tegar einhverjum tekst ad segja eitthvad mjog vel á ensku tá klappa tau oll og hrópa. Og um daginn hrópudu tau oll "Professora é muinto legal" (kennarinn er mjog kúl) og kloppudu fyrir mér. Tad verudr ad segjast ad tad hlýjadi mér um hjartaraeturnar.

Innskot

Ef Lenny Kravitz mun gefa ut DVD diskinn "Lenny Kravitz - Live on Copacabana" ta get jeg sagt "Tarna var jeg"...

(Tonleikarnir voru af einhverjum furdulegum astaedum i bodi borgarstjornar Rio De Janeiro svo ad allir sem bua i Rio voru a svaedinu. Tonleikarnir voru alls ekki med teim bestu sem jeg hef sjed, sjerstaklega i ljosi tess ad jeg hef aldrei haldid uppa Lenny Kravitz. En skemmtileg stadreynd engu ad sidur)

Lifid i Brasiliu - 1. kafli
Af tima og stundvisi

Jeg hef stundum velt tvi fyrir mjer afhverju sumir gotusalarnir hjerna selja ur. Tad virdist vera tilgangslaust ad ganga um med ur. Straeto gengur ekki a neinum akvednum tima, hann kemur bara tegar hann kemur. Sama ma segja um metroid. "Jeg kem eftir 5 minutur" getur tytt allt fra 1 minutu upp i 50 minutur. A gotum i alfaraleid er stor auglysingaskilti sem gefa upp tima og hita. Klukkurnar a tessum skiltum segja hins vegar oftast ekki tad sama. Fyrsta segir 13.23, su naesta 13.31 og su naesta 13.19. Skolinn sem jeg vinn i er ekki einu sinni med bjollu sem hringir inn i tima, krakkarnir fara bara i tima tegar teir vilja, sem er venjulega 15 til 20 minutum eftir ad timinn a ad byrja. Sums stadar er tetta jafnvel svo afslappad ad ef madur spyr einhvern hvad klukkan er ta litur sa hinn sami bara upp i loft og segir "Tunglid er komid svo ad jeg hugsa ad hun sje svona um tiu".

Og tar sem nanast enginn gengur med um med ur gefur ad skilja ad timi og stundvisi er ekki mjog mikilvaegur hlutur hjer i Rio. Tad tekur allt langan tima. Jeg keypti sima, sem tok klukkutima. Jafnvel to ad jeg hefdi bara bent a simann og borgad. Tegar jeg for til ad fa numerid til ad afblokka simann beid jeg i trja tima og tad var ekkert ad gera svo ad jeg gekk beint inn ad afgreidslubordinu. A medan jeg beid ta hreinskrifadi jeg innkaupalistann minn, skrifadi hann aftur i stafrofsrod og flokkadi svo listann nidur i flokka eftir tvi hvar hver hlutur vaeri stadsettur i budinni. Jeg grandskodadi neglurnar a mjer og handlegginn og aefdi mig einnig i tvi ad bua til allskonar daesihljod og tromma med noglunum. A medan jeg gerdi tetta ta hringdi madurinn, sem atti ad vera ad afgreida mig, i mommu sina, turrkadi rykid ur glugganum, afgreiddi tvo adra og leysti rifrildi a milli maedgna sem voru stadsettar i budinni. Tegar jeg bad hann um ad klara ad afgreida mig ta leit hann a tolvuskjainn og sagdi ad tolvan vaeri ad saekja numerid.

En svona er tetta bara. Lifid er svo miklu afslappadra. Og sjalfkrafa kemst madur inn i tetta brasiliska mynstur. Madur getur eytt heilum degi i ad fara med fotin sin i tvott og kaupa banana. Eda, jafnvel betra, eytt heilum degi i ad fara i vax og hand- og fotsnyrtingu (fyrir taepar 900 kr.) eda ad liggja i hengirumi eda a strond og lesa bok Og tar sem jeg mun aldrei hljota titilinn "Stundvisasta kona Islands" ta finnst mjer tetta bara frekar fint.
Nu tarf jeg bara ad finna ut hvernig jeg get komid upp alika kerfi heima a Islandi..

Furduleg moment

Jeg og trir strakar. Tad virdist vera tofrasamsetningin i minu lifi. Jeg for einmitt um daginn ut ur Rio yfir helgi med tremur strakum sem eg by med. Upphaflegga aetludum vid bara ad hafa tad rolegt og liggja a strondinni og sola okkur. En i stadinn synti jeg naestum samfleytt i tolf tima. Vid keyptum okkur snorklgraejur og jeg var algerlega hugfangin. Vid syntum innan um skjaldbokur og allskonar litrika koralfiska. Og tarna i sjonum upplifdi jeg eitt magnadasta atvik lifs mins. Vid erum oll ad snorkla, hver i sinu lagi. Skyldilega var jeg umvafin af morg tusund litlum koralfiskum sem glitrudu eins og kristalar fra solargeislunum. Teir voru ekkert hraeddir vid mig heldur syntu bara hring eftir hring eftir hring i kringum mig. Og tarna, i midri koralfiskitorfu, er mer skyndilega hugsad til tess tegar jeg er 7 ara.
Fjolskyldan var stodd i Danmorku i sumarfrii. Mamma og pabbi vildu ad sjalfsogdu vera ekta donsk og leigdu hjol. Jeg var of litil til ad fa mitt eigid (sem ad mjer totti virkilega fult ta) en fekk stundum ad hjola ut a rolo beint fyrir aftan hotelid okkar. I eitt skiptid er jeg ad rola mjer (i haestu rolum sem jeg hef sjed, orugglega meira en 5 m.) tegar einhver italskur krakkagemsi kemur og tekur hjolid mitt. Og jeg hleyp a eftir honum og reyni ad rifa af honum hjolid. En gaurinn vill ekki lata mig fa hjolid mitt svo ad upp blossar undarlegt rifrildi tar sem jeg oskra a hann a islensku en hann a mig a itolsku, vid baedi stodd i Danmorku. Og svo fer Italinn ad verda frekar agressivur og jeg veit ekki alveg hvad jeg a ad gera. Svo ad jeg kyli hann bara og hjola burt!
Og afhverju mer er hugsad til tessa atviks i midri fiskitorfunni skil jeg ekki. En tetta fiskitorfumoment var alveg magnad.

Annars er jeg vonsvikinn ad enginn segi neitt um myndirnar minar. Tid um tad. Naest, lifid i Rio og vinnan min (sem er frekar kul).

Tad hlaut ad koma ad tvi!

Jeg eyddi helginni i litlum strandbae. Eyddi i alvorunni heilum degi i sjonum. A klukkutima og ta er jeg ad meina klukkutima, fekk jeg yfir fimmtiu moskitubit (reyndar ekki a medan jeg var i sjonum)! Tar ad auki er jeg med otrulega fallegan marblett a staerd vid Damorku a laerinu (tokst a einhvern otrulega klaufalegan hatt ad detta nidur stigann hjerna heima). Tannig ad mjer fannst jeg alveg otrulega kyntokkafull a strondinni. Serstaklega eftir ad jeg solbrann. Doppott nedst, fjolubla og flekkott i midjunni og rondott efst. Virkilega adladandi.

Jeg er buin ad setja inn fyrstu myndirnar. Taer voru hatt i hundrad i vidbot.. helmingurinn af myndunum i Koben (adallega fra arshatid Laekjarbrekku og turistadegi okkar Karolar) og fyrstu myndirnar fra Brasiliu eyddust ut af velinni. En tetta er eitthvad, engin storvirki, en vonandi skemmtilegt ad skoda. Voila..

Legal!

Tegar madur er farinn ad segja leigubilstjorum til vegar i Rio De Janeiro, ta er madur ekki lengir turisti. Ta er madur ordinn carioca (sem tyir Rio De Janeiro-bui).

Og ef einhverjum vantar vegaleidbeiningar um Rio ta er simanumer mitt +55 21 9131 3605.

Ef kjotkvedjuhatid og fleiru...

Jeg er buin ad vera i Brasiliu i taepan manud. Og jeg er ennta hvit sem snjor. Reyndar er jeg orlitid minna hvitari en jeg var tegar jeg kom. Bjossi sagdi ad vid hlidina a brasiliubuum vaeri jeg eins og onnur dyrategund, sem er vaentanlega rett. Timanum hefur lika almennt verid varid i annad en ad liggja i solbadi.

I Paraty skodudum vid strond sem er sogd vera ein fallegasta strond Brasiliu. Vid roltum i gegnum frumskog, syntum i fossi og renndum okkur nidur kletta sem eru nokkurs konar vatnsrennibraut af natturunnar hendi. Og ta var haldid aftur til Rio enda carnivalid i tann mund ad hefjast. Carnivalid er stanslaust party, baedi fyrir og eftir adaldagana. Sums stadar i Brasiliu getur carnivalid jafnvel verid 2 manada stanslaust party. Vid leigdum ibud a Ipanema, sotrudum bjor, mojito, capirinha og cubalibre, forum a strondina, donsudum til lokunar og heldum ta nidur a strond til tess ad dansa meira. Folk dansar a gotum uti og i Rio rikir almenn hamingja. A sunnudaginn forum vid ad sja skrudgonguna. Skrudgangan er keppni milli sambaskolanna i Rio. Undirbuningurinn tekur oftast heilt ar. A hverju ari fara domarar a milli skola og velja hvada skolar fa ad taka tatt i skrudgongunni. Hver skoli tarf svo ad semja sitt eigid lag, velja tema og vinna svo ut fra tvi. I hverjum skola eru a milli 2000-5000 manns og tad getur tekid allt ad 3 tima fyrir hvern skola ad marsera nidur Sambodrome, sem er gata, serstaklega byggd fyrir carnivalid. Skrudgangan byrjar um attaleytid og sidasti skolinn klarar oftast rett eftir solaruppras. Carnivalid er virkilega magnad. Og nu get jeg sagt "Jeg var her."
Adur en vid forum fra Rio heldum vid upp a Corcovado til ad skoda utsynid og Kriststyttuna. Tar vorum vid, sem og allir adrir turistar sem voru i Rio.

Eftir Rio heldum vid med rutu i 26 tima til Foz Do Iguacu, sem eru fossar a landamaerum Argentinu, Brasiliu og Paraguay. Tad er haegt ad skoda fossana fra allnokkrum hlidum en vid forum yfir til Argentinu og skodudum ta tadan. Fossarnir voru virkilega magnadir og vid misstum okkur i ad mynda ta ur ollum attum. Eftir Foz Do Iguacu og 18 tima rutuferd komum vid til Sao Paulo. Vid gistum i litlum strandbae, Guaruja, rett fyrir utan Sao Paulo. Vid gistum hja straki sem heitir Gustavo. Lifinu var tekid frekar rolega. A daginn rolt nidur a strond eda legid i sundlauginni og a kvoldin sotrad og ol og haft tad huggulegt. Husid sem vid gistum i var frakr merkilegt. Onnur hlidin virdist med timanum hafa sigid, svo ad allt husid hallar. Madur verdur virkilega sjoveikur ad tvi ad rolta of mikid um.

Strakarnir foru til Argentinu, enda er kjotid vist odyrara og stelpurnar fleiri en i Brasiliu. Jeg for hins vegar til Sao Paulo til ad hitta vinkonu mina. Hun er af upper middle class i Brasiliu. Fjolskyldan a fjora nyja bila og ternan teirra svara bjollu. Og kaerasti vinkonu minnar byr i tryllasta husi sem jeg hef sjed. Enda bua lika bara bankastjorar og kvikmyndastjornur i husinu hans. Og enn og aftur hafdi jeg tad huggulegt daginn ut og inn. Einn daginn for jeg t.d. tvisvar i bio og annan daginn for jeg a CISV fund (fyrir ta sem vita hvad tad er) og hitti 6 manss sem jeg tekkti! Litill heimur.

En nu er jeg komin aftur til Rio. Jeg verd hjer naestu tvo manudi. Og tar sem tessi postur er ordin akaflega langur ta skal jeg segja seinna fra ollu sem jeg er ad gera i Rio. Tangad til aetla jeg ad reyna ad setja myndir inna myndasiduna.

Um Beijo!

Brasilia, Brasilia...

Strakarnir voru svo gott sem gagnsaeir af tynnku tegar jeg vakti ta a manudaginn. Tad var gott mal, enda atti Yngvi afmaeli. Vid maelum med Duka´s a Ipanema. Tar fast frekar trylltir hamborgarar (sem eru godir gegn tynnku), svona nokkurskonar samblanda af Hlolla og Nonna. Vid forum ad laera ad surfa a Ipanema. Oll nema Siggi, hann vildi tjilla. En tad er gedveikt ad surfa og brettin hjerna kosta svo gott sem ekki neitt (og reyndar flest allt annad lika), tannig ad jeg er alvarlega ad hugsa um ad fjarfesta mjer i einu bretti. Svo er tad bara riding the waves at Ipanema.

Tad rignir og ringir i Brasiliu. Menn segja vist ad sidustu tvo daga hafi ringt meira i Sao Paulo en sidustu fimm ar. En tad er bara skemmtilegt. Um daginn od jeg t.d. litla a upp ad mjodum. Vid erum enn ekki viss hvort ad ainn hafi verid rigningarvatn eda skolp. Jeg segi riningarvatn. Jeg hefdi reyndar getad sleppt tvi ad vada anna og labbad i gegnum baeinn, en jeg tad fjekk jeg ad vita seinna.. Jeg hef reynt allt sem jeg get til ad tala portugolsku. Tad gegnur misvel. Oftast er jeg agaetlega skiljanleg en nuna rjett adan eyddi jeg 10 min. a tvottahusi i ad reyna ad utskyra fyrir konu ad jeg vildi ekki nota mykingarefni. Tad gekk ad lokum en var vist ansi skrautlegt samtal. Tad samanstod t.d. af mjer ad nudda mjer upp vid handklaedi til at utskyra mjukt.


Tad tilkynnist hjer med ad Angra Do Reis er einn mesti krummaskurdur i Brasiliu. Brasiliumenninrir segja ad hann sje svo litill ad tad sje varla "worth mentinoning". Ibuafjoldinn er naestum jafn mikill og i Reykjavik. En tar gistum vid eina nott, engum vard meint af en flestir gretu. Ilha Grande er litil paradisareyja sem vid hofum verid a sidustu trjar naetur. Tad var sol fyrsta dagin og jeg get svo svarid tad, jeg hjelt ad svona vaeri bara til a postkortunum. Tad eru engir bilar a eyjunni, rafmagnid fer stundum af i viku, strendurnar eru hvitar og eru eitthvad um 102 a allri eyjunni (mostkitoflugurnar eru e.t.v. eitthvad um 1.111,111,102), palmatrje og kokshnetur, fotspor i sandinum sem hverfa med sjonum o.s.frv. En Ilha Grande var yndsileg, tratt fyrir rigninguna. Afslappelsi, baekur, bjor, Capirinha, crepes og hamingja i hamarki.
Strakarnir eru ad hugsa um ad selja mig. Tad er blamadur a Ilha Grande sem hefur ahuga a ad kaupa mig. Vid vorum a bar i midbaenum eitt kvoldid tegar rigningin byrjadi og rafmagninu slo ut. Til ad ganga i augun a mjer dro blamadurinn upp svaka vasaljos med tremur mismunandi stillingum. Yngvi heldur ad tad sje alika toff og ad eiga Porsche a Islandi (tvi fyrst ad rafmagnid slaer reglulega ut, ta er vasaljos alveg nausynlegt). Tad ber to ad taka tad fram ad blamadurinn var svo massadur ad engin strakana tordi ad tykjast vera kaerastinn minn. Teir voru allir hraeddir um ad blamadurinn myndi lemja ta..

Jeg er buin ad hlaegja svo mikid sidustu daga ad jeg er virkilega med hardsperrur i kinnunum (eda einhverjum brosvodvum). Venjulega er jeg targetid i djokunum en Siggi a hvern gullmolann a eftir odrum. Tad er reyndar frekar merkilegt ad tegar bjorinn er ordin fleiri en einn virdist hann a einhvern undraverdan hatt geta talad hvada tungumal sem er. Og adan attadi hann sig a tvi ad vid vaerum a sudurhvelinu og vid eyddum dagodum tima i ad sturta nidur klosettinu og horfa a hringiduna ganga i ofugan hring vid tad sem hun gerir a nordurhveli jardar. En hjer eru nokkur daemi um gullmolana.

Siggi:¨Nei, jeg er ekkert hraeddur um ad vera raendur. Jeg meina, ef jeg er raendur, ta rennur tetta bara allt i gott malefni


Ragnheidur: Sjitt, jeg er svo brunnin
Siggi: Nei tu ert ekkert brunnin, tetta er bara brunka i motun.


Siggi: You can´t say that it´s a party where nobody is drinking, that´s just a get together.

Nuna erum vid i bae sem heitir Paraty. Vid erum reyndar bara nykomin. Tad eina sem vid hofum gert er ad borda, fara med fotin okkar i tvott og finna internet. Og verda blaut i rigningunni.

Lifid er virkilega yndislegt. Setning sidustu daga hefur vaentanlega verid "tetta er lifid". Og jeg held ad tad sje satt, tetta er virkilega lifid..

Hjer er allt storfenglegt. Jeg get litid annad sagt. Jeg er reyndar eins og gangandi endurskinsmerki i solinni, en tad breytist vonandi fljotlega med tidari heimsoknum a Ipanema og Copacabana.

Tessa helgi gisti jeg i husinu sem jeg verd i tegar jeg bryja i sjalfbodalidastarfinu. Tad er i ortulega fallegu hverfi sem heitir Santa Tereaza og ut um gluggan sje jeg eitt fraegasta fjall Brasiliu (sem jeg man ekki nuna hvort heitir Sugarcane eda Sugarloaf eda eitthvad annad Sugar..), sjoinn og Jesustyttuna gnaefa yfir ollu. Husid er a fjorum haedum og efsta haedinn er tak med heitum potti, gufubadi og sofum. Fyrir utan herbergid mitt eru svo rosasvalir og hengirum sem haegt er ad liggja i og lesa. Tegar jeg kem aftur fer jeg svo ad vinna i favelu tarna rett hja (ja tu last rett, i favelu...)

Nuna var jeg ad koma ur vaxi og jeg get svo svarid tad, jeg hjelt af konan myndi lika taka af mjer augnharin og jeg myndi koma harlaus ut. En tad gerdist ekki og fyrir tetta borgadi jeg rett taepar 450 isl. kr. a dyrri snyrtistofu.

A morgun fer jeg svo og hitti strakana. Vid aetlum a fotboltaleik og svo aetlum vid a litla paradisareyju hjer fyrir utan..

Tangad til.. Ate Logo!

Ég er i Rio De Janeiro..

SMS blog sent by Ragga Plögg
Powered by Hex Blogphone

Ég er i Paris..

SMS blog sent by Ragga Plögg
Powered by Hex Blogphone

Ég er i Kaupmannahöfn..

SMS blog sent by Ragga Plögg
Powered by Hex Blogphone

Ég er i London..

SMS blog sent by Ragga Plögg
Powered by Hex Blogphone

Nokkrir punktar fra kongens København

- Sidasta fostudagskvold var kikt a barina. Jeg tel ad tetta kvold hafi verid eitt tad skemmtilegasta sem jeg hef upplifad. Toppurinn var to vafalaust tegar jeg attadi mig a tvi ad jeg hafdi ovart hent simanum minum i ruslid a McDonalds og reyndi ad stela hjoli tel tess a saekja hann. Morgnuninn eftir fattadi jeg ad jeg hafdi tynt veskinu minu i aesingnum. Allt fannst to aftur (siminn var mjog finn, allur ut i tomatsosu, fronskum og koki) og jeg vona ad tetta verdi tad versta sem jeg lendi i a tessari ferd minni

- Arshatid Laekjarbrekku var frabaer. Han var haldin a einhverjum uppastad i Danmorku sem heitir Ketchup og skilst mjer a Købinhafnarbúum ad m.a. Britney Spears hafi leigt stadin tegar hun kom. Samstarfsfolk mitt var duglegt vid ad syna Donum hvernig a ad skemmta sjer

- Nu hef tad tad dejligt hja Krolu minni. Hun er ekta Dani med hjol og afskaplega sød.

- Adur en jeg for klaradi jeg inneiginina med tvi ad senda ollum sem jeg gat sms. Ef einhver fjekk ekki svoleidis (og ta sjerstaklega sms med stafsetningarvillu) en vill fa postkort fra Brasiliu, ta er sa hinn sami bedinn um ad skilja eftir nafn og heimilisfang i kommentum

Bless

Elsku vinir!

Bless


Ugla, þú mátt gjarnan sækja flíspeysu og sólgleraugu sem þú átt hérna. Og sá sem gleymdi svörtum buxum, svörtum skóm og hvítri skyrtu (mjög liklega kórfötum) getur nálgast það á heimili mínu.

Ég held að við séum að snúa aftur til 1900 og eitthvað. Í dag sá ég hafís. Sjórinn var bara að frjósa.

Það verður að segjast eins og er að mér finnst það frekar undarleg tilfinning að standa uppdúðuð innan um risasnjóskafla í skítakulda alveg viss um að tærnar sé dottnar af vegna frosts og hugsa svo til þess að innan skamms muni ég standa á bikini einu fata á strönd í Brasilíu að bráðna úr hita.

Það er frekar góð tilhugsun...

Dánarfregnir og jarðarfarir

Það er opinbert. Bíllinn minn er dáinn (Eins mínútna þögn).

Eftir dygga og góða þjónustu hefur litla rauða Micran mín látist af slysförum. Það er svo sem fáránlegt að syrgja bíl, en Micran mín var miklu meira. Hún var vörubíll í microformi, hún var langferðabíll í dulargervi ömmubíls, hún var holl húsbónda sínum og hafa ófáir vinir, kunnungjar og ókunnugir fengið að ferðast með henni um landið vítt og breitt. Ég fullyrði að 93% allra kórmeðlima hafa einhvertíman fengið að sitja a.m.k. eina salíbunu í Micrunni. Um páskana var Micran fyllt af 250 búntum af páksaliljum og fór það henni vel. Hún var mitt annað heimili. Bíllinn minn og ég, við vorum eins og bræður. Og ég segi það opinberlega, sama hversu illa það hljómar; ég mun sakna Micrunnar.

Ég lýsi hér með yfir að frá og með deginum í dag, mun árlega verða haldið minningarkvöld Micrunnar klukkan 3.30 27. desember. Sá dagur mun hér eftir verða kallaður "Myrki dagur Micrunnar"

Martröð á jólanótt

Það er að sjálfsögðu hneysa að ég hafi ekki skrifað neitt um þetta leikrit fyrr. Nú gæti e.t.v. einhverjum fundist ég fara of fögrum orðum um sýninguna, sérstaklega þar sem ég ber sterk tengsl til NFMH. En sama hver hefði sett þetta upp, ég hefði alltaf verið jafn hrifin (Á Herranótt átti t.d. langbestu sýnignuna í fyrra að mínu mati og ég stend enn fast á því). En nóg um það, hefst hér lofsöngurinn.

Ég fullyrði að þetta sé ein besta uppsetning NFMH í langan tíma sem og ein besta menntaskólauppsetning í enn lengri tíma. Allir leikendur í minnstu sem og stærstu hlutverk, standa sig með einstakri prýði. Þó verð ég sérstaklega að hrósa Halla sem er svo magnaður að ég var gjörsamlega orðlaus, með gæsahúð og slefandi. Hrellir, Skellir og Hryllir eru líka ótrúlega vel leikin. Ég gæti reyndað haldið áfram að hrósa hverjum og einum en eitt það skemmtilegasta við sýninguna er það hvað allir fá að njóta sín með sinn eigin karakter, sama hversu veigamikið hlutverkið er. Hljómsveitin er frábær og allur söngflutningur til fyrirmyndar, miklu miklu betri en ég bjóst við (og ég bjóst alls ekki við neinu slæmu). Búningarnir eru ótrúlega vel gerðir sem og öll leikmyndin. Lýsingin er á köflum mögnuð og nær að skapa stemmningu sem á vel við. Litlu skemmtilegu lausnirnar eru frábærar eins og t.d. hundurinn hans Jóa og Ljótikallinn á bakvið tunglið.
Að sjálfsögðu er örugglega eitthvað sem ég gæti sagt neikvætt en ég man ekki neitt því þetta var svo frábær sýning.

Ég mæli hjartanlega með því að allir leggi leið sína niður í Loftkastala og sjái þessa frábæru sýningu. NFMH má virkilega vera stolt af þessu. Ég er allavega voðalega stolt fyrir þeirra hönd.

Formlegar heillaóskir

Ég óska lesendum öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Þakka stundirnar á árinu sem eru að líða.

Viðbjóðspælingin um litlu horstelpuna

Ég er að deyja úr kvefi. Ég snýti mér að meðaltali 15 sinnum á klukkutíma og þarf alltaf að snýta mér þegar ég er nýbúin að snýta mér. Ég nefndi þetta við Karól áðan þar sem við sátum í heita pottinum og hugguð okkur. Og hún sagði að ég væri lítil horstelpa. Þá fórum við að spá, hvað ef ég væri nú full af hori að innan. Svo myndi ég kannski snýta mér og þá myndi lappirnar á mér fara að hverfa. Og ég myndi snýta mér svo ótrúlega mikið að á endanum væri ég búin að snýta mér út um nefið á mér og væri bara skinnpjatla af líkama á röngunni. Ég gæti t.d. ekki farið í heitan pott því að ég myndi bara leysast upp að innan og fljóta um. Það væri frekar nasty dæmi. Þá er viðbjóðspælingunni lokið. Hverjum fannst hún viðbjóðsleg?

Plús og mínus listi yfir árið 2004 er í bígerð.