Það eru engin takmörk fyrir því hvað ég elska Pálma Gunn mikið.

Enn af Borella

"Og hvenær áttu svo að fæða?" spurði maðurinn á borði 7 þar sem ég stóð og tók pöntun. "Fæða?" svaraði ég "ömm, ég er ekki ólétt". Skiljanlega fannst mér þetta heldur óþægilegt sérstaklega þar sem ég hafði þjáðst af fitubolluveiki síðustu daga. "Þú hlýtur að vera ólétt. Enginn kona sem er ekki ólétt er með svona maga. Þú berð þig þá bara svona svakalega illa". "Já.. ömm. Takk?" Ég velti því svo heillengi fyrir mér hvort að ég ætti að skyrpa eða pissa í rauðvínis hans. Þetta er nú ekki í fyrsta skipti sem þetta gerist. Ég man vel eftir þessu atviki. Kannski fjáfesti ég mér í lífsstykki..

Stuttu seinna komu þrjár vinkonur sem ég áætla að séu allar giftar dönskum eða hollenskum barónum. Þær voru ofsalega leiðinlegar. En það merkilegast vara að ein var í bleikri Channel dragt (og þegar ég segi bleik þá er ég að meina bleik), í bleikum Channel skóm, mað Dior eyrnalokka og Channel no. 5 ilmvatn, Rolex gullúr, með Dior tösku, Dior veski, Dior sólgelraugu og í Burberry flísponsjó (sem leit út eins og flísteppi). Ég var alveg viss um að svona fólk væri bara í bíómyndunum?

Annars hélt það mér kátri í vinnunni að Laurent hafði ákveðið að halda stand-up fyrir mig eina. Fyrst hafði hann vafið snúrunni á töfrasprotanum um haldfangið á ofninum og bað mig svo um 5 krónur. Þær þóttist hann setja í peningarauf á ofninum og fór svo að syngja karókí. Ekki einu sinni, heldur oft. Svo var hann að velta fyrir sér hvort hann ætti að setja uppþvottalög í uppþvottavélina því þá myndi freyða út um allt, reyndi að setja plastfilmu yfir rauðvínsglas hjá fastakúnna og stóð svo heillengi fyrir utan eftir vinnu og þóttist vera að opna hjólið sitt með fjarstýringu, svona eins og á bílum, og sagði "Blík! Blík!". Ekki ólíkt því að vinna á leikskóla?

Arcade Fire

Og þá er helgi hinnar íslensku drengja yfirstaðin. Það voru heldur mikill vonbrigði að Arcade Fire tónleikunum hefði verið aflýst því það var jú ástæða þess að flokkurinn hélt til Kóngsins. Í staðinn var mikið um söng, bjór og aðra gleði. Vei!

Mikil umræða spannst sökum klósettpappírsleysis heima hjá okkur Lólu sem og heima hjá Kakó og Clooney. Sérstaklega þegar partýið hjá Kakó og Clooney var í fullum gangi og fólk þurfti að skeina sér með nýjasta tölublaði Eurowoman. Klósettpappírinn er ekki rándýr í Danmörku, þvert á það sem margir virðast halda. Það er svo sem skiljanlegt þar sem við kaupum okkur aldrei pappír, en fyrir okkur er þetta einskonar lífsmottó. Afhverju að kaupa klósettpappírinn þegar við getum fengið hann frítt? Og þess vegna vil ég leggja ykkur línurnar í þessum klósettpappírstuldursbransa..

The Five Golden Rules of Stealing Toilet Paper

1. Það er allt í lagi að stela klósettpappír. Flestir opinberir staðir kaupa klósettpappír í magninnkaupum og engan úrvalspappír svo að það er ekki mikið peningatap að ein og ein rúlla hverfi. Ekki vera of gróf í stuldrinum þó, eins og að taka allar rúllurnar sem þið finnið á einum stað.

2. Helst á að stela frá kaffihúsum þar sem þjónustan hefur verið afburðar léleg, skemmtistöðum sem hefur þurft að borga morðfjár inná eða frá stöðum þar sem eingöngu er ljótt fólk, vond lykt eða starfsfólkið á barnum er fullt. Þ.e.a.s. á stöðum sem eiga það skilið.

3. Reynið helst að komast yfir svokallaðar verkamannarúllur, þ.e.a.s. stórar klósettrúllur sem eru í þar til gerðum klósettkössum. Þær endast lengst.

4. Skemmtilegt er að gera þetta að leik. T.d. að fara á ákveðnum kvöldum í klósettpappírsleiðangur á bodegu í nágrenninu, fara á klósettið án tösku og reyna að koma rúllunni aftur að borðinu óséður. T.d. með því að setja rúlluni á milli lappanna sértu í kjól, ofaní sokkabuxurnar, í brjóstahaldarann (búiru að svo góðum barmi) eða þar fram eftir götunum.

5. Þegar þú færð gesti skaltu segja þeim að stela a.m.k. einni rúllu fyrir þig. Svo er hægt að halda keppni hvaða gestur stelur flestum rúllum.

Af mekanisma og öðrum mikilvægum hlutum

Flest allir veraldlegir hlutir sem ég á sem ganga fyrir einhverskonar mekanisma eru í ólagi. Tölvan mín er í gíslingu í Apple-búðinni á Vesterbrogade þar sem viðgerðarmaðurinn hefur átt ömurlegt líf og ákveðið að láta það bitna á viðskiptavinum búðarinnar (án gríns, ég er búin að sálgreina hann).
Hjólið mitt datt í roki og heldur stundum að það sé fugl. Ekki bara einn fugl. Að framan er það þröstur, hjólakeðjan heldur að hún sé önd og afturdekkið heldur að það sé einhver vorfugl. Stundum þegar ég er að hjóla á fuglaflokknum mínum fram hjá Fælledsparken þá byrja allir fuglarnir í trjánum að syngja, mér til samlætis. Það er upplífgandi.
Fyrir jól stal einhver hommi (ég er ekki fordómafull, það var í alvöru hommi) iPóðanum mínum og hef ég því verið meira og minna tónlistarlaus síðan tölvan mín bilaði. Það hefur verið glatað en núna er ég búin að fá nýjan póða beint frá New York. Það er ekki glatað. Það er geðveikt. Megaplús til Karólar.

Á fimmtudaginn kemur helmingur íslenskra karlmanna hingað til Kóngsins til að sjá Arcade Fire. Fremstur í flokki er það hjartkær Þorleifur og verður þessi helgi því tryllingur. Partý, hyggerí, almenn vitleysa, tónleikar og þar fram eftir götunum. Mest hlakka ég þó til að fara á barinn með Tobba og ræða heimsmálin. Eða bara veðrið.

Æ ágæta fólk. Ég biðst afsökunar, ég er búin að gleyma hvernig á að gera þetta. Ég skal koma mér í betra form.

Working 9 to 5

Ég hafði gleymt því hvað það getur verið gaman að vinna á veitingarhúsi. Fastakúnnarnir á Borella, núverandi vinnustað mínum, eru margir hverjir stórskemmtilegar týpur. Hér eru nokkrar:

Listagagnrýnandinn er koma um fertugt sem kemur á hvaða tíma dags og fær sér hvítvínsglas, jafnvel þó klukkan sé 11.00 um morgun. Hún er mjög fabjúlöss, bæði í fasi og útliti, og reykir næstum heilan pakka af einhverjum sérinnfluttum sígarettum sem eiga vel við hana. Stundum kemur hún með köttinn sinn. Það finnst mér skemmtilegast. Ef mjög fáir eða enginn eru á staðnum, þá hleypir hún kettinum, sem heitir víst Morten, úr búrinu. Þegar hún fer byrjar hún svo að tala við köttinn eins og lítið barn "Jæja ástin mín, nú erum við að fara heim. Heyrðu, ekki setja upp svona svip. Við verðum að fara heim núna. Komdu í búrið þitt elskan mín." Þetta dregur skiljanlega örlítið úr fabjúlössleika listagagnrýnandans. Ég veit svo sem ekkert hvað hún starfar við en hef bara ákveðið að hún sé að vinna í listabransanum og sé mjög fær í því fagi.

Sænska konan utanaf landi er mjög skemmtilega halló týpa sem kemur alltaf með manninum sínum, sem er töluvert mikið hallærislegri en hún. Þau eru svona gamlir hippar sem borða mikið af ökólógísku og hugsa um náttúruna. Þau koma alltaf þegar er brjálað að gera, setjast við eitthvað af bestu borðunum og spila backgammon. Og það bregst ekki að í hvert einasta skipti kemur konan og segir okkur að kaffið sé of sterkt / of þunnt / of heitt / of kalt / of brúnt / of svart.. eða hvað sem henni dettur í hug

Bitri maðurinn kemur alltaf þegar hann er búin í eftirmiðdags-göngutúrnum sínum. Fyrst var hann ofsalega pirraður yfir því að ég væri ný. Café Au Lait-ið mitt var svo vont fannst honum. Svo að ég sagði honum að hann þyrfti ekki að borga fyrir það fyrr en ég gerði kaffið rétt. Það tókst í annari heimsókn. Svo hefur hann gert þetta að sérlegu verkefni sínu, að kenna mér að gera kaffi eftir sínu höfði.

Feiti maðurinn er alveg eins og Ríkarður Örn Pálsson, nema hann gengur um í smekkbuxum og er mjög hress. Hann kemur oft á laugardögum og fær nokkra stóra bakka af bökuðu grænmeti, sem ég veit ekkert hvað hann ætlar að gera við. Svo spyr hann alla sem eru að vinna hvort þeir vilji bjór og kaupir umgang á starfsfólkið. Skiljanlega er hann í miklu uppáhaldi hjá okkur, enda snillingur

Laurent er þó hiklaus uppáhaldið mitt. Hann er reyndar ekki fastúnni heldur kokkur. Hann er franskur, talar einhversslags hrogna-dönsk-frönsk-ensku (sem ég hef einsett mér að geta hermt eftir.. það gengur illa) og snarklikkaður. Stundum segir hann eithvað og hlær ofsalega mikið og þá hlægja bara allir með honum því að enginn veit við hvern hann er að tala né hvað hann er að segja. Svo finnst honum ofsalega gaman að standa í eldhúsinu og herma eftir hlátrinum í gestunum, helst þannig að þeir taki eftir því. Alltaf þegar hann fær drikkepengene sína hleypur hann út í kiosku og kaupir sér skafmiða, spilar í spilakassanum eða veðjar á eitthvað (því það er hægt í flest öllum kioskum á Österbro). Kærastan hans flutti til Þýsklands til þess fylgja framanum, en hún er go-go dansari. Í kvöld sýndi hann mér myndir af henni og þá skildi ég að hún var ekki svona pepp-up go-go dansari eins og á Spáni, heldur go-go dansari eins og í klám. Þegar einhver pantar lasagna þá verður hann ofsalega pirraður að fólk sé að koma á veitingarhús til að fá sér lasagna og ef einhver pantar t.d. kanínu þá verður hann ofsalega reiður yfir því að fólk geti ekki bara pantað sér lasagna.

Já, og þú, kæri lesendi er væntanlega að velta því fyrir þér hvort að ég, trúðaneminn sjálfur, tli mér ekki að segja frá einhverju merkilegra en vinnunni? Nei, það ætla ég mér ekki eins og er.. bara svona til að leiðrétta þann misskilning..

Þetta er gaman
Ég er hjartanlega óinspíreruð svo að ég get ekki skrifað neitt skemmtilegt né af viti. Listatími

+ Á föstudaginn var fyrsta sýningin okkar á fyrsta ári, sem gekk mjög vel. Það var gaman og við vorum öll glöð.
+ Í kvöld vorum við Lólu með lítið atriði á Open Stage í fínu íbúðinni / "listrýminu" hans Kurt (trúðurinn sem hangir á hvolfi). Það var líka gaman vegna þess að við erum svo fyndnar.
+ Mamma er búin að dekra mig uppúr skónum. Það er líka gaman. Hún er því miður snúin aftur til Íslands en mamma Lólu ætlar að fylla ískápinn okkar nokkrum sinnum í viðbót fram á þriðjudaginn. Það er gaman.
+ Það er búin að vera svakalegur snjóstormur (les: íslenskt vetrarveður) í Kóngins. Samgöngur eru alveg í rusli, strætó kemur bara þegar hann kemur og lestin gengur lítið sem ekkert. Það er ekki gaman. En öll Kóngins er klædd voðalega fínum snjó og það er gaman.

Nú er Bles

Internetið hérna í slottinu er alveg að s***a uppá bak þessa dagana svo lítið sem ekkert hefur verið um blogg né internetráf. The Best of the Worst vikunnar, sem er stutt og laggott, er væntanlega með þessari kempu þó að það sé nokkuð augljóst að það verður seint og jafnvel aldrei á repeat yfir bjósötri né öðru. Ætli við endum ekki í hinu víðfræga 16 sæti, enda er ég nokkuð viss um að við eigum seint og síðar meir eftir að ná okkur uppúr þessri blessaðri forkeppni. En mikið ofsalega er ég sátt með að Eikar Hauks, sem og dönsku dragdrottninguna. Og ofsalega var ég sátt við heiðursgesti helgarinnar, Ebmlu, Tybba Feita, Sigga Vært, Benna og Kristínu. Slottið var nýtt hið ýtrasta og vetrarfríið sömuleiðis. Heiðursgestir komandi helgar verða þó afar kærkomnir, mæður okkar Lólu sem ætla að umvefja okkur endalusri móðurást og gjafmildi, vona ég. Og svo heppilega vill til að akkúrat á föstudaginn verður fyrsta sýning okkar fyrsta árs nema, svo að ef að einhver á leið um Kóngsins á föstudaginn þá er sá hinn sami hjartanlega velkomin að Præstoegade 17 í bakhúsinu á ókeypis grímusýninguna sem hefst kl. 20.

The Best of the Worst

Lag vikunnar er í flutningu Ertha Kitt. Kitt er frægust fyrir hlutverk sitt sem Catwoman, en hlutverkið gerði hún víst ódauðlegt með einstöku purri sínu, sem engin, fyrr né síðar, hefur getað leikið eftir. Lag vikunnar gaf hún út árið 1984, 57 ára að aldri, eftir þónokkra lægð í bransanum. Lagið náði inná vinsældarlista þó að það hefi setið í neinu hásæti, en á þó í dag, líkt og þá, miklum vinsældum að fagna á meðal homma út um allan heim. Í myndbandinu er Eartha grimm á svip þar sem hún situr og reykir á tígrisdýrafeld, faðmar styttur og eldurspeglast í talnaskífum á símum (mitt persónulega uppáhald). Where is My Man?, laugardagslag vikunnar. Takið sérstaklega eftir því hvað Kitt lítur út fyrir að vera eldri kvennútgáfan af Micheal Jackson..

Því að ég veit að ykkur þyrstir í smáatriði úr lífi mínu..

Jæja, allt er að falla í hversdagslegar skorður, eins hversdagslegar og þær geta orðið (eins og ég hef sagt sirka 40 sinnum; að lífið hérna í Kóngsins virðist alltaf vera ansi langt frá hinum hefðbundna hversdagsleika). Við Lóla vöknum við Somewhere Beyond The Sea með Bobby Darin og fáum okkur kaffi, algjörlega nauðsynlegt þegar maður þarf stundum að mæta kl. 7.30. Í skólanum erum við t.d. að láta okkur falla af píanóinu og vona að samnemendur okkar grípi okkur. Í augnablikinu erum við svo að vinna að sýningu sem verður vonandi í enda febrúar. Ég er byrjuð að synda og á laugardaginn ætla ég að byrja að hlaupa eða allavega standa í svitalyktinni í líkamsræktarstöðinni og ímynda mér að ég sé workin' it down! Ég er líka byrjuð að vinna á krúttlegu kaffihúsi/veitingarhúsi hér í nágrenninu sem er gott, peningalega sem og dönskulega séð. Á morgun byrja ég svo í vetrarfríi. Þá ætla ég að vera dugleg að lesa og drekka kaffi. Svona eins og á myndinni.. alveg sjúk í þetta .gif.

Bless.

The best of the worst
- Sökum tæknilegra örðugleika gat þessi færsla ekki birst í gær -

Laugardagslag vikunnar er með hljómsveitinni Steve Miller Band. Hljómsveitin er ekki, ólíkt mörgum böndum í þessum blogglið, one-hit wonder band. Hún hefur gefið út hátt í 20 misgóðar plötur á 39 ára löngum ferli sínum með lögum á borð við Shu Ba Da Du Ma Ma Ma Ma, Babes in the Wood, Can't You Hear Your Daddy's Heartbeat og Come On In My Kitchen. Lag vikunnar var þriðja og jafnframt síðasta lag hljómsveitarinnar sem náði fyrsta sæti á vinsældarlistum beggja vegna Atlanshafsins sem og fyrsta
tónlistarmyndband Steve Miller Band. Myndbandið er hins vegar stórkostlega lélegt eitís vídjó. Ég mæli með svipuhljóðunum í byrjun lagsins og öllum lélegu vídjótrikkunum sem eiga að vera galdrabrögð. Abracadabra, gjöriði svo vel!

Stutt update

Plús

+ Hlutir sem maður fær fríkeypis, eins og klósettpappír
+ Kakóbarinn



+ Hreyfanlegar .gif myndir
+ Café Pixie, nýfundnalandið mitt hér á Österbro. Ég er fastakúninn með Murakami bókina
+ Murakami. We're like this
+ At hygge sig. Så dejligt!

Núllað

0 Fyrsta atvinnuviðtalið mitt í mörg ár á morgun

Mínus

- Uuu.. Pass?

The best of the worst

Í tilefni af þessum ágæta laugardegi ætla ég að starta nýjum blogglið. Nýja áhugamálið mitt er að safna stórgóðum en þó asskoti lélegum popplögum héðan og þaðan, sem eru svo spiluð trekk í trekk þegar verið er að sötra bjór. Kakó og Lóla byrja alltaf á því að ranghvolfa augunum þegar ég spila fyrir þær lögin í fyrsta skipti en síðan, eftir svona 40-50 spilanir eru þær orðnar gjörsamlega heillaðar . Ég ætlaði mér að gefa út geisladisk með þessum lögum, jafnvel þar sem ég myndi kovera lögin, en ég ætla að byrja á því að birta eitt vídjó á hverjum laugardegi, svo að þið, lesendur góðir, getið líka spilað lögin trekk í trekk. Við byrjum á one-hit slagarun Clouds Across the Moon með Rah Band. Sjálfri finnst mér múmían við hliðiná söngkonunni, oddabrjóstahaldarinn sem svarta konan er í og fyrstihúsastígvélin sem maðurinn er í klárlega best.

Hit me! Hit me!

Af hversdagsleiknum er allt gott að frétta. Í gær snjóaði í Kóngsins. Brasilísku krakkarnir í bekknum mínum höfðu aldrei séð snjó áður og fengu sjokk þegar ég borðaði smá nýfallinn snjó. Þau héldu e.t.v. að ég væri að reyna að drepa mig. Kannski vegna þess að rétt áður höfðum við verið að reyna að drepa hvort annað í stage fighting tíma. Skólastjórinn sló mig nokkrum sinnum utan undir, fólk dróg félaga sinn eftir gólfinu á hárinu, sparkaði í magann honum og þar fram eftir götunum. Góð útrás það.

Enn einn herbergisfélaginn, Guðný, hefur bæst í hópinn þessa dagana og erum við því fjórar í slotinu. Þremmarinn og Guðný gera mest af því að spila, horfa á bíómyndir, lesa Murakami, kjósa og stúdera raunveruleikaþætti. Við erum svo sjúklega menningarlegar þið vitið. Svo borðum við líka hjartalaga spæld egg og amerískar pönnukökur. Einnig drekkum við ógrynnin öll af latte. Aldrei hef ég vitað um heimili sem torgar jafn mikilli mjólk og við. Ég giska á eina 10-15 lítra á viku. Og takið inní reikninginn, ágæta fólk, að ekkert eigum við ungbarnið (ef að við teljum Kakó með samkvæmt raunverulegum aldri). Svo stundum gerum við dyraat og förum í feluleik í Kóngsins.

Kærlig hilsen!

Ágæta fólk

Nú eru tíu dagar síðan ég snéri aftur til Kóngsins. Lífið á Íslandi var gott, það er lífið í Kóngsins líka. Ég og hjólið mitt áttum mikla fagnaðarfundi, enda hef ég saknað þess mikið. Ég og Lóla erum fluttur í aðra geðveika íbúð sem er mun nær skólanum okkar. Í íbúðinni er Kakóbarinn, Pálma-altari, kelerísloft, diskókúla, klósett sem rúmar fjóra til fimm í einu og önnur fabjúlössheit. Það eina sem vantar þessa stundina er internetið. Það kemur með kalda vatninu (sem er reyndar til staðar nú þegar). Kakó býr hjá okkur þessa dagana og Þremenningasambandið, eða Þremmarinn eins og Kakó skrifaði á gluggann, nýtur síðustu daga bestu sambúðar þessa heims með ástarjátningum á minnst 40 min. fresti, kúri, nekt og almennri gleði. Það er að sjáfsögðu fáránlegt hversu gott kombó Þremenningasambandið er, enda erum við allar fáránlega fabjúlöss.

Síðasta föstudag fórum hittum við ágætan Jón og drukkum bjór. Það vona ég að við gerum oftar með honum. Síðan fórum við Kakó í partý. Þið vitið, svona venjulegt partý í heimahúsi þar sem er billiardborð, bar, skemmtistaðagræjur og sundlaug. Er það ekki annars venjan? Því næst vorum við Kakó böstaðar í Metróinu, en snillingurinn Kakó laug okkur út úr öllu saman og á endanum græddum við á því að svindla okkur í metróið því að metróvörðurinn kenndi okkur allt um metróið og gaf okkur ofsalega flott hulstur fyrir stimpilkortin okkar (fyrirgefðu mamma mín ef þú ert að lesa þetta, hér eftir lofa ég að stimpla alltaf). Á laugardaginn héldum við Kombó ársins (sem samanstendur af Kakó, Karól, Lólu og Maísól) fabjúlöss matarboð með fabjúlöss drykkjuleik sem endaði í fabjúlöss vitleysu með gríngleraugum, nekt á svölunum, upptalningu á öllum sleikum heimsins og þar fram eftir götunum. Ég sé fram á að Æbeløgade verði lífleg næstu mánuðina.

Við erum búnar að vera duglegar að dokumentera lífið, en vegna internetsleysis fáið þið ekki að fylgjast með í myndum strax. Enn fremur stefnum við á heimsfrægð á YouTube með nýja sketzþættinum okkar, sem er búin að vera í bígerð í hálft ár og fer í framleiðslu bráðlega.

Jæja, þetta er orðð leiðinlegt hjá mér. Bless.

Og smá update á ársverðlaun Ragnheiðar 2006..

Blogg ársins
Hafði gleymt því þar til seint á áramótanótt / snemma á nýársmorgun. Hér skrifar ágætur Bragi heiðarlegasta og opinskáasta blogg sem ég hef lesið. Hann fær stórkostlegt hrós frá mér því að þetta fékk mig virkilega til að hugsa, ekki endilega um drykkjuna heldur ákvarðanir og að lifa sáttur með sjálfum sér. Hiklaust skyldulesning á tímum áramótaheita og nýrra tíma.

Persónulegur annáll Ragnheiðar árið 2006

Og nú er árið að líða. Stórgott ár þetta 2006. Mér er með öllu ómögulegt að taka saman alla sigurvegara þessa árs, en finnst þó að einhverjir ættu að fá verðlaun.

Meðleigjendur ársins
Hér koma til greina tvö afbragðs dúó, foreldrar mínir og Kakó Feiti og Lóla. Samkeppnin er þó ekki hörð, því þó að foreldrar mínir séu afbragðs fólk þá munu þau aldrei geta slegið stórfengleika Þremenningasambandsins við. Skál fyrir Kakó! Skál fyrir Lólu!



Afrek ársins
Akróbatík. Frekari útskýring er óþörf.

Gleði ársins
Lífið í Kóngsins, sem er eintóm hamingja

Partý ársins
Tryllingshelgi á Howitzvej 65, 4. sal t.h. dagana 9. - 12. september í boði Þremenningasambandsins, Sigga San, Stony the Pony, Hones Jon og fylgifólks.

Maður ársins
Mörg ykkar halda eflaust að leiðir okkar hafi legið saman fyrir löngu, en nei, við kynntumst í byrjun þessa árs og síðan þá hefur líf mitt hlotið nýjan tilgang. Pálmi Gunnarsson. Hann verður e.t.v. maður þessa áratugs.



Slot ársins
Howitzvej 65, 4. sal t.h. Hér fær Henning líka eitt stig.

Nöfn ársins
Tvö nöfn standa uppi sem sigurvegarar í ár. Annars vegar Kakó Feiti, því það er svo gott nafn. Guðný, höfundur Kakó (þá nafnsins, ekki manneskjunnar) má taka við verðlaununum í Kóngsins. Og hitt nafnið er Þremenningasambandið, því það er svo fáránlega töff.

Skópar ársins
Ef rétt telst til þá hafa 16 skópör bæst við glæsilegt og dafnandi safn mitt. Gullskórnir eru þó hiklaust skór ársins. Í gullskónum má dansa, endalaust.



Lag ársins
Þó svo að Young Folks með Peter, Bjorn og John komi sterklega til greina, þá er ótvíræður sigurvegari Þorparinn með Pálma (sem var einmitt að hljóta titilinn Maður ársins í Persónulegum annál Ragnheiðar 2006)

Seleb-hittingur ársins
Stórkostleg afrek hafa átt sér stað í þessum flokki á líðandi ári. Erlend Øye er þó óumdeilanlegur sigurvegari. Heppinn hann að hafa hitt mig!

Fylgihlutur ársins
Annað árið í röð hljóta gríngleraugu sigur, enda hef ég á þessu ári komið mér upp góðu safni af þessum stórskemmtilega hlut.



Orð ársins
Í fyrstu var ég í örlitlum vafa. Mér fannst eins og "at gå amok" ætti að vera orð ársins (þá yrði flokkurinn væntanlega að heita "Þrjú orð ársins"). En síðan áttaði ég mig auðvitað á því að ég væri í ruglinu. Fabjúlöss er að sjálfsögðu orð ársins!

Tónleikar ársins
Ekki endilega í þessari röð.
- Sufjan Stevens - Vega, Kóngsins Köbenhavn
- Hjaltalín og Sigríður Hjaltalín - Á mörgum mörgum stöðum, Reykjavík
- The Whitest Boy Alive - Vega, Kóngsins Köbenhavn
- Jens Lekman - Þjóðleikhúskjallaranum, Reykjavík
- Hot Chip - Vega, Kóngsins Köbenhavn

Kynhneigð ársins
Samkynhneigð, óvenju ríkandi allt um kringum mig þetta árið. Gaman að því.

Vonbrigði ársins
HM, jú jú, Brasilía átti þetta alveg skilið, en mér fannst þetta bara svo glatað!

Mynd ársins
Því mun meira sem ég hugsa um það, því ótrúlegra finnst mér hvað þessi mynd er tryllt. Ég er á nærfötunum að steikja pönnukökur, að baki er þriggja daga fyllerí og eitt í viðbóð í bígerð. Og þessi mynd er geðveiki. Hún birtist líka í Fréttablaðinu. Sjúklegt kredit til Einars fyrir hana.



Fjallkona ársins
Fjallkona Seltjarnarness 2006 og þá er ég að sjálfsögðu að tala um mig sjálfa.

Drykkur ársins
Ölið (ef ekki bara Tuborg) sigrar í ár enda hefur það verið teigað stíft, í gleði og sorg, í flýtum og rólegheitum, inni og úti, uppi og niðri og allt um kring.

Kombó ársins
Þremenningasambandið og Karól. Hiklaust vandaðasta kombó sem völ er á. Tobbi og ég fáum líka kredit fyrir kombó ársins, enda mjög gott súperhetjukombó þar á ferð.

Ég læt við sitja hér, þó svo að ég gæti haldið áfram endalaust. Til hamingju með gamla árið og gleðilegt nýja árið. Það verður án efa fabjúlöss.

Á milli jóla og nýars..

Jesús fór í partý of smánaði sig eins og honum einum er lagið. Skálum fyrir því. Skálum líka fyrir Steina og hans snilldarlegu eldamennsku. Og skálum fyrir stórfenglegu reunioni! En nú skulum við hætta að skála svo að Jesú smáni sig ekki meir.

Af mér er það hins vegar að frétta að ég hef það gott. Ég vinn og þess á milli hef ég það huggulegt með Karól og stórgóðum kvikmyndum á borð við Moving Castle og Spirited Away, sem ég mæli með fyrir alla. Í dag keypti ég mér líka Murakami bækur fyrir restina af árinu og get vart beðið eftir að lesa þær. Á morgun er svo stórvinir mínir og undurfögru elskhugarnir, Skúds og Skördí, að halda brullup. Ég hlakka svakalega til, ég á mjög líklega eftir að skæla smá af hamingju. Hér er mynd af þeim, á morgun ætla ég að taka fleiri myndir af þeim, mun sætari en þessa..


Og að lokum, áður en árið líður í aldanna skaut, hér er Dojstland í máli og myndum. Mývatn bíður næstu áramóta

P.S. Ég varð eiginlega að leyfa uppáhaldsmyndinni minni af Skúds og Skördí fylgja með, þegar Skördí var ekki með neinn haus..

Jesús óskar lesendum öllum gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári!
Aðallega fyrst að hann gerði það ekki í fyrra í rafrænu formi heldur eingöngu á jólakortum

Slíkt hið sama geri ég. Ég vona að þið eigið gleðileg jól með nóg af bókum, súkkulaði, teiknimyndum, spilum og almennum huggulegheitum. Það er í það minnsta mitt fyrsta plan yfir hátíðarnar. Svo fer Jesú í partý.

Þremenningasambandið og Howitzvej - stutt intró

Á sunnudaginn bökuðum við piparkökur. Þær voru í laginu eins og nærbuxur, brjóst, e-pillur, typpi, bjórflöskur, eitt stórt Ísland, kvennlíkami og svo voru nokkrar stjörnur, englar og jólatré inná milli. Og í gær fluttum við úr höllinni á Howitzvej. Sannarlega mun ég sakna eldhúsgólfsins, kompunnar, skápsins með klósettinu, píanósins og annara materíalískra hluta. En mest af öllu mun ég þó sakna elsku hjartans Kakó. Kakó sem er allt í einu; snillingur, barn, fáviti, stórkostleg, Kakó Feiti, Keikó, Kókós (nú segiru "Ég heiti ekki Kókós!"), með fabjúlöss rass og fáránlega sæt. Til að syrgja síðasta kvöld Þremenningasambandsins á Howitzvej og halda uppá stórkostlegustu sambúð á gjörvöllum Norðurlöndunum héldum við partý á mánudagskvöldið með Steina og strákunum í beinni í útvarpinu frá Íslandi. Það er merkilegt, eins og Lóla benti á, að á einhvern hátt hefur öll okkar sambúð einkennst af sambandi við strákana. Og í boða Steina, steig Þremenningasambandið villtan, berrassaðan dans við húslagið "Young Folks".

Ég ætla mér ekki að skrifa langt, sentímental blogg um Þremenningasambandið og stórfengleika þess (enda bókað mál að hvert mannsbarn viti allt um það). Það væri líka svo óviðeignandi því að við erum svo ósentímental. Við erum fyrst og fremst snillingar (nei, ég er ekki að spara hógværðina). Seinna mun ég gera topp lista yfir afrek Bandsins á árinu. En fyrst mun Þremenningasambandið leggja Ísland að fótum sér. Eruð þið í startholunum?

It's that time of year again

Kæru lesendur! Ég hef ákveðið að búa til hefð - jólakortahefð. Ég er að búa til jólakort eins og í fyrra. Og eins og þá er nú er hægt að panta jólakort hér fyrir neðan með því að skilja eftir nafn og heimilsfang. Það mega allir panta jólakort, þeir sem ég þekki, þeir sem ég þekki ekki, þeir sem tala íslensku, þeir sem tala útlensku. Svo endilega, pantið Ragnheiðarjólakortin 2006. Þið getið byrjað að safna!