Puna mena marja

Ég átti afmæli á fimmtudaginn. Skellti mér að því til Finnlands með allskonar fólki frá Norðurlöndunum og Eystrasaltslöndunum. Fékk mér einn öl í Stokkhólmi í tilefni dagsins og fór svo í saunu og sjósund í Finnlandi um kvöldið. Nice nice. Annars var ágætt í Finnlandi. Var mikið í saunu, það var frábært. Og líka á allskonar fundum sem var gaman en ekki jafn frábært. Finnarnir voru æstir í að við fengjum okkur vodka og berðum hvort annað með trjágreinum. Svo hlupu þeir allir um naktir og voru hissa yfir því að enginn annar vildi fækka klæðum. Mikll tími fór í að rakka niður Eurovisionlög allra landana og upphefja Lordi. Það ríkir svo mikil hamingja yfir þessu í Þúsundvatnalandinu að það á að slá sérstaka mynt til heiðurs Lordi. Hvert einasta finnska dagblað er uppfullt að myndum og greinum og a.m.k. einu sinni á hverri opnu er fjallað um Lordi. Ég lofa, ég taldi. Svo var haldin svakaleg heimkomuhátíð í Helsinki þar sem afar og ömmur, börn, unglingar og rónar söfnuðust saman og slógu met í karókí fjöldasöng. Metið var víst 50.000 manns fyrir en alls 80.000 manns sungu Hard Rock Halleluja á götum Helsinki. Hell yeah, rock and roll angels!

Nú er mestum tíma varið í að kemba danskar húsnæðisauglýsingar á internetinu. Og leitað að bleiku hjóli. Þetta verður þönder. Þönder baby!

Það eru 2 dagar í alþjóðlega Hansondaginn gott fólk! Eruð þið ekki örugglega byrjuð að plana hátíðarhöld?

Hér sit ég og skæli af gleði, enda ástæða til sem aldrei fyrr. Handan við hornið bíður þessi mín og hefur mér því tekist að sigra heiminn á vissan hátt og draumur síðustu fimm ára við það að rætast. Ég neita því ekki, þetta er langt frá því að vera leiðinlegt í sólinni.

Þönderlisti

Það er að hellast yfir mig einhver tryllt þönder. Hér er það sem að ég hef afrekað í dag (langt síðan að ég hef gert lista):

- hitti mikilvæga konu í morgun og fékk mikilvægt skjal til þess að sigra heiminn
- hitti aðra mikilvæga konu, Önnu Pálu, yfir kaffi, beyglu og opinberum sumardrykk Ragnheiðar 2006
- keypti mér kjól og skó
- sótti barn á leikskóla uppi í sveit
- labbaði út í búð og keypi í matinn, með barnið í bandi
- söng "Afi minn og amma mín" ca. 325 sinnum
- fór á mikilvægan fund
- þreif vinnubílinn hátt og lágt, hann hefur aldrei verið þrifinn frá því að hann var framleiddur árið 1996
- fór tvisvar heim og skipti um föt
- bakaði pizzu fyrir mig og samstarfsmann minn
- komst á snoðir um ýmislegt með því að spjalla
- vann tvo billiardleiki
- fór með hersingu í ísbíltúr og gerði góðverk
- kynnti þrjá fyrir Sufjan Stevens
- fór út að hjóla og pumpaði í dekkin
- þeytti kellingum á leyniströnd sem að ég uppgötaði í hjólatúrnum
- held að ég geti nú tékkað við annað boxið á Heimssigurslistanum

Og.. mikilvægast af öllu. Áðan tókst mér loksins, eftir 18 ára tilraunir, að hjóla án þess að nota hendurnar, og það í lengri tíma! Nýtt sport er hafið!

Vorboðinn ljúfi

Ég verð alltaf jafn hissa hvað sólin og birtan gera lítil kalin hjörtu Íslendinga (hver finnur tilvitnun í Valgeir Guðjóns? Æ nei djók, það var kramið hjarta) glöð og heit og rjóð. Ég er ein af þessum Íslendingum. Þegar dagarnir eru dimmastir og rokið hvað hvassast, þá finnst mér allt alveg glatað og leiðinlegt og langar helst að strjúka, og einhvern vegin virðist það alltaf vera Brasilía sem er fyrirheitna landið. En svo þegar vorið kemur þá verð ég svo óskaplega glöð, finnst litla landið mitt alveg frábært og átta mig á því hvað ég á undursamlega vini.

Þetta vænmisröfl er einmitt inngangurinn að því hvað lífið er frábært. Þó að ég hafi rotað sjálfan mig á síður en svo penan hátt á fimmtudaginn þarsíðasta, þá var síðasta helgi hreint frábær (mikið af síð- í þessari setningu). Björg og Binni buðu mér í mangókjúkling og beljuhvítvín, Tobbi kom og við spiluðu nýjar óbarnvænarútgáfur af Hæ Gosi! og Lygi. Liðveislan í Stigahlíðinni hélt stórfenglega sumarhátíð með grilli og tilheyrandi daginn eftir og Binni reyndi að feta í fótspor mín og rota sjálfan sig á svölunum (bara svona að taka það fram, þá tókst honum það ekki). Ég fór í Hagkaup og keypti gourmet. Svo var raðað í Bördí af mikilli list og keyrt heim. Það hefur væntanlega verið ansi kostugleg sjón því að ég rásaði ansi mikið með tvo innkaupapoka sitthvorumegin á stýrinu, sem voru í þokkabót misþungir svo að vespan hallaði á aðra hliðina. Einnig var ég í pilsi sem stóð uppí vindinn, í hvítum loðnum lúffum og bara frekar töff. Um kvöldið var svo mikill gleðskapur þar sem var drukkið, etið og hlegið (eins og fram kemur í sunnudagsfærslunni hér að neðan). Hersinginn hélt svo öll á KB þar sem dönsk hjólaljós og hvít melluderhúfa héldu uppi fjörinu. Morguninn eftir var öllum sem vildu boðið í brunch og kool-aid og við tvíburarnir úr dalnum héldum svo seint og síðar meir, eftir að hafa rætt heimsmálin, á Kjúklingastaðinn í Suðurveri, þar sem matarboði kvöldsins áður lauk formlega.
Mamma og pabbi snéru svo heim frá London og ég var eins og lítið barn á jólunum með nýjan síma, iTrip og heyrnatól. Vikan hefur verið frábær, ég er orðin yfirkona sem er undarlegt. Þessi helgi hefur verið nýtt til fullnustu. Á föstudaginn fór ég í Bláa Lónið til að passa 13 ára börn, því næst í billiard og eldaði pizzu (og náði í leið að sinna uppeldi barnanna). Ég er búin að baða mig fyrir árið og er einmitt á leið í sund í þessum skrifuðu orðum. Enn fremur eru tveir stórir hlutir á listanum Stórfenglegt leyniplan mitt til þess að sigra heiminn u.þ.b. að fá tékk í kassann.

Já já, lífið er bara ekkert svo slæmt á vorin. Það vantar kannski bara kirsuberjatré í blóma.

Sjitt! Ég er svo töff og sæt að það er bara grín!

P.S. Vil aðeins breyta færslunni hérna að neðan. Á hinum fullkomna sunnudegi er ekki gengið til náða snemma heldur haldið út og tjúttað í góðu game þar til birtir. Meira um slíkt síðar.

Uppskrift

Fullkominn sunnudagur hefst semi-snemma morguns, milli 10 og 11, með stórum latte bolla og ristuðu brauði með rjómaosti. Síðan er haldið í sundlaugina, helst á hjóli, og syntir nokkrir metrar. Ágætt væri að halda í Kolaportið og kaupa sér eitthvað fallegt, eina skemmtilega gleraugnaumgjörð, eyrnalokka, kjól, vínylplötu eða eitthvað óþarft kitchs eldhúsáhald. Svo er lesið, farið út að labba með myndavél, photosjoppað eða jafnvel tekið til, liggi þannig á manni. Því næst er eldaður einhver gúrmei-matur, helst með miðjarðarhafsívafi. Það er nauðsynlegt að eldað sé á háum hælum. Svo er etið og drukkið, hlegið og sungið. Gengið til náða semi-snemma milli 00 og 01.

Krydda má daginn með eigin hugarflugi s.s. óvæntum heimsóknum, kynlífi, föndri, bakstri, messu, Kroniken o.s.frv. Sjálf get ég ekki gert neitt af þessu nema að Billie Holiday sé komin á fóninn. Hana elska ég svo heitt.

Stundum dettur mér eitthvað í hug, svo gjörsamlega óviðkomandi því sem ég er að gera. Já ég veit, þetta hendir alla, en undanfarið hef ég verið að gera eitthvað, t.d. í bíói og þá man ég allt í einu eftir einhverju stórfurðulegu og smávægilegu atviki sem gerðist fyrir löngu síðan. Eins og áðan, þá var ég að tala við mann í símann og hann var að spyrja mig út í 17. júníhöld Seltjarnarnesbæjar. Ég fór að segja honum frá þeim en svo allt í einu fór ég að hugsa um þegar ég var 13 ára og var að heimsækja vinkonu mína í Noregi. Við vorum að fara að skoða eitthvað safn og stoppuðum fyrst hjá vinafólki foreldra vinkonu minnar sem áttu heima í gulu húsi og áttu lítið barn. Ég man ekkert eftir barninu né vinafólkinu en ég man að húsið var gult og að það var alveg ofboðalega ljótt listaverk á arinhillunni. Já, og gólfteppið var svona loðið rjómahvítgrátt. Svo fórum við á safnið en ég man ekki einu sinni hvað var verið að sýna. En ég man mjög vel hvað ég fékk ótrúlega vonda samloku og þegar ég hugsaði um það, þar sem ég var í miðjum klíðum að útskýra skrúðgönguna, fann ég allt í einu fyrir vonbrigðistilfinningunni sem ég hafði upplifað, nærri 10 árum áður, yfir þessari skitnu samloku.

Mér fannst þetta vara svo súrrealískt.

Hvat meinar onnkur?

Og svo kom ég heim frá Færeyjum. Hafi einhver haldið því fram að Ísland sé lítið langt, hefur sá hinn sami rangt fyrir sér. Færeyjar eru svo ponsu litlar að maður ætti eiginlega að geta sett þær í vasann. En engu að síður finnst mér þær alveg stórkostlegar og held að eftir þetta blogg hætti ég að gera grín að Færeyingum. Ég á mér t.d. núna þann draum að leigja mér lítið hús í Gamla bænum í Þórshöfn í sirka mánuð eitt sumar og gera eitthvað rosalega kreatívt og stórkostlegt. Það ber eginlega að taka það fram að húsin í gamla bænum standa svo gott sem inni í Þinghúsinu og eru u.þ.b. 2 fermetrar, en alveg undursamlega falleg. En hér eru nokkrir góður punktar frá Færeyjum.

Eitt kvöld spiluðum við, nokkrir Íslendingar og nokkrir Færeyingjar, borðspilið Kánus. Kánsu er málfræðispil ekki ósvipað Trivial Persuit, en spurningarnar fjalla eingöngu um Færeysku t.d. málfræði, uppruna, framburð, stafsetningu o.s.frv. Og ég vann, sem mér þykir afrek.

Eftir 20 min. keyrslu um Þórshöfn, rataði ég fullkomlega um bæinn, vissi hvar nánast allt var, hvar væri best að stytta sér leið, þekkti flest götunöfnin o.s.frv. Eftir klukkutíma bjórdrykkju á laugardagskvöldið var ég búin að sjá flest alla sem staddir voru í Færeyjum á aldrinum 18-32 ára. Svo hitti ég þau flest öll á rölti um bæinn daginn eftir.

Einhver hafði dröslað skítugum og nánast lifandi kodda inní eitt herbergið sem að nokkrar stelpurnar sváfu í. Þær voru fullvissar um að nú væru flær út um allt og upphófst mikið drama um hver ætti að sofa hvar, hvernig væri hægt að sótthreinsa sængurnar og hverjum klæjaði mest. Daginn eftir flóafárið var verið að skipta þeim í hópa fyrir einhver leik. Ein Íslensk stelpa var á móti Færeyskri stelpu sem að hafi verið í flóaherberginu. Setning ferðarinnar var væntanlega þessi

Ragnheiður: "Halldóra and Marit, you are two together"
Halldóra togar ákaft í ermina mín
Ragnheiður: "Hvað er?"
Halldóra: "Ég ætla sko ekki að vera með Marit!"
Ragnheiður: "Nú?"
Halldóra: "Hún er með flær!"

This and that

Árshátíð Hamrahlíðarkóranna fór fram í gær með miklum glæsibrag. Allir voru sætir og glaðir og hamingjusamir. Ég var mjög glæsileg, þó að ég segi sjálf frá. Ég var reyndar ekki glæsileg þegar ég fékk lítinn vott af skælunni seinna kvölds. En ég er svo kvenleg og pen að ég skemmdi ekki einu sinni maskarann né eye-linerinn með skælunni. Ég hef nefnilega aldrei fengið skæluna áður þegar skál er við hönd. Ég held að skælan hafi verið beintengd því að í ár var ég ekki, ólíkt fyrri árshátíðum, að missa mig úr stressi á nærfötunum einum saman að gramsa í fataskápnum að reyna að finna dress, fjórum minútum áður en fordrykkur átti að hefjast. Ég þurfti ekki að taka með mér allskonar props og dóterí sem að átti að nota í atriði eða annað, né hlaupa í Ríkið tvær mínútur í lokun. Í ár var ég löngu búin að ákveða í hverju ég ætlaði að vera, hvernig ég ætlaði að vera málið, hvað ég ætlaði að segja og hvenær. Sem sýnir bara að ég þoli ekki skipulag og stundvísi. Sem er fínt, ég fíla órðeiðu og óstundvísi. Skál fyrir því! Skál fyrir ástinni! Skál fyrir Requim! Skál fyrir Tönu! Skál fyrir Sóprönum!

Annars er ég farin að stunda Sundlaugar Reykjavíkur í meira lagi. Það er ekki til betra þynnkulyf en einir 500 m, potturinn og gufubað. Í dag uppgötaði ég að í hvert einasta skipti sem að ég hef komið í Vesturbæjarlaugina hef ég alltaf fengið sama skápinn, skáp 95. Það þykir mér örlítið óhugnalegt.

Og ég er að fara til Færeyja í fyrramálið. Ég er svo töff. Ég er að fara á date með Brandi Enni og Teiti í bænum Toftir á Eysturoy. Töff.

Óeðli

Ég hef áður bloggað um óeðli sem vill stundum ná tökum á mér. Eins og þegar mig langar að pissa í sundlaugina áður en ég fer uppúr og hlægja að hinu fólkinu sem syndir í pissinu (þó að það sé örugglega nú þegar að synda í pissi). Eða skyrpa í hendina á mér áður en ég tek í höndina á Sænska sendiherranum (ég er nefnilega aaaalltaf að taka í höndina á honum).

Undanfarnar vikur hefur gripið mig eitthvað óeðli sem að ég á stundum erfitt með að ráða við. Ég hef þó ekki enn látið undan. Óeðlið er þó ekki mjög neikvætt en stundum dettur mér eitthvað í hug sem að mig langar að gera, sem væri stórfurðulegt og engum nema mér sjálfri til smánunar. T.d. langar mig alltaf þegar ég keyri ein fram hjá fólki, sem er að bíða eftir strætó, að stoppa fyrir framan það, bíða smá stund og skrúfa svo niður rúðuna og segja "Bíddu, eruð þið ekki að bíða eftir 11? Já, ég er 11". Já ég veit, þetta er ekkert það fyndið, en mér finnst þetta sjálfri svo óendanlega fyndið.

Svo vill það oft gerast í ræktinni að nokkrur massatröll (eða jafnvel wannabe-massatröll) eru að lyfta og allir eru að reyna að toppa hvorn annan. Einn tekur t.d. 25 kg. og þá verður næsti að taka 45 kg. Svo öskra þeir allir rosalega og blóta og reyna að vera karlmannlegir og sveittir með eurotrans tónlist í eyrnum, í wife-beater hlýrabolum og titrandi undan lóðunum því að í rauninni taka þeir bara 25. kg í bekkpressu en ekki 125 kg. Og alltaf þegar þetta gerist þá langar mig svo að fara og standa hjá þeim með mín 5 kg. í stuttermabol merktum Legó-keppninni að hlusta á Spilverk Þjóðanna og fara að öskra og blóta og þykjast vera með í keppninni hver er sterkastur. Mér finnst það sjálfri sjúklega fyndið en ég er ekki viss um að örðum myndi finnst það jafn fyndið og mér.

Greyið litlu börnin
Við ávaxtaborðið í Haugkaup á Eiðistorgi

Móðir: "Og var gaman í heimilisfræði í dag?"
Sonur: "Nei við fórum ekki, kennarinn var í viðgerð"
Móðir: "Í viðgerð? Fór hann ekki bara til læknis?"
Sonur: "Nei, hann fór í viðgerð"
Móðir: "Já já, fór hann með bílinn sinn í viðgerð?"
Sonur: "Æ nei mamma! Skiluru ekki? Hann fór í viðgerð!"
Móðir: "Já en elskan mín, fólk fer ekki í viðgerð"
Sonur: "Jú, þessi kennari allavega. Hann var mikið bilaður"

Star: West Side Edition

Ég er ein af fjórum íslendingum sem stóð við áramótaheitið. Undanfarna mánuði hef ég hægt og smátt tekið upp heilbrigðari lífstíl. Ég borða grænmeti, ávexti og skyr eins og ég eigi lífið að leysa og drekk svo mikið vatn að ég gæti allt eins vökvað sjálfa mig reglulega með garðslöngu. Svo fer ég að sjálfsögðu reglulega í ræktina. Engar áhyggjur, ég mun ekki fara í spray-tan klefa, aflita á mér hárið, fá mér tribal tattú og stefna á fitness keppnina á næsta ári. Þetta er allt gert með ákveðið markmið í huga, annað en þau tvö að líða betur og líta betur út. En já, ræktin. Ég fer oftast í minnstu og ljóstustu líkamsræktastöð landsins, Þrekhúsið í Vesturbænum. Þrátt fyrir að vera lítið og ljótt (í alvöru) þá er þarna aðallega ríka og fræga fólkið. Ég hef t.d. komist að því Bubbi á afmæli á Jónsmessu í ár, landbúnaðarráðherran horfir oft á MTV eða VH1, Jóel Pálsson tekur ótrúlega mikið í bekkpressu, einn frægur og ónafngreindur hlustar aldrei á annað en teknó þegar verið er að lyfta o.s.frv. En það eru aðallega ríku húsmæðurnar sem skemmta mér mest. Ég get svo svarið það að ég er, óviljug, að læra meira og meira um lífið á Seltjarnarnesi. Fyrir utan að vita allt um hvers vegna Jón og Gunna skildu, Lúlli og Lóa fluttu af Melabrautinni, Sigga á Sævó er komin á nýjan bíl og Jónmundur er aldrei í gráum jakkafötum, þá hef ég í þessari viku komist að því hvernig eldhúsin hjá hverri og einni líta út, hvaða gólfefni er í hverju húsi og hefur verið, hvað hvert heimili er duglegt að flokka og þar af leiðandi hvað hvert heimili notar ruslatunnuna mikið, hvers vegna þær eru allar hættar að flokka mjólkurfernur, hvers vegna ein er með kattafóbíu og hvaða sálfræðingar eru tilvaldir til þess að lækna slíkar fóbíur, hvenær þær og makar þeirra eiga afmæli, hvað er best að gera í lúxusfríi á Tælandi, hvar er best og verst að fara í göngumælingu.. og svo gæti ég lengi talið. Ég held að þegar ég verð komin í tryllt form verði ég einnig orðin tilvalin í starf ristjóra "Séð og heyrt: Seltjarnarness- og Vesturbæjarútgáfa"

"You have the right to remain silent.."

Mig dreymdi svo hryllilegan draum um daginn. Fyrst voru fjögur börn að reykja allt annað en sígarettur á balli. Og ég varð svo reið að ég sló þau öll. Svo stóð ég inni á baðherbergi hjá vinum mínum með furðuleg skæri í hendinni og hugsaði með mér "Ég sturta þeim niður. Þá hlýt ég að komast upp með þetta". Ég fór í huganum yfir hefðbundna rannsókn mormáls og reyndi að átta mig á því hvort að lögregluna myndi nokkurtíman gruna mig. Og svo birtist fyrrverandi kórfélagi minn í svona hugsunabólu fyrir framan mig og sagði "Þú ert búin að komast upp með að drepa mig, en þú kemst ekki upp með að drepa systur mína!" Mig dreymdi ekki morðið sjálft en ég vissi að ég hafði myrt einhverja stelpu, Lárusardóttir var hún. Ég var reyndar vakin skyndilega, sem betur fer, en ég var kófsveitt, með gæsahúð og öran hjartslátt. Versta var að mér fannst ennþá eins og ég hefði myrt einhvern. Það tók mig um 40 min. að róa mig og sofna aftur.

Í nótt dreymdi mig hins vegar sjúklega skemmtilegan draum um Tyrfing, flygil, surfbretti og Brasilíu. Enda ekki furðulegt. Kvöldið var tryllt. Vann ljósmyndaprentara á árshátíð og dansaði af mér rassinn við rocabilly og surf á 11. Lengi lifi Curver og surfið! Hallelúja!

Í gær steig ég á svið með Skítamóral og kenndi 300 manns línudans (hah! rímar).. Ég vona heitt og innilega að þetta hafið ekki verið hápunktur frægðar minnar.

Ég var að endurfæðast. Nýja undurfagra myndavélin mín var að koma í hús. Vinir mínir, ég þakka samfylgd í gegnum árin. Nýtt tímabil er hafið. Þið getið bara gleymt þessu.

Bless..

Enn af móður minni

"Nei Ragnheiður, þú mátt ekki stela úr H&M, það má ég bara gera" sagði móðir mín rétt í þessu. Hún meinti það og var m.a.s. að vísa í atvik sem átti sér stað í London í haust. Þá henti hún reyndar ránsfengnum, sem var stolið viljandi, í ruslið. Það var óviljandi. Um daginn stóð hún og eldaði kvöldmat með vespuhjálminn til þess að skemmta barnabarninu. Spurði svo hver ætti einhver miða og sagði "Ég get ekki lesið á hann því að gleraugun passa ekki innan undir hjálminn og það er svo mikil móða á glerinu". Ég skil alltaf betur hversvegna ég er eins og ég er í dag.

Annars er ég nýlent á landinu eftir yndislega dvöl í Kóngsins Kaupinhöfn. Karól, góður matur, hjól, mikið spilað af Marías, túristadagur, secondhand búðir, kaffi, bjór... Ég ætla s.s. ekkert að fara nánar út í það. Þetta er bara hið ljúfa ljúfa líf.

Strætó!
Strætó!
Hann Steini keyrir strætóbíl.
Vetur, vor og haust,
vegfarandans hald og traust!
- Pálmi Gunn

Ég hef tekið ástfóstri við yndislegri, gamallri, íslenskri diskópopptónlist. Ég byrja varla daginn án þess að setja Pálma, Eyva eða álíka stórbrotin tónlistarmann á fóninn. Og núna dreymir mig heitast um synthesizer sem ég get verið með framan á mér eins og gítar, helst hvítan. Svona eins og í gömlum júróvisjón keppnum. Og að sjálfsögðu yrði ég með blúndugrifflur og í stuttu tjullpilsi. Eða með skikkju. Mig langar svo í skikkju. Ég væri líka alveg til í þennan gaur:




Skítt með sílafóninn, þeir eru víst að koma í tísku segja fróðir menn í Tónamiðstöðinni. Amina, Múm og restin af krúttkynslóðinni hafa startað sílafón-trendi.

Enn fremur þykja mér Pálmi og Valgeir svo myndarlegir í kringum 1970 að það er engu lagi líkt. Þeir eru reyndar langt í frá myndarlegir núna, né eftir 1970, en engu að síður. Ég sá Valgeir um daginn. Hann var að sækja barn á skólaskemmtun, með úfið grátt hár, í ljótum frakka og allt nema Mr. Handsome. En hann brosti til mín og bauð mér gott kvöld og ég fékk í magann.

Je minn eini. Þetta blogg er hætt að snúast um hverdagsleikann og farið að fjalla nær eingöngu um frægt fólk sem ég hef rekist á á förnum vegi.

Ég er að fara í skíðaferðalag eftir tvo klukkutíma. Ég tek ekki mér skíði né snjóbretti. Ég er hins vegar að hugsa um að taka með mér þotu og stofna þotulið.

Þetta sundurleitt blogg. Ég afsaka, ég er annars hugar. Ég var að fjárfesta í undurfagurri myndavél. Mig langar í skikkju. Og sílafón. Og SH-101. Og rauðan náttslopp. Og í trúðaskóla.

Ég vitna bara í Eyva.

Mér finnst gott að vera saddur
þegar ungabörn eru svöng

....

Mér finnst engu einasta máli skipta
hvort í blokkum sé öryrkjalyfta
bara ef ég fæ rettur og kók

Sönn saga

Gaui Litli sat við borðið, sem var sjáanlegt frá öllum stöðum í salnum, með silkiklút og kveikti sér í vindli með gull-zippokveikjara. Hann leit út eins og mafíósaforingi því að fólk snérist í kringum hann, hægri - vinstri. Svo kláraði hann allan sígarettupakkann minn með bjórnum sínum.

Seinna um kvöldið komumst ég, Elsa María, Gísli Marteinn og Richard Scobie að þeirri niðurstöðu að Geir Ólafsson hlyti að tússa á sig augabrúnirnar og skeggrótina með artline tússpenna. Enn fremur var Gísli Marteinn agndofa yfir Júróvisjón kunnáttu okkar Elsu (þó að ég hafi fljótlega áttað mig að það var aðallega Elsa sem átti heiðurinn) og var enn að kynna mig, viku seinna sem "Ragnheiður, hún og vinkona hennar vita sko allt um Júróvisjón. Það er ótrúlegt!"

Svo sat ég og borðaði kvöldmat með kynþokkafyllsta karlmanni Íslands samkvæmt hlustendum Rásar tvö og söluhæsta pötuútgefandanum um jólin. Eftir umræður um Eyva og klórsódavatn leit Garðar á mig, strauk mér um lærið og sagði "Ji, voðalega synguru fallega". Svo kyssti hann mig á báðar kinnar og sagði að ég væri engill. Og Gísla, sem kyssti mig einnig á þessar sömu kinnar, fannst leiðinlegt að ég ætlaði ekki með þeim í partý.

Skemmtilegt..

Ég get ekki skrifad eth.. sem ad fokkar upp merkilegri sögu sem ad ég ætladi ad segja ykkur. Gera thad thá bara seinna (get heldur ekki skrifad thonn..)

Já já.. ætladi ad skjóta mig í hausinn en hitti óvart í löppina í stadinn. Ég ætla bara ad geyma blódid til betri tíma..