Til minnis fyrir mig sjálfa í framtíðinni:

Ekki strengja áramótaheit opinberlega. Þú ert dæmd til að brjóta þau áður en nýja árið kemur. (Er þó búin að gera flest allt vel og með elegans).

Að svo sögðu er best að hefja miðjan janúar sem nýtt ár með enn fleiri fögrum fyrirheitum á opinberum vettvangi um að blogga oftar. Þó fyrir engann annan en sjálfan mig. Kosturinn við bloggið, fram yfir hina gömlu góðu dagbók með pappírblöðum og tilheyrandi, er hiklaust sá að maður vandar sig meira, ritskoðar sig og vandar frásögnina með tilheyrandi kryddi, skreytingum og krúsídúllum, svo að sagan verði betri.

Af árinu 2009 er það helst að frétta að ég hef fengið mér kött og flutt tímabundið heim til foreldra minna. Í ljós kom að Leifur var ekki allur þar sem hann var séður og undir forljótum baðherbergisveggnum komi í ljós mein sem þurfti að fjarlæga hið snarasta. Baðherbergið er því fokhelt í augnablikinu og nágrannarnir alveg að tryllast yfir föður mínum sem er sjúkur í að brjóta niður veggi á milli kl. 20 og 23. Þetta er þó mjög tímabundið og gengur vonandi brátt yfir þar sem ég hugsa að ég hafi ekki mikið meira úthald að vera aftur orðin 17 ára með tilheyrandi tilkynningaskyldu um hvort ég komi í mat, hvort að ég sé með lykla, hvort að ég sé búin að snýta mér o.s.frv.
Kötturinn er snilli. Mér skildist fyrst að um fress væri að ræða og skírði hann því Leif (afhverju að eyða tímanum í að koma með nýjar ferskar hugmyndir þegar maður getur stuðst við einhverja gamla góða?). Við nánari athugun sýndist mér þó að þetta væri læða og skírði hana Míu. Núna er ég alls ekki viss og kallast hún því bara ýmislegt krúttlegt sem ekki verður upptalið hér. Kötturinn hefur nefnilega breytt mér í væmna húsfrú og við móðir mín skiptumst á sögum um hvað kisan gerði á meðan önnur okkar var í burtu (mánaðaheit fyrir febrúar: hætta að skiptast á kattasögum við móður mína og tala í dúllurödd um hvað kisan er mikil krúttsprengja).

Meira hefur gerst á þessu annars viðburðarlitla ári 2009. Við Valdís hofum stofnað óbrugðult DJ teymi og stefnum á heimsyfirráð. Við höfum ákveðið að snúa vörn í sókn við annars útbrunnum remixuðum minimalískum teknóbítum og höfum það eitt að markmiði að spila stuðtónlist. Það er ýmislegt í bígerð og pokahorninu en ef þið viljið bóka okkur þá bendi ég á síðuna okkar, DJ Nonni og Manni. Við erum snilld, ég lofa.

Persónulegur annáll Ragnheiðar árið 2008
Kreppulaus með öllu

Margt bar á góma á þessu ári. Margt mjög gott, margt gott, margt allt í lagi og sumt ekkert spes. Hér er einungis brotabrot af öllu því sem gerðist á þessu ári.

Gleði ársins
Elsku Pálmi Gunn. Það mun aldrei gerast að ég muni ekki hugsa til baka og fara að brosa


Fréttir ársins
Björg og Binni eru par,
kyssast bæði hér og þar
og eignast bráðum eitt lítið

Verstu fréttirnar
Litli frændi minn, hann Bjarni Páll, féll frá á þessu ári. Hann var og verður fegursta hetja sem ég hef þekkt.

Myndasería ársins
Engar myndir hafa slegið jafn mikið í gegn og maddömumyndinar, enda eru þær snilld


Vefsíða ársins
Facebook hefur gert mannleg samskipti gjörsamlega óþörf. "Já ég vissi það, ég sá það á Facebook"

Tónleikar ársins
Að vanda hafa þeir verið ófáir. Náttúrutónleikarnir koma vissulega sterkir inn en enn eitt árið sigrar Hamrahlíðarkórinn. Ég á erfitt að gera upp á milli Konunglegu óperunnar í Kaupmannahöfn eða Notre Dame og Invalides í París. Þó verð ég að segja að það gerist sjaldan en það gerðist í Invalides að ég sjálf fékk gæsahúð á tónleikum.

Pólítík ársins
Þó að það sé úr mörgu að velja þá stendur Obama klárlega uppúr.

Slott ársins
Hér er enginn tilnefnd nema Leifsgata 10, að sjálfsögðu. Fyrst í umsjá okkar Vignis en svo ákvað ég að gerast einstæð móðir og er það gott. Sambúðin er sæt, enda er Leifur þægur og góður, nema þegar hann baðar sig ekki.

Nágrannar ársins
Þó svo að flest allir mínir nánustu vinir búi í innan við 7 min. göngufæri frá mér þá eru nágrannarnir á Leifsgötu 5, 3.h. t.h. í sérstöku uppáhaldi. Þær eru svo nálægt og leyfa mér, öryrkjanum, að koma og baða mig og borða allt nammið þeirra

Drykkur ársins
Comsó blandað af homma-elegans

Helgi ársins
Páskahelgin stórgóða á Vestfjörðum í samfloti við Valdísi, G.Kri, Saló, MaHa, Aron, Hrafnhildi, Hörpu og Aldrei fór ég suður. Eftirköstin voru þó ekki jafn gleðileg en útséð er hver fær ekki að elda á næsta ári.

Kombó ársins
Maddömukvartett og maddömutríó Hamrahlíðarkórsins.

Grín ársins
Morgunblaðið, 19. nóvember 2008
Guðmundur Kristján Jónsson, 40 ára


Guðmundur verður erlendis á afmælisdaginn, föstudaginn 14. nóvember. Allar gjafir og öll blóm eru afþökkuð, en bent er á Tröllin, Vini kóranna í Hamrahlíð.

Uppgötun ársins
Þrátt fyrir alla lífsgleði er ég orðin of gömul til þess að vera í unglingapartý og er það miður.

Vídjó ársins
Já já, Kakó verður örugglega brjáluð. En ef þið þekkið Kakó þá er þetta mögulega það fyndasta sem nokkru sinni hefur stigið fæti inn fyrir dyr veraldarvefsins



Orð ársins
Æ, þetta átti að vera alfarið kreppulaus póstur en hvaða orð gæti mögulega unnið "Kreppa" í keppninni orð árins?

Blogg árins
Tjah, klárlega ekki mitt eigið allavega..

Ég óska lesendum öllum gleðilegs nýs árs og strengi hér með tvö áramótaheiti á veraldarvefnum.

1. Ég heiti því, fyrir sjálfa mig, að blogga oftar. Það er gott að geta litið aftur í tíman og séð hvað hefur orðið á vegi mínum undanfarin ár

2. Yfirskrift ársins 2009 mun verða "Gerðu það vel. Gerðu það með elegans"

SKÁL!

Í fréttunum í dag var skýrt frá því að danski fjársvikamaðurinn Stein Bagger hefði gefið sig fram. Bagger var víst forstjóri tölvufyrirtækis á sínum tíma, áður en hann hóf feril sem fjársvikamaður. Mér fannst svo skemmtilegt að hann væri titlaður sem fjársvikamaður, svona rétt eins og það væri atvinnutitill. Ég sá svo marga grínmöguleika í símaskránni fyrir mér.

Ragnheiður Sturludóttir, svikari
Ragnheiður Sturludóttir, ruplari
Ragnheiður Sturludóttir, lygamörður

Annars er það helst að frétta að húsmóðir á Leifsgötu er að missa sig í jólunum. Búin að skreyta, búin að þrífa, búin að búa til jólkonfekt, er að klára að búa til jólagjafirnar, búin að græja jólaglöggspartý, mjög spennt fyrir fyrrnefndu jólaglöggspartýi, svakalega sátt við snjóinn og almennt til í að ræða smákökur og kakógerð á hvaða tíma sólahrings.

P.S. Listarnir Topp 10 sætustu og ljótustu vinir Ragnheiðar bíða til örlítið ókristilegri tíma

Einhver menntaskóli hér í borg gefur út blað þar sem má m.a. finna tvo lista yfir topp 10 sætustu nemendur skólans, einn yfir stráka og einn yfir stelpur. Ég var að spá í að gera slíkt hið sama. Topp 10 sætustu vinir Ragnheiðar og kannski fylgja því eftir með Topp 10 ljótustu vinir Ragnheiðar.

Er það nokkuð ósiðferðislegt?

Að læra

Þögn er betra en innantómt bull, ekki satt? Undanfarnar vikur hef ég byrjað á frásögn frá París, sögum úr sveitinni, hugrenningum um kreppuna og öðru álíka merkilegu. Ekkert var þó að gera sig og liggja öll bloggin ókláruð í viðjum internetsins. Ég hef einnig ákveðið með sjálfri mér að þetta blogg skal vera kreppulaust, nema um sé að ræða kreppu eins og í crêpe eins og í París. Það er því á þessum síðustu og verstu um fátt að velja..

Í haust hef ég verið í smá persónulegu side-prójekti sem krefst þess að ég á að læra. Það átti ég t.d. að gera síðustu daga. En, eins og öllum góðum námsmönnum sæmir, gerði ég að sjálfsögðu allt annað en það að læra. Í staðinn gerði ég smá vídjó. Það er víst í tísku að vlogga eins og mér skilst að það sé kallað.

Í nótt dreymdi mig að sambland af Barack Obama og Dizzee Rascal var kærastinn minn. Hann átti hins vegar svo ógeðslega leiðinlegan kött að ég hætti með honum. Þar að auki var hann alltaf berrassaður og ég meikaði það ekki. Í staðinn byrjaði ég með dvergi sem trommaði í heimsfrægri rokkhljómsveit. Bara vegna þess að hann bjó á þaki og þar voru haldin kokteilkvöld með opnum bar á hverju kvöldi.

Töff.

Dear people of the United States of America.

Could you please be so kind and cast the right vote, that is, for Mr. Obama? I would be very thankful and as would a very big part of the world.

Thank you.
Yours,
Ragnheiður Sturludóttir

Tveir mikilvægir hlutir

1. Það eru mjög góðar og gildar ástæður fyrir því að fólk yngra en 18 á ekki að vera á börum og tónleikahátíðum. Fyrir utan þá augljósu, lögaldurinn, þá kunna sorglega fá ungmenni á þessum aldri að vera í fjölmenni, nema að það sé fatahengisbiðröðin á menntaskólaballi.



2. Ég þrái píanó. Ég á reyndar eitt lítið píanó nú þegar, en það er eiginlega of lítið.. Svo að ef einhver veit um píanó til sölu eða miklu heldur, píanó sem einhver hefur ekki pláss fyrir eða þarf af einhverjum ástæðum að geyma tímabundið, þá er ég tilbúin að taka við því, elska það og virða, strjúka því og hugsa um það sem mitt eigið.

Maísól mælir með..

Í sjónvarpsleysinu hér á Leifsgötu (sem ég er afskaplega sátt við) og öllu þessu tali um þessa blessaða kreppu (sem ég er ekki alveg jafn sátt við) þá er ýmislegt á internetinu sem skemmtir mér. Þar ber þó fyrst og fremst að nefna besta vídjóblogg veraldarvefsins þar sem Ólafur Einar módel '89 segir frá lífinu og tilverunni.

Á þessum síðustu og verstu er alveg hægt að taka smá Innlit/Útlit fyrir lítinn pening. Kaupa bara nokkra tússpenna.

Hver þarf svo sjónvarp þegar til eru síður á borð við Videostic, All U C og TV Links?

Bento. Leiktu þér með matinn þinn. Sjóddu egg í laginu eins og kanína eða búðu til mynd fyrir þig og besta vin þinn.

Ef maður vill vera örlítið menningarlegur á meðan maður vafrar um netið þá er hægt að skoða fínar teiknimyndir eða þessi ótrúlegu pappírslistaverk. Svo er líka hægt að skiptast á teikningum. Eða farið í Pictionary.

Ég elska Ze Frank og hef gert í mörg ár. Algjörlega gagnslaus síða en full af gangslausu skemmtiefni.

Ég hlusta mikið á Hype Machine sem er tónlistarbloggdæla. Stundum, fyrir svefninn, hlusta ég á sögur hjá This American Life sem er útvarpsþáttur í Chicago.

Nú svo er er líka bara hægt að eyða endalausum tíma í að dunda sér í StumbleUpon tækjabarnum. Internetið er jú óendanlega stórt.

Í kreppunni er mögulega gott að baka og taka æfingar á sama tíma.



Þetta er svo furðulegt. Að hvað hugsanlega tilefni hefur þetta vídjó verið búið til? Og er það gert í gríni eða af fullri alvöru?

Má bjóða þér..?

Við Kakó eigum báðar nýjar undurfagrar tölvur með innbyggðri myndavél. Við vorum báðar mjög spenntar yfir því að vera núna með vefmyndavél og fórum að ákváðum að Skype-a. Kakó var á fundi en ég var á kaffihúsi. Internetsambandið var ekkert mjög gott og Kakó þar að auki mjög, mjög, mjög spennt yfir því að vídjó-skypea. Hún var eins og lítið barn á jólunum og brosti eins og sjálf sólin. Ég sat þess vegna ein úti í horni, svolítið eins og fáviti og talaði við tölvuna mína, helst þó tölvuskjáinn því að ég vildi ekki vera að garga yfir allt kaffihúsið.

Ég: "Kakó? Kakó? Kakó! Halló? Kakó?.. Kak.. K.. Kakó? Hæ.. Kakó? Kakó? Kakó! Halló! Kakó! Æ, Kakó?"

Eftir nokkrar mínútur kom afgreiðsludaman til mín með kaffið mitt en spurði frekar hikandi: "Fyrirgefðu, viltu s.s. frekar kakó?"

Það hlaut vissulega að koma að þessu fyrr eða síðar.

Ég þurfti að hringja í tölvuþjónustu í vinnunni um daginn. Í miðju samtali segir maðurinn "Má ég nokkuð biðja þig um að bíða andartak?" sem var ekkert mál. Svo var sett á biðtónlist sem í þessu tilfelli reyndist vera lag með Brunaliðinu:

Ég er að bíða eftir þér.
Alltaf að bíða eftir þér.
Ég bið þú komir til mín fljótt,
yfir hafið og heim!

Mér fannst það svo fáránlega fyndið að ég átti erfitt með að tala við mannin þegar hann kom til baka.

Það var líka mjög fyndið að vakna upp við færeyska sjávarútvegsráðherrann syngja Bubba á færeysku í morgun. Skemmtilegt samt. Ég væri til í svona íslenskt ráðherra grín.

Ég hlýt að vera að sjá um tónlistina á Gullinu í þessum skrifuðu orðum. Síðasta klukkutíman er búið að spila Pálma Gunn fjórum sinnum!

Jæja. Þá hef ég endanlega sagt skilið við Jesú og fært mig yfir í eitthvað kvennlegra og eldra í yfirlitum enda meira viðeigandi sökum þess að sjálf eldist ég á ljóshraða. Það er líka e.t.v. betra að ég sé ekki að flagga grínskoðunum mínum um sjálfan mannssonin á veraldarvefnum (ah, þarna gerði ég það aftur).

Annars er það helst í fréttum að ég var lasin heima í dag, sem var ekkert nema frábært, því að rúmið mitt fór í viðgerð og er núna hreinasta paradís. Ég hugsa að ég fari aldrei aftur framúr nema þá í ýtrustu neyð eins og t.d. ef ég þarf að skipta um nærbuxur. Í dag er ég því búin að lesa Frú Bovary, hlusta á Rás 2, fá mér kaffi, skoða dágóðan hluta af internetinu, teikna og opna útidyrahurðina fyrir pabba mínum. Allt var þetta framkvæmt í dámsamlega rúminu mínu fyrir utan það að opna hurðina og búa til kaffið, kaffi drakk ég þó uppí (ég verð einhhvern vegin að finna út hvernig ég get framkvæmt svona hluti án þess að fara framúr). Og að lokum vil ég tilkynna að ég elska Baggalút

Nokkrir punktar um pólitík

Rétt eftir að ég flutti á Leifsgötuna varð Ólafur F. borgarstjóri. Ég ákvað með sjálfri mér að ég ætlaði ekki að skrá lögheimilið mitt í Reykjavík til að mótmæla þessari hringavitleysu borgarstjórnarinnar. Þó að það væri ekki nema bara til að mótmæla með sjálfri mér. Ekki það að ég sé svo mikið sáttari við hægri hliðina á Seltjarnarnesi, en þar er þó allavega einhver regla á því hver ræður þann og þann daginn, ekki dregið í sæti vikulega og voðalega lítið um leiki á við "Ég nenn' ekki a' leika viþþig þarna kúkalabbinn þinn!" og annað sem ég hef venjulega bara séð hjá litlum börnum á aldrinum 8 til 12 ára. Eftir síðasta stólaleik í Ráðhúsinu hugsa ég að ég flytji ekkert lögheimilið mitt aftur fyrr en kosningarnar 2010 eru gengnar í garð. Jú ég veit svo sem að það er alveg fáránlegt að eiga sína eigin íbúð en vera með lögheimilið skráð hjá foreldrum sínum en satt að segja finnst mér þessir síðustu tveir borgarstjórar svo ótrúlega púkalegir og halló að mér er, líkt og alltof mörgum öðrum, stórlega misboðið.

Og af öðru en Reykjavík. Það er skemmtilegt að segja frá því að í október á síðasta ári hélt Hamrahlíðarkórinn til Kína. Þar heimsóttum við m.a. stórborgina Beijing en einnig fórum við til þriggja annara borga. Alls fórum við í fjögur innanlandsflug auk þess sem við flugum, jú, til og frá Kína. Enn fremur gistum við á fjórum hótelum, þó svo að fyrstu dagana okkar í Kína höfum við dvalið við mikið yfrlæti hjá þarlendum fjölskyldum. Í Beijing sem og Xianyang vorum við í nokkurs konar opinberri heimsókn á vegum íslenska ríkisins (sem styrkti ferðina um örfáa þúsundkalla, hversu mikið man ég ekki, en það var þó undir millunni). Alls var ferðin tæpar tvær vikur og við vorum rúmlega 60 manns. Ferðin kostaði okkur rúmar 8 milljónir, sem er einmitt einungis 3 milljónum meira en umdeild ferð 3 diplómata ríkisins og lífsförunauta þeirra. Það er kannski spurning um að einhver kórfélagi taki að sér að skipuleggja svona ferðir fyrir þessi ráðuneyti því mér þykir liggja augljóst fyrir að í allri þessari kreppu, þá erum við töluvert meira útsjónasamari í peningamálum.

Ég tek undir með því að haldið verði opið bókhald í borgarstjórn og ríkistjórn. Það er staðreynd að sumt fólk veldur því ekki að fá óbeislað peningavald í hendurnar. Í öll þau ár sem ég vann í veitingahúsabransanum þjónaði ég í ófáum pólitíkusaboðunum. Þau voru öll, hvert eitt og einasta, ofsalega grand. Það var ekki nóg að fá koníak, það varð helst að vera XO eða Napoleon. Borðvínið var alltaf í dýrara kantinum og oftast hætti það ekki að flæða fyrr en það var búið á lager. Það var ekki nóg að fá soðning, allir áttu að fá kaffidrykk. Og reikningarnir voru himinháir. Þeir hæstu sem ég sá á þjónaferlinum.
Ein kona sem ég kannast við var í Krónunni um daginn. Þar var líka staddur ungur ráðherra sem var að versla í matinn. Eftir að hann var búinn að versla ýtti hann innkaupakerunni að útidyrunum og beið í smá stund. Svartur jeppi keyrði uppá gangstéttina fyrir framan, ráðherrann tölti inn í bíl og bílstjórinn út, klæddi sig í regnkápu og byrjaði að týna matapokana (sem í voru hlutir á borð við Cheerios, djús og mjólk) inní bíl. Hæstvirtur ráðherra, plús fyrir að hafa verslað í Krónunni, mínus fyrir að haga þér eins og bjálfi á almannafæri.

Ef sultarólin væri hert á hlutum eins og boðum ráðuneytanna, útlandaferðum, veiðiferðum og öðru væri örugglega minna mál að leiðréttta launamismun ljósmæðra, kennara og annara stétta sem þörf er á. Það er fólkið sem fær sjaldnast koníak XO, 14 klukkutíma flug á SagaClass og veiðileyfi í dýrustu ám landsins. En ég er jú bara hinn almenni borgari. Kannski skil ég ekki að um leið og þú kemst í borgarstjórn eða á alþingi þá sjálfkrafa fer líkaminn að krefjast hluta eins og dýrasta kavíarsins, kampavíns - ekki freyðivíns og einkabílstjóra. Sjálf reyni ég að fara vel með þá peninga sem ég fæ útborgað. Ég vildi óska þess að stjórnendur gerðu slíkt hið sama við peningana sem ég borga þeim.

Á Menningarnótt hitti ég litla 3 ára stelpu á Miklatúni. Þegar ég sagði henni að ég héti Maísól þá sagðist hún eiga vinkonu sem heitir líka Maísól. Kindin Maísól sem hún á reyndar og skírði sjálf. Maísól, því hún er fædd í maí. Ég varð mjög spennt og vildi ólm fá að vita hvenær hún ætti afmæli. Kindin er því miður fædd 9. maí en ekki 25. þannig að allar vonir mínar um að halda næst afmæli með kindinni fuku út um gluggann. Ég sá þetta bara svo fyrir mér, Pálmi Gunn eitt árið og rolla það næsta.

Í gær rakst ég af tilviljun á stórkostlega færslu hjá einhverri konu sem ég veit ekkert hver er. Ég hef sjaldan skemmt mér jafn vel yfir einni bloggfærslu og öllum athugasemdunum sem henni fylgja. Hér er fólk að viðra skoðanir sínar um Dorrit. Úff, það var svo margt sem langaði að vitna í. Einhver maður sem ásakar aðra konu um að vera ljóta. Ég veit eiginlega ekki afhverju. Konur sem vilja frekar hafa hefðardömur en Dorrit, sem kemur bara við allsbera karlmenn og fagnar þegar við vinnum. Æ, fólk. Mikið langar mig að klappa þeim á kollinn.

Ég á engan bíl, engan pening fyrir strætókorti og fæ ekkert nemakort. Svo að ég hjóla eiginlega hvert sem ég fer og er reyndar búin að gera það í allt sumar. Ég er reyndar alltaf svolítið hrædd að hjóla á Íslandi. Oft vil ég ekki hjóla á götunni, t.d. á Hringbrautinni og hjóla því á gangstéttinni. Þá verður gangandi fólk oft mjög reitt við mig. Ég hef grínlaust oft lent í því að það hefur verið gargað á mig að ég eigi að vera á götunni (sem er ekki rétt). En þegar ég er að hjóla á götunni, þá verða bílarnir oft mjög pirraðir líka og gera í því að keyra mjög nálægt mér mjög hratt. Og ég er alls enginn glanni, það get ég svo svarið, og passa mig alltaf að vera alveg útí kanti svo að ég sé ekki fyrir. En þrátt fyrir þetta finnst mér gott að hjóla. Og ég elska að hjóla fram hjá túristum. Þeir eru flestir vanir því að hjólin hafi sína sér hjólagötu og séu þess vegna ekki að flækjast á gangstéttinni.Túristarnir verða alltaf svo ótrúlega skelkaðir þegar maður hjólar fram hjá þeim. Frjósa alveg á staðnum eða grípa hvorn um annan til að passa að ég hjóli nú ekki á þá (ég á svo erfitt með að miða). Í morgun var ég að hjóla fram hjá Gamla kirkjugarðinum þar sem eldri hjón komu gangandi á móti mér, bæði í eins útivistarjökkum, hann með kortið uppi og hún með myndavélina um hálsinn. Ég mætti þeim akkúrat þar sem göngustígurinn og gangstéttinn sameinast og gangstéttinn er ca. 3 metra breið. Þegar ég var eitthvað um 5 metrum frá því að mæta þeim sé ég að konan verður skelfingu lostin, snýr sér við og stekkur á manninn, sem var fyrir aftan hana og hendir honum upp að steinveggnum hjá kirkjugarðinum. Svo hendir hún sér sjálf að veggnum með bakið í vegginn og hendur upp með síðum og lokar augunum... Ég réð ekkert við mig og fór bara að skellihlægja. Þetta var svo fáránlegt, sérstaklega þar sem konan var ekki að grínast. Mig langaði helst til að klappa henni líka á kollinn.

Með eitthvað um 100 kg. af farangri ásamt einu hjóli, crashpad klifurgræju og einum bláum gítar, inpökkuðum í bubblewrap, snérum við Karól aftur frá New York í gærmorgun. Vitaskuld tilheyrði flest allur farangurinn Karól þar sem hún var jú að flytja heim eftir 7 mánaða dvöl í stórborginni en öll mín stóru orð um "að ég ætlaði ekkert að kaupa mikið" urðu að engu. Kreditkortið mitt starir á mig raunamæddum fátæktar augum uppúr galtómu veskinu mínu (ég er nú þegar búin að setja kortið aftast í nærfataskúffuna mína) og ég er alvarlega að íhuga að breyta svefnherberginu í fataherbergi númer tvö. En nú á ég fullt af úrvals nýjum hlutum og þarf bara að hætta að borða og lifa í nokkra mánuði. Það er svosem líka allt í lagi því að ég borðaði mikið af góðum mat, fór á listasöfn, lifði og naut í New York, nóg fyrir næstu mánuði. Mikið var stórkostlegt að vera símalaus og klukkulaus og þurfa bara að hugsa um að borða, sofa og hvort ég ætti að kaupa eitt eða tvö pör af skóm (þau urðu á endanum þó nokkuð fleiri en tvö).

Við Karól gerðum heilan helling í sumarfríinu. Fórum á t.d. All Points West tónleikahátíðina í Liberty State Park. Þar voru m.a. CSS, Grizzly Bear, Underworld og Radiohead að spila. Við áttum bara passa á fyrsta kvöldið en Radiohead var að spila tvö kvöld í röð svo að fyrri tónleikarnir voru í raun "Greatest hits" tónleikar með Radiohead og þeir spiluðu í næstum 3 tíma. Þeir hafa væntalega spilað meira af nýju plötunni seinna kvöldið. En Jees Louise (svona segja þeir sko í Ameríku), þeir voru rosalegir!
Stóri bróðir passaði vel uppá okkur tónleikagesti. Það voru að sjálfsögðu bara sérstökt afgirt svæði sem mátti drekka bjór á. Til að fara þangað þurfti maður að bíða í langri ID röð. Þá fékk maður armband. Á armbandi voru 5 flipar og í hvert skipti sem maður keypti sér bjór var einn flipi tekinn. S.s. obbobbobb, enginn má fá meira en 5 bjóra á dag. Og til að passa að maður tæki ekki armbandi af og fengi sér nýtt á öðru bjórsvæði fékk maður strik með permenent tússpenna í ID röðinni. Æ, það er gott að einhver hefur vit fyrir mér. Guð veit að ég, 25 ára stúlkan, get það alls ekki sjálf.

Við vorum líka duglegar að fara á listasöfn. Á einu safninu var ótrúlega skemmtilegt vídjóverk eftir finnskan mann, Reijo Kela. Okkur Karól fannst verkið geðveikt. Í nokkrum skotum sést glitta í hann berrassaðan (það var ekki bara þess vegna sem okkur fannst það geðveikt). Það sést bara svona rétt í rassinn á honum, varla það, því hann er að hlaupa í átt frá myndavélinni. Í einu slíku skoti gengur ammrísk kona framhjá og missir andlitið "Oh my God! That guy was just buttnaked! Completly naked! Oh my God! I can't believe it! God! Jees!" (hér birtist Reijo aftur berassaður í vídjóinu, nú að fara í kollhnís) "Oh! Look! God! Oh my God! He's naked! Oh my God!" Á sama safni var verið að sýna meðal annars verk með ameríska fánanum. Þar var líka vídjóverk með ungum konum íklæddum ameríska fánanum að humma þjóðsönginn sem fóru svo ein og ein úr fánanum og löbbuðu allsberar burt. Einni konu var mjög misboðið. En þar var líka fáni búin til úr álpappír, fram og bakhliðin notuð til skiptis til að gera renndur of stjörnur. Tvær konur stóðu fyrir framan fánann og virtu hann fyrir sér

Kona eitt: "Wait.. Oh my God, this is made out of alumnium foil!"
Kona tvö: "Really? No, it can't be!"
Kona eitt: "It must be made out of something else. I mean, how is it possible to get such different texture out of alumnium foil?"

Listasöfnin voru skemmtileg. Þó að það væri oft bannað að sitja. Eða standa. Eða labba í öfuga átt. Eða labba í rétta átt.

Við fórum mikið út að borða. Mmm og það er gott að borða í NY. T.d. rúgbrauðsbeyglur með rjómaosti, nautsteik, foie gras, taquitos, sushi, banana-guacamole, amerískar pönnukökur, sushi, nachos á Piano's (eins og Mokki segir, skylda ef maður fer til NY), french toast, þistilhjartadip, súkkulaðikökur, hamborga á Ear Inn (önnur skylda ef maður fer til NY), allt með geitaosti, sveppaquinotto, ostafondú, ostabakka..

New York er vissulega borg borganna. Allt er hægt og allt er til. Allt iðar af lífi og manni leiðist ekki eina einustu mínútu. En ég er ekk viss um að ég gæti búið í New York. Það er svo lítið af náttúru og mikið af fólki og bílum. Og merki allstaðar um hvað má og má ekki (má ekki ekki þvo hendur, má ekki flauta). Og svo mikið spurt hvernig maður hafi það og hvernig maturinn er að stundum nær maður varla að kyngja á milli spurninga. Og þó, eftir því sem á leið líkaði mér betur við New York. Ég þyrfti kannski frekar að venjast Ameríkönum ef ég myndi flytja til New York.

Sumarvinnan mín er alveg að verða búin. Sem þýðir að ég þarf að skrifa langa skýrslu um allskonar mikilvæga hluti eins of t.d. að það sé betra að nota mjúka skotbolta fram yfir þessa klassísku hörðu, að mér finnist hentugra að skrifstofan snúi á móti glerganginum í stað þess að vísa út í port, að gsm-posi sé nauðsynlegur og allskonar annað mjög gefandi. Nei annars, mikið ofboðslega er það leiðinlegt.

[Innskot: Nú er klukkan er verða hálftvö á miðvikudagsnóttu. Mikið ofsalega finnst mér nágranni minn hafa valið sér undarlegan tíma til að hlusta á harða elektrómjúsík í sínu allra hæsta.]

En fyrst sumarvinnan mín er að verða búin þá þýðir það að ég er búin að fara til elsku Kóngsins með elsku Kórus. Sjá dæmi:

Maddömukvartett Hamrahlíðarkórsins grínar fyrir utan Óperuna

Sópranmafían leggur á ráðin

Nokkrir vel valdir tenórar og hreinn afbragðsbassi

Og fyrst að ég er búin að fara til Kóngsins og sumarvinnan er alveg að verða búin þá hlýtur það að þýða að á fimmtudagsmorgun muni ég halda á vita enn meiri ævintýra í örmum Karólar og New York. Þið hin verðið víst að bíða heima á meðan.

Langt bloggsumarfrí að baki. Ýmislegt hefur drifið á daga mína síðasta mánuð og hafið þið flest öll fléttast inní daglegt amstur mitt á einn eða annan hátt; kaffibolli í síðdegissólinni, vinnugilli, tónleikar, útilega, afmæli, kórgilli, kóræfingar, rölt um miðbæinn, grill í bakgarðinum o.fl. Allt hefur þetta verið fagurt og gott.

En sólin missti birtuna og fuglar sinn fegursta söng á þriðjudaginn þegar kom að leiðarlokum í lífi litla frænda míns, Bjarna Páls. Hann var hvunndagshetjan; hugrakkur, sterkur og æðrulaus og tókst á við lífsins þrautir af ólýsanlegri hetjudáð, dugnaði og jákvæðni. Mikið ofboðslega er ég stolt af honum. Engin orð eru nógu sterk til að lýsa þessum vel gerða og fallega dreng. Ég veit að lífið, gleðin og fólkið sem stendur mér næst eru ekki sjálfsagður hlutur en þeir dýrmætustu sem ég á. Ég vona að þið vitið það líka.
Dreymi þig ljósið, sofðu rótt.