Það er merkilegt að vera DJ. Ég myndi nú reyndar ekki kalla þetta að vera DJ, frekar að vera lagavalameistari eða hitplayer. Einu skiptin sem mér finnst ég vera DJ er þegar ég segi nei við öllum óskalögunum og spila bara það sem ég vil hlusta á. Ég spila Þorparann minnst þrisvar á kvöldi. Og fólk segir við mig: "Þú er KEPPNIS!!!" Það er fyndið. En fólk er merkilegt. Hér eru dæmi.

Dansgólfið er fullt, keðjan er fyrir hurðinni og það er biðröð inn

Full kona: "Geturu ekki spilað eitthvað með Bubba? Þetta er alveg glatað sem þú ert að spila. Það fílar þetta enginn!"
[innskot - ég er að spila rockabilly-syrpu við mjög góðar undirtektir með hrópum og klappi eftir hvert lag]
Maísól: "Jah, mér sýnist fólk nú vera í partýstuði"
Full kona: "Nei elskan mín. Þau eru bara að sýna lit!"


Stelpa: "Áttu Don't stop me now með Queen?"
Maísól: "Nei, því miður"
Stelpa: "En eitthvað annað lag?"
Maísól: "Með Queen?"
Stelpa: "Nei nei, bara eitthvað annað lag"
Maísól: "Uuu.. já.."


Strákur: "Áttu Í svörtum fötum?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Á móti sól?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Skítamóral?"
Maísól: "Nei, því miður"
Strákur: "En Sóldögg?"
Maísól: "Nei, ég er því miður ekki sveitaballahljómsveit"

En nú er ég á leið á Seyðisfjörð á hina stórkostlegu listahátið L.ung.A. Ég ætla að njóta sveitasælunnar í lopapeysu og gúmmítúttum, fara á sirkusnámskeið, dansa í grasinu með Braulio og Ernesto og njóta Íslands. Allar sms kveðjur næstu klukkutímana eru vel þegnar. Ég mun vera ein í partýstuði með kaffi og kleinur á kantinum og Þorparann í botni.

Þau byrja öll og enda alveg eins,
líkt og milli sleggju og steins.
Með ógna brimöldu á aðra hönd
og sjoppu út við gráa strönd.

Í gær var vinnupartý. Gleðisveitin Hrókar alls fagnaðar rokkaði fimm manna áhorfendaskarann svo svakalega að löggan mætti á svæðið.

Í kvöld er partý á Round Ave. Mikið er alltaf gott á Round Ave. Ég sötra bjór og er öll í hundahárum. Mugison er á svölunum að segja frá sýrutrippsíbúð með plastsófa, upplásnum af helíumi. Siggi er að segja frá því þegar hann synti í kúkavatni og svo fara hann og frænka Steina Roses að tala um hvað það sé mun betra að skola á sér rassinn frekar en að skeina sér.

Ef þér leiðist komdu þá á Kofann í kvöld. Ég ætla að spila oldies lög, rockabilly, surf, soul og halda uppi almennri gleði.

Einhvern veginn finnst mér eins og bloggið mitt sé að verða súrara og súrara sem á líður..

Plantai - plasma!

Lestarnar í Póllandi eru skrjóðar frá lokum fyrri heimstyrjaldarinnar sem skrölta á lestarteinunum í taktföstum ryþma, alveg eins og í The Dancer in the Dark. Vagnarnir, sem eru eins og í bíómynd (þó ekki eins og í The Dancer in the Dark), eru fullir af strákum sem eru að springa af testosteróni og gömlum mönnum sem selja bjór undir borðið. Yfir öllu liggur lykt af sterkum rakspíra, hlandi, svita og sviðnu grasi.

Í Opole eyðum við Braulio miklum tíma á barnum. Bjórinn kostar jú líka svo hlægilega lítið að það væri synd að fá sér ekki bjór á hverju kvöldi. Og á hverju kvöldi, um leið og við komum á barinn, setur barþjónninn Michael Jackson diskinn sinn á repeat og við dönsum, þó ekki uppá borðum, því það er bannað. Braulio dansar modern contact dans og ég, Peca og ítalarnir fáum okkur ítölsk skot á barnum. Ég vil ekki sjá pólsku skotin, sem samanstanda af trönuberjasafa, tabasco og vodka. Við reynum öll að læra textann við pólska Eurovision lagið og barþjóninn spilar það reglulega inná milli Michael Jackson og pólskra barnalaga um sápu og tannburstun.

Ég eyði hátt í þremur klukkutímum í second hand búð, aðallega að skemmta mér yfir stórkostlega ljótum eitís samfestingum og jökkum. Margt minnir mig á miðbæ Reykjavíkur. Ég kaupi mér ofurhetjubúning, því slíkan eiga allir að eiga, kjóla og ósköpin öll af klútum sem kosta nánast ekki neitt. Í búðinni er líka lítið barn sem gerir ekkert annað en að jarma á mömmu sína, alveg eins og rolla. Það þykir mér skemmtilegt.

Matartíminn fer að mestu leiti í að giska á hvað við séum að borða í það og það skiptið. Við Lóla röppum á íslensku fyrir mannfjöldann og sláum í gegn. Svo svakalega að við erum klappaðar upp tvisvar.
Braulio heldur reglulega neyðarfundi þar sem hann kemur hlaupandi inn til mín og segir "Maísól - now!". Þá fer ég inn til hans og skemmti mér yfir stórkostlega, dramatískum mónológum sem hann býr til á staðnum því hann er jú ekki bara samkynhneigður heldur afbragðs dramadrottning líka.

Mér finnst Pólland hvorki skítugt né óaðlaðandi, eins og svo margir vilja halda að það sé. Þvert á móti þykir mér heillandi þó ég hafi séð afskaplega lítið af því. Ólíkt Braulio þykir mér reyndar ekkert heillandi við pólskan karlpening, en það er önnur saga. En sama hvað ég reyni þá get ég ekki lært hvernig á að segja takk á pólsku né nokkuð annað nema nei og já. Ég verð hugsanlega að geyma það þangað til ég fer næst til Póllands til að kaupa mér meiri ofurhetjubúninga og ódýran bjór.

Já mikið lifandi, skelfingar, ósköp þykir mér lífið skemmtilegt. Ég tek nýjar ákvarðanir um mína nánustu framtíð á hverjum einasta degi. Ég er svo random þið vitið. Ég er í stórkostlegri vinnu með stórkostlegum samstarfsfélögum sem ættu að fá orðu fyrir að vera.. tjah.. stórkostlegir. Við sýnum brúðuleikhús og sinnum listinni. Svo treð ég upp sem DJ Maísól á Kofanum um helgar. Þar verður þönderpartý í sumar með þemakvöldum, því ég er jú, eins og alheimur veit, svo sjúk í það. Svo treð ég líka upp sem bakradda- og frontsöngkona, ásláttarpía og luftpíanisti með Gleðisveitinni Hrókar alls fagnaðar í brúðkaupum. Það er besti bransi í heimi, brullupsbransinn. Allir eru svo glaðir, með harðsperrur í kinnunum og þurrir í tárakirtlunum því þetta er jú allt svo fallegt og ástfangið. Hljómsveitin dansar með brullupshjónunum og heldur uppi partýstuði. Á morgun held ég svo til Póllands á listahátíð með elskulegum skólafélögum mínum. Þar verður væntanlega meira partýstuð og mikið um að sinna listinni.

Þetta er allt svo stórfenglegt.

17. júní

Við Lóla hengjum okkur á Eiðistorgi í boði Seltjararnesbæjar og á næsta ári ætla ég mér að vera í risastórum kúkabúningi í lítilli barnaplastlaug, vonandi í boði Seltjarnarnesbæjar enn á ný, þriðja árið í röð. Svo fer ég niðrí bæ til að athuga hvort ég geti skotið mig í löppina eða drekkt sorgum mínum. Einhver maður biður mig að byrja með sér, því honum finnst ég með svo falleg augu. Hann er fullur. Annar maður geltir eins og hundur til að fá athygli íslensks fjárhunds. Svo sargar hann á fiðlu eins og óður maður við hliðiná okkur Karól. Hann er líka fullur. Svo snýr hann sér að Karól og segir "Where are you from?" með þykkum íslenskum rónahreim og reynir að horfa framan í hana en bjórinn vill bara horfa á stéttina. "Ég er frá Íslandi" segir Karól og maðurinn verður hissa og segir að það geti ekki verið "Þú ert svo skrýtin!". Svo tautar hann með sjálfum sér hvað Karól sé skrýtin. Ég fel bjór í erminni minni á Arnarhóli því ég vil ekki að börnin sjái mig. Ó hve glöð er vort æska orti víst einhvern. Ó guðs vors Maísól sötrar bjór fyrir framan MR og hittir vora glöðu æsku. Svo stíg ég dans með eldri manni. Hann er fullur og glaður. Raggi Bjarnason syngur Nanananaaaaa og ég er hætt við að skjóta mig í fótinn. Í bili. Í staðinn ætla ég að fara að finna þennan blessaða kúkabúning. Maður þarf jú að hugsa um framtíðina.

Mikið er gott að vera komin heim. Ég tek mest eftir því hvað húsin á Seltjarnarnesi eru ótrúlega, ógeðslega ljót, allir keyra um á dýrum, fínum jeppum sem eru alltaf nýbónaðir og ég heilsa meira en annari hverri manneskju sem ég mæti út á götu. Það er gott og gaman.

[BLOGG 3/3]
Maísól er væmin

Og þá fer þessu öllu að ljúka. Skólinn klárast á morgun með því að skólastjórinn, sem ég elska, ætlar að elda brjálæðislega mikinn mat handa okkur og kynna okkur fyrir hundinum sínum. Í dag kom maður og kenndi okkur að jöggla með hatta. Kakó og Clooney fluttu í dag og ég fékk illt í hjartað af söknuði. Ég elska þær ofsalega mikið. Við Lóla þrifum íbúðina og á laugardaginn lýkur sambúð okkar í bili. Það er agalegt. Við höfum deilt rúmi, fötum, glösum, tannburstum, tilfinningum, áhyggjum, gleði og ást síðan í byrjun september. Merkilegt með hana Lólu. Hún er alveg stórkostleg. Krakkarnir í skókanum héldu að við hefðum þekkst frá fæðingu. Og fólkið í kórnum hélt við værum systur, sem er algengur misskilningur. Við erum jú eins og eitt. Það er gott. Og mikið elska ég Karól. Hún er yndislegust af öllum.
Þó að ég hafi ekki náð öllum takmörkum sem ég hafi sett mér á þessu ári þá er ég sátt og glöð. Þetta hefur verið undursamlegt. Þremmeningasambandið, Karól og Guðný hafa án alls efa átt mikinn þátt í því. Sem og skólinn. Og Kóngsins. Og ástin. Og vinirnir. Og lífið. Það er gott þetta líf. Nú hlakka ég bara til að kyssa ykkur mín kæru, sem eruð heima á Íslandi. Gott að vera væminn. Það er stórkostlegt. Margt er að elska. Margs er að sakna. Gaman að hlakka til. Gaman að vera glaður. Og nú lýkur þessari vænmi.

[BLOGG 2/3]
Maísól er í Kóngsins

Ekki veit ég hvert allur þessi blessaði tími fór í maí, en maí er greinilega búin. Og vel það. Þrátt fyrir ýmislegt misjafnt og leiðinlegt þá hefur maí engu að síður verið stórgóður. Sumarið er komið svo Kakó og Clooney eru farnar að vera á brókinni til að lífga upp á annars gráan hversdagsleika flutningabílstjóra og vina þeirra. Kakó og Clooney eru líka fluttar til okkar tímabundið, svona alveg eins og fyrstu mánuðina okkar í slottinu. Enn fremur kom Vígþór Sjafnar (bróðir Lólu) til okkar um helgina og vaskaði upp á ameríska tenóraháttinn. Og bjó til kaffi. Dóra Björt kom úr menningunni í Noregi og keypti klósettpappír, því það gera þeir víst í Noregi. Ég stal pappírnum svo, til að við náum að halda út leigutímabilið án þess að kaupa svo mikið sem eina rúllu. Steinþór stal líka þónokkrum rúllum í öllum sínum þúsund lestarferðum til og frá Kastrup. Hetja. Gus Gus voru stórkostleg. Ætli ég segi það ekki einu sinni enn, bara svona uppá prinsippið, ég elska Gus Gus.

En nú er hefur Steinþór loksins komist heim til Íslands, eins og ég mun gera á laugardaginn. Þangað til hef ég þúsund hluti að ganga frá og er því mjög gott að ég sé búin að sitja á Laundromat í tvo tíma, teikna og stara út um gluggann. Þannig ákorka ég mestu. Og nú ætlum við Kakó (sem ég elska mun mun mun meira en Gus Gus) að ræða framtíðina og væla pínulítið. Því það er líka svo nauðsynlegt.

[BLOGG 1/3]
Maísól fer til Íslands

Eftir viku verð ég heima á Íslandi. Vonandi sit ég um þetta leiti á svefherbergisgólfinu mínu að drekka Egils Appelsín með lakkrísröri að hlusta á vínylplötu og horfa á skónna mína. Svo kemur mamma og spyr hvort að ég sé með eitthvað svart sem þarf að þvo. Eða hvort ég vilji ekki koma með henni í sund. Eða fá mér vatn. Eða jógúrt. Eða hvort ég vilji fara í inniskó. Eða hvort ég nenni að ryksuga. Eða hvort ég hafi sé gleraugun hennar. Eða hvort ég geti hjálpað henni að kveikja á tölvunni. Svo kemur kannski Tobbi og við fáum okkur kaffi. Svo byrja ég að vinna með 9 strákum í Listahóp Seltjarnarness og sem DJ Maísól á Kofanum aðra hverja helgi. Á kvöldin fer ég oft að labba við sjóinn af því það er svo mannbætandi. Og hlusta á fulgana. Fæ mér bjór og labba heim í nætursólinni. Svo fer ég til Póllands á listahátið og á L.ung.A. Og verð með vinum mínum sem eru svo frábærir og fabjúlöss. En sakna Kakó og Clooney. Og hjólsins míns. Og djús á flösku. Og Tuborg (á viðráðanlegu verði).

Örlítið af afmæli, trúðum, Steinþóri og Kakó

Að eiga afmæli á trúðafestivali er mjög góð hugmynd. Þá er spilað fyrir mann á pínulitla munnhörpu, manni er komið á óvart með kampavínspartýi á kirkjutröppum, manni er gefin lítill falleg harmónikka, kysstur í bak og fyrir og hygger sig. Og að vera á trúðafesitvali er mjög áhugavert. Gömlu trúðarnir eru kannski búnir að vinna sem trúðar í 26 ár og eru kempur. Og allir eru í risastórum skóm og með hatt með blómi.

Elskulegur Steinþór hefur nú heiðrað Þremenningasambandið með nærveru sinni. Hann neitar að tala dönsku og talar íslensku við alla. Sem er skemmtilegt því allir skilja hann. Svo subbum við saman í bjór í boði mömmu hans (skál fyrir því) og erum fabjúlöss. Ahh, ég elska Steinþór.

Kakó á afmæli á föstudaginn. Elsku barnið. Þá er líka trúðasýning hjá okkur. Og Gus Gus tónleikar. Æ já. Dejligt þetta líf.

Slitrur

Björg er farin, ég sakna hennar. Árni er farinn, ég sakna hans. Eurovision er búið. Sátt með Eurovision. Ríkistjórnin er fallin og það er gott. Sumarið er komið. Ég er að fara á trúðafestival á morgun með gömlum kemputrúðum sem reykja sígarettur á meðan þeir mála sig. Og drekka bjór. Og öðrum sem reykja ekki sígarettur. Né drekka bjór. Svo kemur Steinþór og þá verður gaman. Svo verðum við með trúðasýningu og förum á GusGus tónleika. Hallelúja!

Á föstudaginn á ég afmæli. Þá verð ég 24 ára. Er ekki einhver búin að tala við drottinguna og skipuleggja gill með henni fyrir mig? Ég er búin að fá undurfagra uppþvottagrind og kaffibolla í afæmlisgjöf. Ég er orðin fullorðin. Ég fékk líka suprise-kökuboð í gær. Með brjóstaköku. Ég elska Lólu og Kakó út fyrir endamörk alheimsins! Tvær fallegustu konur heims. Hallelúja!

Kossar og knús og allt það!

Elskuleg Björg er í heimsókn stopp það er fabulous stopp í kvöld erum við að fara í homma-eurovisionpartý stopp er til betri blanda? stopp það er þönder stopp á morgun verður það brunch, þynnka og afslappelsi stopp það er gott stopp

I am a very stylish girl

Internetið í slottinu hefur nú endanlega yfirgefið okkur. Það er s.s. bara ágætt. Í staðinn skipulegg ég tímann minn á internetinu mjög vel og farin að nota gömlu aðferðina mun meira, þ.e.a.s. þetta þarna með blað og penna. Þetta blogg skrifaði ég t.d. á póstkort í vinnunni um daginn. Ég veit, penni eða takki, það skiptir höfuðmáli.

Mér er svo hjartanlega mikið í mun að vera fabulous. Ég þarf ekki að vera kúl né töff, ég vil bara vera fabulous (og ef ég var töff eða kúl fyrir þá missti ég það alveg núna með því að blogga um það). Það er eiginlega orðið pínulítið sorglegt. Stundum hugsa ég að ég sé eins og unglingarnir í Danmörku sem eru öll í Cheap Monday gulrótarbuxum, Wood Wood peysum, með palestínuklút, ógreitt hár, risagleraugu og ofsalega melankólískt eitthvað. Nema ég er bara svona eins og ljósrituð útgáfa af einhverri gamallri kvikmyndastjörnu. Ég vona samt ekki.

Til að vera fabulous þá eru nokkrir hlutir sem mér finnst alveg nauðsynlegt að eiga. Það er t.d. ekki hægt að vera fabulous nema að maður geti labbað á fallegum háum hælum. Ég get það og á nóg af þeim. Maður verður að eiga og nota rauðan varalit (tjékk), rautt naglalakk (tjékk), rauðan kinnalit (tjékk) og ýmsa rauða fylgihluti (tjékk) af því að rauður er svo fabulous. Maður þarf að eiga eitthvað frá Chanel (tjékk). Svo þarf maður að eiga marga kjóla (tjékk), hálsklúta (tjékk) og perlueyrnalokka (tjékk). Það er ýmislegt annað sem ég á sem er fabulous og ég ætla ekki að telja upp hér. Það sem ég ætla hins vegar að telja upp er það sem ég á ekki og finnst ég alveg nauðsynlega þurfa að eignast. Og ég minni ykkur á að bráðum á ég afmæli. Fabulous afmæli.

- Mig vantar hinn fullkomna little black dress



- Ég þarf mjög nauðsynlega að eignast ilmvatnsflösku með svona pústdúski.



- Rauðir leðurhanskar



- Svart, lítið lakkveski
- Eitt stykki gamlan, fallegan bíl



- Kærasta með stíl, helst Gene Kelly uppá sitt besta



Fabulous! Fabulous! Fabulous!

Húrra fyrir pylsugerðarmanninum!

Í tilefni sumars héldum við Lóla stórkostlegt glimmer/sumar/mojitopartý hérna heima á föstudaginn. Við höfðum keypt okkur glimmerhatta í París (sem merkilegt nokk, var ekki stolið frá okkur) og vorum útglimmeraðar. Svo stóðum við á barnum og seldum mojito eða sátum í svefherberginu og usum glimmer yfir gesti. Sem má í dag auðveldlega sjá hvert sem litið er, því allt bókstaflega glitrar hér í íbúðinni. Húrra fyrir glimmeri!

Jón og Clooney eyddu með okkur fyrri hluta laugardags sem fór í subb og afslappelsi. Við horfðum á stórkostlega lélegt sjónvarpsefni (þar var Keanu Reeves að sjálfsögðu fremstur í flokki). Svo horfðum við Lóla á krónprinsinn segja frá nýju prinsessunni. Nú langar mig að fara að höllinni og sjá hana þegar hún verður sýnd almúganum. Maður þarf að nýta sér það að búa í kununglegu landi. Húrra fyrir prinsessunni!

Í gær ætluðum við svo á Feist tónleika. Þeim var að sjálfsögðu aflýst eins og venjan er hér í Kóngsins. Við Kakó eigum líka miða á Joanna Newsome í kvöld. Það er spurning hvar við eigum að eyða kvöldinu að drekka bjór og þykjast vera á tónleikum.. nei bíddu. Þeim er ekki aflýst. Húrra fyrir Joanna Newsome!

Það er líka sjúklega gaman í skólanum þessa dagana. Við erum nýbyrjuð á trúðnum og höfum aldrei verið jafn fyndin, sæt og skemmtileg. Húrra fyrir trúðunum!

Åh, dejligt!
Fyrst að þessi póstur er um Kóngsins ætla ég að slæða inn dönskuslettum, hver finnur flestar?

Snarlega hef ég búið hér í Kóngsins í 10 mánuði og lítur allt út fyrir að ég verði hér um þónokkurt skeið í viðbót þó að sjálfsögðu með mislöngum stoppum á vores ísa kalda landi. Það eru nokkrir sjálfgefnir hlutir sem maður elskar við Kóngsins, eins og t.d. að það sé hægt að sukla hvert sem er, hér fæst öl hvar sem er - hvenær sem er, gömlu húsin og fallegu íbúðirnar.. Hér eru nokkrir hlutir sem ég elska hátt við Kóngsins

- Hér fæst djús á glerflöskum. Það er allt betra á glerflöskum
- Á hverju horni má finna grænmetishandlara. Ég elska þá, þó svo að oft sé sagt að þeir selji ýmislegt annað en grænmeti
- Hér er H&M, nauðsyn námsmannsins
- Kaffihúsin, barirnir og veitingarhúsin eru dreifð um alla borg, ekki einungis á einu svæði í miðborginni. Það er því lítið mál að taka einn kaffi eða bjór.
- Hjólastígurinn sem liggur í gegnum Frederiksberg, einhvern hluta Lyngby og jafnvel Nörrebro, ef mér skjátlast ekki. Hann er eins og bílabrautin í Fjölskyldu- og Húsdýragarðinum.
- Ég elska alla garðana hérna. Hafir hér, hafir þar, hafir allstaðar með kölfóttan dúk, kaffi og söde sager.
- Bodegur eru hornbarir þar sem hinn almenni Dani fer eftir vinnu og fær sér einn öl á tíkall eða svo. Sikkert eitt skemmtilegasta subb í Kóngsins.
- Pizzur á halvtreds.
- Danska.. "Nåh OK!"

Og svo er líka að koma forår og sumar svo að tréin eru að vera græn og bleik. Þið eruð velkomin í heimsókn kære venner!

Fabulous in France

Ég var fabulous í París síðustu daga. Fékk mér hvítvínsglas í hádeginu, þriggja rétta, osta og rauðvín í kvöldmat, rölti um stræti Parísar í svörtu og hvítu með rauðan varalit og Coco Chanel, fékk mér fersk jarðaber og söng í kirkjum Parísar. Ég fór líka á allskonar hommsustaði og dansaði í teknóljósum við sveitta, bera karlmenn. Síðan var ég rænd. Tvisvar. Á fjórum dögum. Í fyrra skiptið í krikju ásamt fleiri saklausum og bænheyrðum kórmeðlimum. Í seinna skiptið missti ég líka varalitinn minn svo að það var ekki mikið um fabulous red lips eftir það. Samt er París fabulous og wonderful. Næst ætla ég bara að fara á brókinni einni saman svo að ég verði örugglega ekki rænd meira.

Á fyrsta degi páska..

Marga hef ég átt þá góða páskadagana, en ekki margir jafnast á við þann sem ég átti síðasta sunnudag (þá í meiningunni páksasunnudagur). Eftir páskaeggja- og lakkríspípuleit okkar Lólu um gjörvalla Kóngsins fórum við að syngja í messu þar sem við hófum daginn á örlitlu messuvíni. Svo var haldið til veislu með Kakó og Karól þar sem á borðum voru hinar ýmsu krásir eins og vorsalatum með bláberjum, jarðaberjum, fetaosti og furuhnetum, hindberja-vinagrette, mozzarella salat, grillaður geitaostur, marineruð og hunangsgljáð kalkúnabringa, innbökuð gourmet kartölfumús í smjördeig, dreggjavín og hamingja. Á eftir var svo meiningin að subba svolítið í hinum ýmsu úrvalsostum en lítið varð úr því sökum mettunar. Og segiði svo að við kunnum ekki að halda matarboð! Að sjálfsögðu enduðum við kvöldið í gleði með hinum stórgóða Danska mjöð, Tuborg.

Í kvöld erum við á fyrsta ári að fara að halda okkar aðra sýningu, núna er það storytelling sýning. Af einhverjum ástæðum eru allir búnir að vera á barmi taugaáfalls fyrir utan eina karlmanninn í hópnum sem hefur tekið að sér það hlutverk að hugga allar konurnar sínar og hugreysta. Hann hefur staðið sig mjög vel. En þetta er engu að síður allt saman að smella saman, sem er gott. Við Lóla myndum heldur ekki þola meira álag því kl. 5.30 verðum við staddar á Kastrup, updressaðar í eitthvað fabjúlöss á leiðinni til París (April in Paris.. ræ ræ ræææ). Og sumarið svo sannarlega komið hingað til Kóngsins. Sem er stórgott. Ennþá betra þó að í París er víst um 25 stiga hiti..

Það eru engin takmörk fyrir því hvað ég elska Pálma Gunn mikið.

Enn af Borella

"Og hvenær áttu svo að fæða?" spurði maðurinn á borði 7 þar sem ég stóð og tók pöntun. "Fæða?" svaraði ég "ömm, ég er ekki ólétt". Skiljanlega fannst mér þetta heldur óþægilegt sérstaklega þar sem ég hafði þjáðst af fitubolluveiki síðustu daga. "Þú hlýtur að vera ólétt. Enginn kona sem er ekki ólétt er með svona maga. Þú berð þig þá bara svona svakalega illa". "Já.. ömm. Takk?" Ég velti því svo heillengi fyrir mér hvort að ég ætti að skyrpa eða pissa í rauðvínis hans. Þetta er nú ekki í fyrsta skipti sem þetta gerist. Ég man vel eftir þessu atviki. Kannski fjáfesti ég mér í lífsstykki..

Stuttu seinna komu þrjár vinkonur sem ég áætla að séu allar giftar dönskum eða hollenskum barónum. Þær voru ofsalega leiðinlegar. En það merkilegast vara að ein var í bleikri Channel dragt (og þegar ég segi bleik þá er ég að meina bleik), í bleikum Channel skóm, mað Dior eyrnalokka og Channel no. 5 ilmvatn, Rolex gullúr, með Dior tösku, Dior veski, Dior sólgelraugu og í Burberry flísponsjó (sem leit út eins og flísteppi). Ég var alveg viss um að svona fólk væri bara í bíómyndunum?

Annars hélt það mér kátri í vinnunni að Laurent hafði ákveðið að halda stand-up fyrir mig eina. Fyrst hafði hann vafið snúrunni á töfrasprotanum um haldfangið á ofninum og bað mig svo um 5 krónur. Þær þóttist hann setja í peningarauf á ofninum og fór svo að syngja karókí. Ekki einu sinni, heldur oft. Svo var hann að velta fyrir sér hvort hann ætti að setja uppþvottalög í uppþvottavélina því þá myndi freyða út um allt, reyndi að setja plastfilmu yfir rauðvínsglas hjá fastakúnna og stóð svo heillengi fyrir utan eftir vinnu og þóttist vera að opna hjólið sitt með fjarstýringu, svona eins og á bílum, og sagði "Blík! Blík!". Ekki ólíkt því að vinna á leikskóla?

Arcade Fire

Og þá er helgi hinnar íslensku drengja yfirstaðin. Það voru heldur mikill vonbrigði að Arcade Fire tónleikunum hefði verið aflýst því það var jú ástæða þess að flokkurinn hélt til Kóngsins. Í staðinn var mikið um söng, bjór og aðra gleði. Vei!

Mikil umræða spannst sökum klósettpappírsleysis heima hjá okkur Lólu sem og heima hjá Kakó og Clooney. Sérstaklega þegar partýið hjá Kakó og Clooney var í fullum gangi og fólk þurfti að skeina sér með nýjasta tölublaði Eurowoman. Klósettpappírinn er ekki rándýr í Danmörku, þvert á það sem margir virðast halda. Það er svo sem skiljanlegt þar sem við kaupum okkur aldrei pappír, en fyrir okkur er þetta einskonar lífsmottó. Afhverju að kaupa klósettpappírinn þegar við getum fengið hann frítt? Og þess vegna vil ég leggja ykkur línurnar í þessum klósettpappírstuldursbransa..

The Five Golden Rules of Stealing Toilet Paper

1. Það er allt í lagi að stela klósettpappír. Flestir opinberir staðir kaupa klósettpappír í magninnkaupum og engan úrvalspappír svo að það er ekki mikið peningatap að ein og ein rúlla hverfi. Ekki vera of gróf í stuldrinum þó, eins og að taka allar rúllurnar sem þið finnið á einum stað.

2. Helst á að stela frá kaffihúsum þar sem þjónustan hefur verið afburðar léleg, skemmtistöðum sem hefur þurft að borga morðfjár inná eða frá stöðum þar sem eingöngu er ljótt fólk, vond lykt eða starfsfólkið á barnum er fullt. Þ.e.a.s. á stöðum sem eiga það skilið.

3. Reynið helst að komast yfir svokallaðar verkamannarúllur, þ.e.a.s. stórar klósettrúllur sem eru í þar til gerðum klósettkössum. Þær endast lengst.

4. Skemmtilegt er að gera þetta að leik. T.d. að fara á ákveðnum kvöldum í klósettpappírsleiðangur á bodegu í nágrenninu, fara á klósettið án tösku og reyna að koma rúllunni aftur að borðinu óséður. T.d. með því að setja rúlluni á milli lappanna sértu í kjól, ofaní sokkabuxurnar, í brjóstahaldarann (búiru að svo góðum barmi) eða þar fram eftir götunum.

5. Þegar þú færð gesti skaltu segja þeim að stela a.m.k. einni rúllu fyrir þig. Svo er hægt að halda keppni hvaða gestur stelur flestum rúllum.